Jedenasty Kneset (1984–1988)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Izrael
Godło Izraela
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Izraela
Portal Portal Izrael

Jedenasty Kneset obradował w latach 1984-1988.

Wybory odbyły się 23 lipca 1984, a pierwsze posiedzenie parlamentu miało miejsce 13 sierpnia 1984.

Oficjalne wyniki wyborów[edytuj]

Partia Głosy Procent Mandaty
Koalicja Pracy (Maarach, המערך) 724.074 34,9% 44
Likud (ליכוד) 661.302 31,9% 41
Tehijja-Comet (תחיה) 83.037 4,0% 5
Narodowa Partia Religijna (Mafdal) (מפלגה דתית לאומית-מפד"ל) 3.530 3,5% 4
Hadasz (Demokratyczny Front na Rzecz Pokoju i Równości) (החזית הדמוקרטית לשלום ולשוויון) 69.815 3,4% 4
Szas (ש"ס) 63.605 3,1% 4
Szinui (שינוי) 54.747 2,7% 3
Ratz (רצ) 49.698 2,4% 3
Jachad (רצ) 46.302 2,2% 3
Progresywna Lista dla Pokoju 38.012 1,8% 2
Agudat Israel (אגודת ישראל) 36.079 1,7% 2
Morasza-Poaelej Agudat Israel 33.287 1,6% 2
Tami 31.103 1,5% 1
Kach (כ"ך) 25.907 1,2% 1
Omec 23.845 1,2% 1
Razem 2.654.613 100,0% 120

Posłowie[edytuj]

Posłowie wybrani w wyborach[1]:

Partia Posłowie
Koalicja Pracy Jacques Amir, Adi’el Amora’i, Nawa Arad, Szoszanna Arbeli-Almozlino, Jicchak Artzi, Chajjim Bar-Lew, Uzzi Baram, Dow Ben-Me’ir, Abdulwahab Darawsze, Simcha Dinic, Abba Eban, Refa’el Ederi, Elazar Granot, Chajka Grossman, Mordechaj Gur, Menachem Hakohen, Aharon Harel, Micha’el Charisz, Szelomo Hillel, Awraham Kac-Oz, Jisra’el Kesar, Dawid Liba’i, Amnon Linn, Aharon Nahmias, Ora Namir, Icchak Nawon, Arje Nehemkin, Szimon Peres, Jicchak Perec, Icchak Rabin, Chajjim Ramon, Nachman Raz, Josi Sarid, Amira Sartani, Mosze Szachal, Efrajim Szalom, Wiktor Szem-Tow, Edna Solodar, Elijjahu Speiser, Ja’ir Caban, Ja’akow Cur, Muhammed Wattad, Szewach Weiss, Gad Ja’akowi
Likud Mosze Arens, Joram Aridor, Elijjahu Ben Elisar, Me’ir Kohen-Awidow, Jigga’el Kohen-Orgad, Jigga’el Kohen, Chajjim Korfu, Micha’el Dekel, Sara Doron, Micha’el Etan, Owadja Eli, Gidon Gadot, Mirjam Glazer-Ta’asa, Pinchas Goldstein, Pesach Gruper, Mosze Kacaw, Chajjim Kaufman, Eli’ezer Kulas, Uzi Landau, Dawid Lewi, Uriel Lynn, Dawid Magen, Jehoszua Maca, Dan Meridor, Roni Milo, Jicchak Moda’i, Amal Nasser el-Din, Mosze Nissim, Ehud Olmert, Gidon Patt, Micha’el Reisser, Jicchak Sejger, Benny Szalita, Icchak Szamir, Awraham Szarir, Ariel Szaron, Me’ir Szitrit, Dow Szilanski, Eli’ezer Szostak, Dan Tichon, Ari’el Weinstein
Tehijja Refa’el Etan, Ge’ula Kohen, Juwal Ne’eman, Gerszon Szafat, Eli’ezer Waldman
Narodowa Partia Religijna Josef Burg, Dawid Danino, Zewulun Hammer, Awner Szaki
Hadasz Charlie Biton, Taufik Tubi, Me’ir Wilner, Taufik Zi’ad
Szas Jicchak Perec, Refa’el Pinchasi, Ja’akow Josef, Szimon Ben Szelomo
Szinui Zeidan Ataszi, Amnon Rubinstein, Mordechaj Wirszubski
Ratz Szulammit Alloni, Mordechaj Bar-On, Ran Kohen
Jachad Szelomo Amar, Binjamin Ben Eli’ezer, Ezer Weizman
Progresywna Lista dla Pokoju Mohammed Miari, Mattitjahu Peled
Agudat Israel Menachem Porusz, Awraham Josef Szapira
Morasza Chaim Drukman, Awraham Werdiger
Kach Me’ir Kahane
Tami Aharon Abuchacira
Omec Jigga’el Hurwic

Zmiany[edytuj]

Zmiany w trakcie kadencji[1]:

Następca Poprzednik Partia Data
Ja’akow Szamaj Jicchak Sejger Likud 5 lutego 1985
Dawid Zucker Mordechaj Bar-On Ratz 26 listopada 1986
Ja’akow Gil Simcha Dinic Koalicja Pracy 13 marca 1988
Gadi Jaciw Wiktor Szem-Tow Mapam 15 marca 1988
Awraham Szochat Aharon Harel Koalicja Pracy 10 maja 1988
Dawid Mor Micha’el Reisser Likud 27 października 1988
Uri Sebag Adi’el Amora’i Koalicja Pracy 31 października 1988

Historia[edytuj]

W wyniku wyborów nastąpił w Izraelu polityczny pat. Nastąpiła równowaga sił pomiędzy prawicowo-religijnym blokiem a lewicowo-arabskim blokiem. Jedynym sposobem wyjścia z martwego punktu było stworzenie rządu jedności narodowej. Podczas kadencji jedenastego Knesetu powstały dwa takie rządy. Umowa koalicyjna regulowała zasadę rotacji urzędów pomiędzy dwoma ugrupowaniami politycznymi. Fakt, że większość posłów należało do koalicji rządowej, wyraźnie wpłynął na charakter pracy jedenastego Knesetu. Wejście do parlamentu skrajnie prawicowego rabina Me’ira Kahane spowodowało uchwalenie poprawki, która uniemożliwiała listom podburzającym do rasizmu startować w wyborach parlamentarnych. Równocześnie przegłosowano ustawę, zamykającą dostęp do parlamentu dla list, które odrzucają demokratyczną naturę państwa Izraela oraz fakt, że jest to państwo narodu żydowskiego.

Najważniejszym problemem, z którym borykał się jedenasty Kneset był kryzys gospodarczy. Postanowiono walczyć z wysoką inflacją oraz ustabilizować gospodarkę, jednak podjęte środki spowodowały nagły wzrost bezrobocia i poważne trudności finansowe wielu przedsiębiorstw, kibuców, moszawów i prywatnych gospodarstw. Komisja Bejskiego przedstawiła raport, z którego wynikało, że to manipulacje finansowe niektórych banków doprowadziły do załamania się rynku.

Równocześnie izraelska armia wycofała się z Libanu.

Jedenasty Kneset uznał za niemożliwe podjęcie jakichkolwiek kontaktów z palestyńską terrorystyczną Organizacją Wyzwolenia Palestyny. Coraz częstszymi były przypadki ataków terrorystycznych na cywilów w Izraelu. Pod koniec 1987 wybuchło palestyńskie powstanie Intifada.

Pośród wielu międzynarodowych wydarzeń warto wspomnieć o ugodzie londyńskiej zawartej między Szymonem Peresem a królem Husseinem. Plan pokojowy Reagana zakładał utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego w Samarii, Judei i Gazie. W tym okresie miasto Taba powróciła do Egiptu.

Z innych wewnętrznych spraw można wymienić: rozprawę Demjanjuka, problem z żydowskimi „zdrajcami” z ZSRR, kryzys w systemie zdrowotnym, kontrowersje wokół przeszczepów narządów, budowa nadajników „Głosu Ameryki” w Arawa oraz przypadki przemocy ze strony policji.

Dwudziesty pierwszy rząd (1984-1986)[edytuj]

Dwudziesty pierwszy rząd został sformowany przez Szimona Peresa w dniu 13 września 1984.

Premier ustąpił w wyniku realizacji umowy koalicyjnej o rotacji urzędów.

Dwudziesty drugi rząd (1986-1988)[edytuj]

Dwudziesty drugi rząd został sformowany przez Icchaka Szamira w dniu 20 października 1986.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Members of the Eleventh Knesset. knesset.gov.il. [dostęp 2015-12-27].