Jelonkowiec błotny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jelonkowiec błotny
Hydropotes inermis[1]
Swinhoe, 1870
Ilustracja
Samiec jelonkowca
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd przeżuwacze
Infrarząd Pecora
Rodzina jeleniowate
Podrodzina sarny
Plemię Capreolini
Rodzaj Hydropotes
Swinhoe, 1870
Gatunek jelonkowiec błotny
Podgatunki
  • H. i. argyropus Heude, 1884
  • H. i. inermis Swinhoe, 1870
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Jelonkowiec błotny[3], jelonek błotny[4], sarenka wodna[potrzebny przypis] (Hydropotes inermis) – gatunek ssaków parzystokopytnych z rodziny jeleniowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Hydropotes Swinhoe, 1870.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj i gatunek po raz pierwszy opisany naukowo przez R. Swinhoe'a[5]. Opis ukazał się w czasopiśmie Proceedings of the Zoological Society of London w 1870 roku[5]. Wprawdzie Swinhoe opis oparł na okazie zakupionym w Szanghaju, ale w oparciu o miejsce w którym autor zobaczył gatunek w środowisku naturalnym, miejsce typowe ogranicza się do Deer Island, nad rzeką Jangcy, w prefekturze Zhenjiang, w prowincji Jiangsu w Chinach[6]. Jedyny przedstawiciel rodzaju jelonkowiec[3] (Hydropotes).

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki H. inermis[7][3][2]:

  • H. inermis argyropus
  • H. inermis inermis

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Chiny i Korea, podgatunek chiński został z powodzeniem introdukowany w parkach w Europie (Anglia i Francja).

Wygląd zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]

Czaszka jelonkowca

Osiąga około 75-100 cm długości ciała, ok. 50 cm wysokości w kłębie i waży 10-15 kg. U obu płci nie występuje poroże. Jego silnie rozwinięte, lekko zakrzywione górne kły wystają spod warg. Szorstka, gęsta sierść ubarwiona jest na grzbiecie i bokach jasnobrązowo z czarnymi plamkami, a na brzuchu biało.

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Żyje zwykle samotnie lub w parach, w nadrzecznych błotach i trzcinowiskach. Czasami na polach i stokach górskich. Gody odbywają się jesienią. Samica rodzi wiosną 4-7 młodych. Jest najpierwotniejszym gatunkiem rodziny jeleniowatych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hydropotes inermis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b R.B. Harris, J.W. Duckworth, Hydropotes inermis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015.2 [dostęp 2015-09-06] (ang.).
  3. a b c Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 176. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 118, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. a b R. Swinhoe. On a new Deer from China. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 1870, s. 90, 1870 (ang.). 
  6. J. R. Ellerman, T. C. S. Morisson-Scott: Checklist of Palaearctic and Indian mammals 1758 to 1946. Londyn: The Trustees, 1951, s. 354. (ang.)
  7. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Hydropotes inermis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-06]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. H. Komosińska & E. Podsiadło: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  2. Don E. Wilson & DeeAnn M. Reeder (editors). 2005.: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed), Johns Hopkins University Press (ang.). [dostęp 3 grudnia 2007].