Jean Delay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jean Paul Louis Delay (ur. 14 listopada 1907 w Bajonnie, zm. 29 maja 1987 w Paryżu) – francuski lekarz psychiatra i neurolog, pisarz, profesor psychiatrii w Szpitalu św. Anny w Paryżu, członek Akademii Francuskiej. Wspólnie z Pierrem Denikerem odkrył przeciwpsychotyczne działanie chloropromazyny i wprowadził termin neuroleptyku. W 1952, niezależnie od Luriego i Salzera, wspólnie z Jeanem-Francoisem Buissonem opublikował doniesienie o przeciwdepresyjnych właściwościach iproniazydu.

Był synem chirurga, Maurice′a Delay. Tytuł doktora medycyny uzyskał w 1938, w 1946 otrzymał katedrę psychiatrii w Szpitalu św. Anny w Paryżu. Ojciec aktorki i pisarki Florence Delay i psychoanalityka Claude′a Delay′a.

Odznaczenia[edytuj]

Lista prac[edytuj]

  • Les Astéréognosies. Masson, 1935
  • J. Delay, I. Bertrand, J. Guillain. L’éléctroencéphalogramme normal et pathologique. Masson, 1939
  • Les Ondes cérébrales et la psychologie. Presses universitaires de France (PUF), 1942
  • Les Dissolutions de la mémoire. Presses universitaires de France, 1942
  • La Cité grise. Flammarion, 1946
  • Les Reposantes. Gallimard, 1947
  • Hommes sans nom. Gallimard, 1948
  • Études de psychologie médicale. Presses universitaires de France, 1953
  • La Jeunesse d’André Gide. Gallimard, 1956-1957
  • L’Électricité cérébrale. Presses universitaires de France, 1973
  • Avant Mémoire, Gallimard, 1979
  • L’Écarté de la grille. Gallimard, 1988

Przypisy

  1. a b c d Jean DELAY (fr.). academie-francaise.fr. [dostęp 2016-11-18].

Bibliografia[edytuj]