Javier Manjarín

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Javier Manjarín
ilustracja
Pełne imię i nazwisko Javier Manjarín Pereda
Data i miejsce urodzenia 31 grudnia 1969
Gijón, Hiszpania
Wzrost 170 cm
Pozycja napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1984–1989 Sporting Gijón
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1989–1993 Sporting Gijón 115 16
1993–1999 Deportivo La Coruña 153 19
1999–2001 Racing Santander 61 3
2001–2002 Atlético Celaya 32 3
2002–2003 Santos Laguna Torreón 30 3
W sumie: 391 44
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1990 Hiszpania U-20 1 0
1990–1992 Hiszpania U-21 5 3
1991–1992 Hiszpania U-23 4 0
1995–1997 Hiszpania 18 7
W sumie: 28 10

Javier Manjarín Pereda (ur. 31 grudnia 1969 w Gijón) – piłkarz hiszpański, grający na pozycji napastnika. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 170 cm wzrostu, ważył 73 kg.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Manjarín pochodzi z Asturii, z miasta Gijón i tam też rozpoczął karierę piłkarską w klubie Sporting Gijón. Początkowo grał w drużynach młodzieżowych, a następnie w zespole B, by w 1989 roku trafić do kadry pierwszego zespołu. 10 sierpnia zadebiutował w Primera División w przegranym 0:1 domowym spotkaniu z Athletic Bilbao. Od czasu debiutu stał się podstawowym zawodnikiem Sportingu, a w październiku 1989 w spotkaniu z CA Osasuna (1:0) strzelił swojego pierwszego gola w profesjonalnym futbolu. W sezonie 1990/1991 partnerował w ataku Słowakowi Milanowi Luhovemu oraz Luisowi Enrique, a zespół zajął wysokie 5. miejsce w lidze. W sezonie 1991/1992 Sporting wystąpił w Pucharze UEFA, ale odpadł w drugiej rundzie po meczach ze Steauą Bukareszt (2:2, 0:1). W Gijón Javier grał do lipca 1993 roku.

Latem 1993 Manjarín przeszedł do jednego z czołowych klubów w kraju, Deportivo La Coruña i stworzył atak z Brazylijczykiem Bebeto. W sezonie 1993/1994 był bliski zdobycia mistrzostwa Hiszpanii, jednak zespół z La Coruñi zremisował w ostatniej kolejce z Valencią i stracił pewny triumf na rzecz Barcelony. Rok później Javier wraz z partnerami znów został wicemistrzem Hiszpanii, a także zdobył dwa trofea: Puchar Hiszpanii oraz Superpuchar Hiszpanii. Natomiast w 1997 roku zajął 3. miejsce w La Liga. Przez kolejne dwa lata Javier był tylko rezerwowym w "Depor" i przegrywał rywalizację o miejsce w składze z Marokańczykiem Salaheddine Bassirem, Portugalczykiem Pauletą oraz Argentyńczykiem Turu Floresem.

W 1999 roku Manjarín został piłkarzem Racingu Santander. W 2001 roku spadł z nim do Segunda División i latem odszedł do meksykańskiego Atlético Celaya. Natomiast sezon później przeniósł się do Santos Laguna Torreón, a w 2003 roku zakończył piłkarską karierę.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1989/90 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 29 4
1990/91 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 31 5
1991/92 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 19 1
1992/93 Sporting Gijón Hiszpania  Primera División 36 6
1993/94 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 27 3
1994/95 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 37 5
1995/96 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 38 8
1996/97 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 33 3
1997/98 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 8 0
1998/99 Deportivo La Coruña Hiszpania  Primera División 10 0
1999/00 Racing Santander Hiszpania  Primera División 31 2
2000/01 Racing Santander Hiszpania  Primera División 30 1
2001/02 Atlético Celaya Meksyk  Primera División 32 3
2002/03 Santos Laguna Torreón Meksyk  Primera División 34 3

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Olympic rings without rims.svg
Piłka nożna
Gold medal with cup.svg Złoto
1992
Barcelona
Piłka nożna

W reprezentacji Hiszpanii Manjarín zadebiutował 6 września 1995 roku w wygranym 6:0 domowym spotkaniu z Cyprem, rozegranym w ramach eliminacji do Mistrzostw Europy w Anglii. W 1996 roku został powołany przez Javiera Clemente do kadry na ten turniej. Tam wystąpił w trzech spotkaniach: dwóch grupowych zremisowanym 1:1 z Francją i wygranym 2:1 z Rumunią (w 11. minucie strzelił pierwszego gola dla Hiszpanów) oraz w ćwierćfinałowym z Anglią (0:0, karne 2:4). Karierę reprezentacyjną zakończył w 1997 roku. W kadrze narodowej wystąpił łącznie w 13 spotkaniach i zdobył 2 gole.

W 1992 roku Manjarín był członkiem kadry olimpijskiej Hiszpanii na Igrzyska Olimpijskie w Barcelonie. Na tym turnieju był rezerwowym i nie wystąpił w żadnym spotkaniu, ale zdobył złoty medal.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Profil w bazie National Football Teams (ang.) ostatni dostęp 8 mar 2008