Jarosław Wilpiszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jarosław Stefan Wilpiszewski (łot. Jaroslavs Viļpiševskis; ur. 1 listopada 1881 w gminie Pyłda k. Lucynu, zm. po 1940) – polski prawnik i działacz społeczny na Łotwie, poseł do Sejmu Łotewskiego i redaktor prasy polonijnej w Dyneburgu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny ziemiańskiej zamieszkałej od pokoleń w Łatgalii. Z wykształcenia prawnik pracował jako sędzia w powiatach Lucyn i Siebież guberni witebskiej. Kilkakrotnie był wybierany na radnego Ziemstwa Powiatowego w Lucynie i Gubernialnego w Witebsku.

W wolnej Łotwie zajmował się działalnością polityczną wśród Polaków. Przystąpił do założonego w 1922 Związku Polaków na Łotwie, którego został prezesem. Aktywny w semigalskim samorządzie w 1921 roku wybrany przewodniczącym rady gminy w Pildzie.

W sierpniu 1926 uczestniczył w Warszawie w II Zjeździe Polaków z Zagranicy. Został wybrany członkiem zarządu Wszechświatowego Związku Polaków (Światpolu).

W 1925 i 1928 wybierano go posłem na Sejm Republiki Łotewskiej II i III kadencji z okręgu Iłukszta. W latach 1925–1931 wraz z Janem Wierzbickim współtworzył Klub Polski w parlamencie. Jednocześnie pozostał na stanowisku prezesa Związku Polaków Łotwie, a od 1932 do 1934 Polskiego Zjednoczenia Narodowego. W marcu 1939 wybrany prezesem Związku Polaków Łotwy, funkcję tę sprawował do czerwca 1939.

W grudniu 1927 Rada Banku Narodowego Łotwy mianowała go na stanowisko członka Rady Banku Rolnego (Zemes Bank), w której zasiadał do 1934.

Brał aktywny udział w polskim życiu społecznym: przewodniczył Radzie Związku Polskiej Młodzieży na Łotwie, sprawował funkcję prezesa towarzystwa "Oświata", był też członkiem Towarzystwa "Aušra" i filistrem Polskiego Towarzystwa Akademickiego.

W 1934 został wydawcą i redaktorem naczelnym tygodnika "Nasze Życie". Funkcje te pełnił aż do końca istnienia niepodległej Łotwy w 1940. Po aneksji Łotwy przez Związek Radziecki został wywieziony na Syberię[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Danuta Bilikiewicz-Blanc, Łotwa czeka na odkrycie, "Estonia i Łotwa: kraje bliskie, mało znane: wystawa w Bibliotece Narodowej w Warszawie, grudzień 2006 - luty 2007", Biblioteka Narodowa, Warszawa 2006

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • (red.) ks. Edward Walewander, Polacy na Łotwie, Lublin 1993, s. 348, ​ISBN 83-228-0300-1

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]