Jednostki artylerii Wojska Polskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jednostki artylerii Wojska Polskiego - spis polskich jednostek artylerii: ich organizacja, geneza, podległość i przeformowania; miejsce stacjonowania.

Artyleria Wojska I Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

Korpus Artylerii Koronnej

od 1790

Arsenały (do XVII wieku - cekhauzy)

Artyleria w okresie zaborów[edytuj | edytuj kod]

Artyleria w II RP[edytuj | edytuj kod]

Artyleria Polskich Sił Zbrojnych[edytuj | edytuj kod]

Pułki artylerii[edytuj | edytuj kod]

We Francji[edytuj | edytuj kod]

W Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie[edytuj | edytuj kod]

  • Karpacki pułk artylerii

W PSZ w ZSRR[edytuj | edytuj kod]

W Wielkiej Brytanii[edytuj | edytuj kod]

W Armii Polskiej na Wschodzie i 2 Korpusie Polskim[edytuj | edytuj kod]

Artyleria ludowego Wojska Polskiego[edytuj | edytuj kod]

W ludowym Wojsku Polskim zachowano ciągłość numeracji dla jednostek artylerii naziemnej i artylerii przeciwlotniczej[a], a w latach 1944-1945 również dla oddziałów artylerii samochodowej (samobieżnej). Związkom taktycznym i oddziałom formowanym w latach 50. XX wieku nadawane były kolejne numery. W latach 60. XX wieku rozpoczęto proces przekazywania istniejącym jednostkom artylerii „dziedzictwa tradycji, historycznych nazw i numerów” jednostek LWP, które walczyły w II wojnie światowej. Strzałka ( → ) oznacza przeformowanie lub przemianowanie jednostki wojskowej. Kursywą zaznaczono tzw. jednostki czasu „W” - jednostki mobilizowane lub oddziały (ZT) planowane do sformowania.

Dywizje artylerii[edytuj | edytuj kod]

Brygady artylerii[edytuj | edytuj kod]

Artyleria Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (1990-2012)[edytuj | edytuj kod]

Brygady artylerii[edytuj | edytuj kod]

Pułki artylerii (ośrodki materiałowo-techniczne)[edytuj | edytuj kod]

Dywizjony artylerii[edytuj | edytuj kod]

  • 1 Dywizjon Rakiet Taktycznych w Trzebiatowie 8 DZ (1964-1992)
  • 1 Dywizjon Artylerii Samobieżnej „Pion” 23 BA w Bolesławcu
  • 3 Chełmski Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej w Chełmie
  • 3 Dywizjon Artylerii Rakietowej w Chełmie
  • 4 Dywizjon Rakiet Taktycznych w Malborku 16 DZ (1963-1992)
  • 5 Dywizjon Rakiet Taktycznych w Giżycku 1 DZ (1967-1993) → 5 dr
  • 5 Dywizjon Rakiet w Giżycku WOW (1993-1994)
  • 5 Dywizjon Artylerii Mieszanej w Krakowie 6 BPD (1963-1992)
  • 6 Toruński Dywizjon Artylerii Samobieżnej im. gen. Józefa Bema w Toruniu (DWL)
  • 7 Dywizjon Rakiet Taktycznych w Budowie (1963-1992) → 2 do 2 pr
  • 8 Dywizjon Rakiet Taktycznych w Tarnowskich Górach 10 DZ (1964-1993) → 8 dr
  • 8 Dywizjon Rakiet w Tarnowskich Górach KOW (193-1994)
  • 10 Dywizjon Rakiet Taktycznych w Żarach 11 DZ (1963-1992)
  • 14 Jarosławski Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej w Jarosławiu (1993-2001)
  • 14 Dywizjon Artylerii Samobieżnej im. gen. bryg. Wacława Wieczorkiewicza w Jarosławiu (21 BSP)
  • 14 Dywizjon Artylerii Rakietowej 21 BSP w Jarosławiu (1993-2006)
  • 21 Dywizjon Artylerii Mieszanej (1993-2000)

Artyleria Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (po 2012)[edytuj | edytuj kod]

Wojska Rakietowe i Artyleria Wojsk Lądowych

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Jednostki przeciwlotnicze wyszczególniono w artykule: Jednostki przeciwlotnicze Wojska Polskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Maciej Szczurowski nazywa pułk 13 pułkiem artylerii lekkiej, Zbigniew Wawer natomiast używa nazwy 3 pułk artylerii lekkiej motorowej lub 3 pułk artylerii motorowej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bronisław Gembarzewski, Szymon Askenazy: Wojsko Polskie : Księstwo Warszawskie 1807-1814. Poznań: Wydaw. Kurpisz, 2003. ISBN 83-88841-47-5.
  • Bronisław Gembarzewski Wojsko Polskie - Królestwo Polskie 1815-1830; reprint: Kurpisz Poznań 2003
  • Maciej Szczurowski: Artyleria PSZ na Zachodzie w II wojnie światowej, Piotrków Trybunalski-Warszawa 2000. ​ISBN 83-87050-91-1​.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń ;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.