Jednostka systemowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jednostka systemowa komputera osobistego typu PC

Jednostka systemowa (zwana także jednostką centralną lub po prostu komputerem) – zasadnicza część zestawu komputerowego zawierająca najważniejsze jego elementy składowe, umieszczone we wspólnej obudowie. Pojęcie to zostało wprowadzone w celu wyeliminowania wieloznaczności, ponieważ już wcześniej w kontekście ściśle informatycznym jednostką centralną nazywano procesor (ang. CPU – Central Processing Unit).

W zależności od konstrukcji danego typu komputera, jednostka systemowa zawiera najczęściej: zasilacz, płytę główną z procesorem, dysk twardy wraz z zainstalowanym systemem operacyjnym, pamięć RAM (pamięć operacyjną) oraz porty do komunikacji z pozostałymi elementami zestawu komputerowego. W skład jednostki systemowej mogą wchodzić również dalsze podzespoły umieszczane najczęściej w postaci kart rozszerzeń.

Od czasów wprowadzenia na rynek charakterystycznej wizualnie serii komputerów iMac wygląd jednostki systemowej stał się przedmiotem zainteresowania producentów i użytkowników popularnych komputerów osobistych. Wcześniej ich obudowy były zwykle jednolicie szare w kształcie prostopadłościanu, inne projekty plastyczne można było spotkać jedynie wśród modeli komputerów tzw. markowych.

Samodzielne dostosowywanie wyglądu pecetów przez użytkowników określa się jako modyfikowanie komputera (ang. modding, case modding).