Javier Manjarín

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Javier Manjarín
ilustracja
Imię i nazwisko Javier Manjarín Pereda
Data i miejsce
urodzenia
31 grudnia 1969
Gijón, Hiszpania
Pozycja napastnik
Wzrost 170 cm
Kariera juniorska
1984-1989 Sporting Gijón
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1989-1993
1993-1999
1999-2001
2001-2002
2002-2003
Sporting Gijón
Deportivo La Coruña
Racing Santander
Atlético Celaya
Santos Laguna Torreón
115 (16)
153 (19)
61 (3)
32 (3)
30 (3)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1990
1990-1992
1991-1992
1995-1997
 Hiszpania U-20
 Hiszpania U-21
Hiszpania Hiszpania U-23
 Hiszpania
1 (0)
5 (3)
4 (0)
18 (7)

Javier Manjarín Pereda (ur. 31 grudnia 1969 w Gijón) – piłkarz hiszpański, grający na pozycji napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 170 cm wzrostu, ważył 73 kg.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Manjarín pochodzi z Asturii, z miasta Gijón i tam też rozpoczął karierę piłkarską w klubie Sporting Gijón. Początkowo grał w drużynach młodzieżowych, a następnie w zespole B, by w 1989 roku trafić do kadry pierwszego zespołu. 10 sierpnia zadebiutował w Primera División w przegranym 0:1 domowym spotkaniu z Athletic Bilbao. Od czasu debiutu stał się podstawowym zawodnikiem Sportingu, a w październiku 1989 w spotkaniu z CA Osasuna (1:0) strzelił swojego pierwszego gola w profesjonalnym futbolu. W sezonie 1990/1991 partnerował w ataku Słowakowi Milanowi Luhovemu oraz Luisowi Enrique, a zespół zajął wysokie 5. miejsce w lidze. W sezonie 1991/1992 Sporting wystąpił w Pucharze UEFA, ale odpadł w drugiej rundzie po meczach ze Steauą Bukareszt (2:2, 0:1). W Gijón Javier grał do lipca 1993 roku.

Latem 1993 Manjarín przeszedł do jednego z czołowych klubów w kraju, Deportivo La Coruña i stworzył atak z Brazylijczykiem Bebeto. W sezonie 1993/1994 był bliski zdobycia mistrzostwa Hiszpanii, jednak zespół z La Coruñi zremisował w ostatniej kolejce z Valencią i stracił pewny triumf na rzecz Barcelony. Rok później Javier wraz z partnerami znów został wicemistrzem Hiszpanii, a także zdobył dwa trofea: Puchar Hiszpanii oraz Superpuchar Hiszpanii. Natomiast w 1997 roku zajął 3. miejsce w La Liga. Przez kolejne dwa lata Javier był tylko rezerwowym w "Depor" i przegrywał rywalizację o miejsce w składze z Marokańczykiem Salaheddine Bassirem, Portugalczykiem Pauletą oraz Argentyńczykiem Turu Floresem.

W 1999 roku Manjarín został piłkarzem Racingu Santander. W 2001 roku spadł z nim do Segunda División i latem odszedł do meksykańskiego Atlético Celaya. Natomiast sezon później przeniósł się do Santos Laguna Torreón, a w 2003 roku zakończył piłkarską karierę.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1989/90 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 29 4
1990/91 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 31 5
1991/92 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 19 1
1992/93 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 36 6
1993/94 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 27 3
1994/95 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 37 5
1995/96 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 38 8
1996/97 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 33 3
1997/98 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 8 0
1998/99 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 10 0
1999/00 Racing Santander Hiszpania  Primera División 31 2
2000/01 Racing Santander Hiszpania  Primera División 30 1
2001/02 Atlético Celaya Meksyk  Primera División 32 3
2002/03 Santos Laguna Torreón Meksyk  Primera División 34 3

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Olympic rings without rims.svg
Piłka nożna
Gold medal with cup.svg Złoto
1992
Barcelona
Piłka nożna

W reprezentacji Hiszpanii Manjarín zadebiutował 6 września 1995 roku w wygranym 6:0 domowym spotkaniu z Cyprem, rozegranym w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy w Anglii. W 1996 roku został powołany przez Javiera Clemente do kadry na ten turniej. Tam wystąpił w trzech spotkaniach: dwóch grupowych zremisowanym 1:1 z Francją i wygranym 2:1 z Rumunią (w 11. minucie strzelił pierwszego gola dla Hiszpanów) oraz w ćwierćfinałowym z Anglią (0:0, karne 2:4). Karierę reprezentacyjną zakończył w 1997 roku. W kadrze narodowej wystąpił łącznie w 13 spotkaniach i zdobył 2 gole.

W 1992 roku Manjarín był członkiem kadry olimpijskiej Hiszpanii na Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie. Na tym turnieju był rezerwowym i nie wystąpił w żadnym spotkaniu, ale zdobył złoty medal.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Profil w bazie National Football Teams (ang.) ostatni dostęp 8 mar 2008