Przejdź do zawartości

Jednostka mikro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Jednostka mikro – kategoria podmiotów gospodarczych wyodrębniona w prawie, którym przysługują określone uproszczenia w zakresie sprawozdawczości finansowej oraz prowadzenia księgowości.

Warunkiem koniecznym do uzyskania statusu jednostki mikro jest podjęcie formalnej decyzji przez organ zatwierdzający danej jednostki[1][2].

Mikroprzedsiębiorca

[edytuj | edytuj kod]

Mikroprzedsiębiorca to szczególny rodzaj jednostki mikro wyodrębniony na gruncie polskiej ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców[3] w oparciu o zawartą w jej art. 7 ust. 1 pkt 1 definicję, zgodnie z której brzmieniem jest to przedsiębiorca, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nie przekraczający równowartości w złotych 2 mln euro lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych 2 lat nieprzekraczający równowartości w złotych 2 mln euro.

Jednym z ważniejszych uprawnień wiążących się z tym statusem jest możliwość skorzystania z wyłączenia spod przepisów ustawy o pracowniczych planach kapitałowych.

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Dz. U. z 2014 r. poz. 1100.
  2. Rachunkowość w mikro jednostkach.
  3. Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221).