Jegrzy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy żołnierza. Zobacz też: Jäger.
Pomnik pruskiego jegra z wojny francusko–pruskiej 1870–1871 ufundowany w Mogilnie w 1903 roku.

Jegier (z niem. Jäger; l. mn. jegrzy, jegry) – żołnierz specjalnej formacji strzelców wyborowych w wojsku pruskim, rosyjskim (brali udział w czasie bitwy pod Iganiami 10 kwietnia 1831 roku) i austriackim. Używano ich też do zadań rozpoznawczych. Typ piechoty sięgający swoją genezą czasów renesansu, upowszechniony w końcu XVIII wieku, szczególnie popularny w okresie wojen napoleońskich. Istnieli do końca XIX wieku.

Tradycyjnie we wszystkich państwach jegrzy nosili zielone kurtki, tornister z przyborami i ciemnoszare spodnie nawiązujące do stroju leśników (w gwardii spodnie były ciemnogranatowe). Ubiór żołnierza uzupełniał długi ciemnoszary płaszcz. Uzbrojeni w sztucery o gwintowanych lufach i bagnety. W odróżnieniu od innych formacji pruskiej, a później niemieckiej piechoty, nakryciem głowy Jegrów nie były pikielhauby, a czako[1]. Rekrutowano ich z niewysokich (na owe czasy, poniżej 160 cm), sprawnych mężczyzn, przeważnie byłych myśliwych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wystawa o broni i szczycieńskich strzelcach (pol.). Kurek Mazurski, 2017-04-11. [dostęp 2019-01-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]