Aksis kalamiański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Jeleń kalamiański)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aksis kalamiański
Axis calamianensis[1]
(Heude, 1888)
Aksis kalamiański
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Rząd parzystokopytne
Rodzina jeleniowate
Podrodzina jelenie
Rodzaj aksis
Gatunek aksis kalamiański
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Aksis kalamiański[3], jeleń kalamiański, jeleń filipiński[4] (Axis calamianensis) – gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny jeleniowatych (Cervidae).

Występowanie i biotop[edytuj | edytuj kod]

Obecny zasięg występowania gatunku obejmuje wyspy w grupie Calamian, na północ od wyspy Palawan (zachodnie Filipiny).

Jego siedliskiem są porośnięte wysoką trawą podmokłe tereny w pobliżu rzek, mokradła, bagna i torfowiska.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe dane[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała Wysokość w kłębie Długość ogona Masa ciała Dojrzałość płciowa Długość ciąży
105–115 cm 60–75 cm 20 cm 36–50 kg 8–12 miesięcy 180 dni[5] (lub 240 dni)[6]

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Ciało krępe, jasnobrązowe. Suknia samców ciemnieje z wiekiem. Dorosłe samce mają poroże z trzema odgałęzieniami. Podobnie jak aksis bengalski, aksis kalamiański nazywany jest również jeleniem świńskim (hog deer), ponieważ – kiedy jest wystraszony – biegnie kłusem z opuszczoną głową, przypominając wyglądem świnię.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Przeważnie bytują samotnie, rzadko tworzą małe stada. W ciągu dnia odpoczywają, a na miejsca żerowania wychodzą o zmierzchu i o świcie. Mogą żerować również w nocy, zwłaszcza jeśli są niepokojone. Są przede wszystkim trawożerne, dietę uzupełniają liśćmi i leśnymi owocami.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałość płciową osiągają pomiędzy 8-12 miesiącem życia. Dane dotyczące czasu trwania ciąży są rozbieżne. Autorzy podają wartości od 180-240 dni.

Młode rodzą się w kwietniu-maju, nie mają cętek.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Nie wyróżniono podgatunków Axis calamianensis.

Zagrożenia i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Na obszarze występowania jeleni kalamiańskich jedynym zagrożeniem jest człowiek. Na wyspach Calamian nie ma drapieżników, które mogłyby być naturalnym wrogiem jeleni. Do lat 70. XX w. jelenie kalamiańskie licznie występowały zwłaszcza na wyspach Busuanga i Culion. Później ich populacja zaczęła zmniejszać się gwałtownie z powodu przełowienia[7]. Jedyny obszar, na którym te zwierzęta objęto ochroną utworzono na wyspie Calauit w 1976 (Calauit Game Preserve & Wildlife Sanctuary).

Gatunek jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik I)[8].

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii EN (endangered – zagrożone wyginięciem)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Axis calamianensis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Widmann, P. & Lastica, E. 2015. Axis calamianensis. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-04]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 174. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 193. ISBN 83-01-14344-4.
  5. Brent Huffman: www.ultimateungulate.com (ang.). 2004. [dostęp 7 września 2007].
  6. Paul Massicot, Animal Info – Calamian Deer (en)
  7. Grimwood, I. 1976. Hunting a deer to extinction. Oryx 13:294.
  8. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-06-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Brent Huffman: www.ultimateungulate.com (ang.). 2004. [dostęp 7 września 2007].