Jennifer Doleac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jennifer L. Doleac
Zawód, zajęcie ekonomistka
Narodowość amerykańska
Tytuł naukowy doktorka
Alma Mater Williams College, Uniwersytet Stanforda
Uczelnia Texas A&M University
Pracodawca Brookings Institution
Odznaczenia
IZA Prize in Labor Economics, Jacob Mincer Award, AEA Distinguished Fellow
Strona internetowa

Jennifer L. Doleacamerykańska ekonomistka, profesorka ekonomii Texas A&M University, gdzie pełni rolę dyrektorki Justice Tech Lab. Zajmuje się empiryczną mikroekonomią, w szczególności badaniem przestępczości, dyskryminacji i nowych technologii w wymiarze sprawiedliwości[1][2][3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Studiowała ekonomię i matematykę na Williams College (B.A., 2003). Ukończyła studia doktoranckie z ekonomii na Uniwersytecie Stanforda (Ph. D., 2012). W czasie nauki miała okazję pracować w Kongresowym Biurze Budżetu oraz w Brookings Institution[1].

Praca[edytuj | edytuj kod]

W latach 2012–2018 pracowała w Batten School na Uniwersytet Wirginii. Utworzyła tam projekt Justice Tech Lab (obecnie na Texas A&M), poświęcony wykorzystaniu nowych technologii w wymiarze sprawiedliwości – takich jak systemy monitoringu, czy bazy danych DNA[1]. Była stałą pracowniczką naukową Brookings Institution, NBER i projektu Lab@DC, aktualnie jest pracowniczką wizytującą m.in. Brookings, IZA i Crime Lab Uniwersytetu Chicagowskiego. Udzielała konsultacji w roli ekspertki dla Interpolu, Białego Domu, Sądu Najwyższego stanu Maryland i Izby Reprezentantów[2][4][5]. Od jesieni 2018 pracuje jako tenured associate professor na Texas A&M University.

Jej badanie następstw prawa zabraniającego pytać przy rekrutacji o przeszłość kryminalną pozwoliło oszacować, że regulacja ta przyniosła więcej szkód niż pożytku, i przyciągnęło szeroką uwagę mediów i polityków. Pracodawcy pozbawieni konkretnej odpowiedzi zakładali częściej niż kazałaby rzeczywistość, że czarnoskórzy kandydaci wchodzili w konflikty z prawem[6][7][8]. Podobnie zaskakujący okazał się rezultat jej badania, sugerującego że stosowanie wobec nastolatków godzin policyjnych podnosi, a nie redukuje ich lokalną przestępczość[9][10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Meagan O'Rourke, Futures and farewells: 3 departing faculty members reflect on their time at U.Va., The Cavalier Daily, 15 maja 2018 [dostęp 2019-03-17].
  2. a b Jennifer L. Doleac, Brookings Institution, 8 września 2015 [dostęp 2019-03-17] (ang.).
  3. Jennifer Doleac, The Hamilton Project [dostęp 2019-03-17].
  4. Jennifer L. Doleac, Empirical evidence on the effects of Ban the Box policies: Testimony before the U.S. House Committee on Oversight and Government Reform, 13 grudnia 2017.
  5. Jennifer Doleac, IZA - Institute of Labor Economics [dostęp 2019-03-17].
  6. Dan Kopf, “Ban the Box” policies hurt black applicants, Quartz, 24 lipca 2017 [dostęp 2019-03-17] (ang.).
  7. James McWilliams, How Ban the Box Can Lead to Even More Racial Discrimination by Employers, Pacific Standard, 15 maja 2018 [dostęp 2019-03-17] (ang.).
  8. Alana Semuels, When Banning One Kind of Discrimination Results in Another, The Atlantic, 4 sierpnia 2016 [dostęp 2019-03-17] (ang.).
  9. Jennifer L. Doleac, Repealing juvenile curfew laws could make cities safer, Brookings, 29 grudnia 2015 [dostęp 2019-03-17] (ang.).
  10. German Lopez, Study: Curfews cause more gun violence, Vox, 3 stycznia 2016 [dostęp 2019-03-17].