Jeleniak bagienny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Jeleń bagienny)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jeleniak bagienny
Blastocerus dichotomus[1]
(Illiger, 1815)
samiec
samiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Podrząd przeżuwacze
Rodzina jeleniowate
Podrodzina sarny
Rodzaj jeleniak
Gatunek jeleniak bagienny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Jeleniak bagienny[3], jeleń bagienny[4] (Blastocerus dichotomus) – gatunek przeżuwacza z rodziny jeleniowatych (Cervidae), największy z południowoamerykańskich jeleniowatych.

Systematyka[edytuj]

Takson po raz pierwszy opisany przez J. Iligera w 1815 roku pod nazwą Cervus dichotomus[5]. Autor opisu taksonu nie wskazał miejsca typowego i określił je za F. Azarą jako „Gouazoupoukou”[5]. W 1961 roku A. Cabrera ograniczył miejsce typowe do jeziora Ypoá na południe od Asunción w Paragwaju[6]. Jedyny przedstawiciel rodzaju jeleniak (Blastocerus) utworzonego przez J. A. Wagnera w 1844 roku[7].

Występowanie[edytuj]

Ameryka PołudniowaBrazylia, Boliwia, Peru, Paragwaj i Argentyna[6]. Na terenie Urugwaju prawdopodobnie wyginął. Zasiedla gęsto porośnięte tereny podmokłe.

Charakterystyka ogólna[edytuj]

Podstawowe dane
Długość ciała 180-195 cm
Wysokość w kłębie 110-120 cm
Długość ogona 10-15 cm
Masa ciała 70-150 kg
Ciąża 270 dni
Liczba młodych
w miocie
1
Liczba chromosomów 66

Ciało ubarwione czerwono-brązowo, kończyny czarne, poroże żółte z 4-5, czasami więcej odgałęzieniami, z licznymi perłami. Ciąża trwa zwykle 270 dni, ale może przedłużyć się nawet do roku. Samica rodzi zwykle 1 młode. U młodych cętki nie występują.

Jelenie bagienne żywią się trawami, ziołami i roślinnością wodną. Żerują samotnie lub w małych grupach.

Zagrożenia i ochrona[edytuj]

Głównym zagrożeniem jeleni bagiennych jest utrata siedlisk. Ich główni naturalni wrogowie – jaguar i puma – występują na tyle nielicznie, że przestały stanowić bezpośrednie zagrożenie dla istnienia gatunku.




Przypisy

  1. Blastocerus dichotomus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Duarte, J.M.B., Varela, D., Piovezan, U., Beccaceci, M.D. & Garcia, J.E. 2008. Blastocerus dichotomus. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-02]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 171. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 115, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b J. K. W. Illiger. Ueberblick der Säugthiere nach ihrer Vertheilung über die Welttheile. „Abhandlungen der physikalischen Klasse der Königlich-Preussischen Akademie der Wissenschaften”. zza rok 1804-1811, s. 117, 1815 (niem.). 
  6. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Blastocerus dichotomus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-02]
  7. J. A. Wagner: Supplementband. W: J. C. D. von Schreber: Die Säugthiere. T. 4. Erlangen: Wolfgang Walther, 1844, s. 366. (niem.)

Bibliografia[edytuj]

  1. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Epps, C. 2000.: Blastocerus dichotomus (On-line), Animal Diversity Web. (pol.). [dostęp 18 listopada 2007].