Jennifer Hudson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jennifer Hudson
Ilustracja
Jennifer Hudson (2018)
Imię i nazwisko Jennifer Kate Hudson
Data i miejsce urodzenia 12 września 1981
Chicago
Zawód piosenkarka, aktorka, rzeczniczka prasowa
Lata aktywności od 2003
Strona internetowa

Jennifer Kate Hudson (ur. 12 września 1981 w Chicago[1]) – amerykańska piosenkarka, aktorka i rzeczniczka prasowa, laureatka Złotego Globu i Oscara za drugoplanową rolę Effie White w filmie Dreamgirls w 2006, zdobywczyni nagrody Grammy za swój debiutancki album studyjny Jennifer Hudson w 2008[1][2].

Dzieciństwo i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Hudson urodziła się 12 września 1981 w Chicago w Illinois jako trzecie, najmłodsze dziecko Darnell Donnerson i Samuela Simpsona. Została wychowana na baptystę i uczęszczała do Szkoły Zawodowej im. Paula Laurence’a Dunbara, naukę w której ukończyła w 1999. Jako siedmiolatka zaczęła śpiewać w chórze kościelnym oraz brać udział w teatrze społecznym pod okiem swojej babci, Julii. Studiowała na Uniwersytet w Langston, jednak zrezygnowała z nauki po pierwszym semestrze i przepisała się na Uczelnię im. Roberta F. Kennedy’ego i Martina Luthera Kinga Juniora.

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2002 Hudson podpisała swój pierwszy kontrakt płytowy z niezależną, wytwórnią muzyczną Righteous Records z siedzibą w Chicago. Dwa lata później zerwała umowę z wytwórnią i zdecydowała się na wzięcie udziału w przesłuchaniach do trzeciej edycji programu American Idol w 2003.

2004-05: American Idol[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 2003 wzięła udział w przesłuchaniach do programu American Idol organizowanych w Altancie. Podczas castingu wyznała, że od paru miesięcy śpiewała jako jedna z Muz Herculesa podczas wycieczek organizowanych przez Disney Cruise Lines. W trakcie przesłuchań zaśpiewała utwór „Share Your Love with Me” z repertuaru Arethy Franklin i awansowała do kolejnego etapu, w którym zaśpiewała numer „ImagineJohna Lennona. Po otrzymaniu dzikiej karty za interpretację utworu „I Believe in You and Me” grupy Four Tops przeszła do etapu odcinków na żywo. 6 kwietnia 2004 uzyskała największą liczbę głosów telewidzów za interpretację utworu „Circle of LifeEltona Johna, a dwa tygodnie później (po zaśpiewaniu piosenki „Weekend in New EnglandBarry’ego Manilowa) odpadła z programu, zajmując siódme miejsce. W maju 2009 została mianowana przez serwis MTV „szóstym najlepszym uczestnikiem programu”, a jej odpadnięcie uznano za „najbardziej zaskakujący wynik w historii talent show”. W maju 2010 została uznana przez czasopismo „Los Angeles Times” za trzecią najlepszą uczestniczkę show (po Kelly Clarkson i Carrie Underwood). Ze wszystkich uczestników American Idol, którzy nie wygrali, Hudson odniosła największy sukces.

2006-07: Dreamgirls[edytuj | edytuj kod]

Jennifer Hudson ze swoim Oscarem za rolę w filmie Dreamgirls (2007).

W 2006 nagrała gościnnie utwór „The Future Ain't What It Used to Be” w duecie z Meat Loafem. Numer znalazł się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu Bat Out of Hell III: The Monster Is Loose z października 2006. We wrześniu wystąpiła na żywo w programie telewizyjnym Fox Chicago Morning News, podczas którego wykonała utwór „Over It”. W wywiadzie przeprowadzonym po występie zdradziła, że piosenka znajdzie się na jej debiutanckim albumie studyjnym, którego premiera zaplanowana była na początek 2007. W listopadzie podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Arista Records. W trakcie sesji nagraniowej zrealizowała m.in. nagranie utworu „Stand Up” napisanego we współpracy z Billem Grainerem i Earlem Powellem.

Kilka miesięcy wcześniej, tj. w listopadzie 2005, otrzymała rolę Effie White w filmowej ekranizacji musicalu Dreamgirls, w którym zagrali także m.in. Jamie Foxx, Beyoncé Knowles i Eddie Murphy. W przesłuchaniach do tej roli pokonała setki profesjonalnych wokalistów oraz aktorów, w tym m.in. Fantasię Barrino. Zdjęcia do produkcji rozpoczęto na początku stycznia 2006, zaś premiera filmu odbyła się pod koniec grudnia tegoż roku. W filmie Hudson zaśpiewała m.in. piosenkę „And I Am Telling You I’m Not Going”, którą w oryginale wykonała Jennifer Holliday. Interpretacja piosenki przyniosła artystce wiele pozytywnych recenzji od krytyków muzycznych i filmowych, zaś za rolę Effie White Hudson otrzymała łącznie 29 nagród filmowych, w tym m.in. Oscara i Złotego Globa dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Po obejrzeniu filmu Simon Cowell nagrał dla Hudson film gratulacyjny, który został zaprezentowany podczas The Oprah Winfrey Show.

W marcu 2007 Hudson została trzecią afroamerykańską celebrytką oraz pierwszą afroamerykańską piosenkarką, która znalazła się na okładce magazynu „Vogue”. Kilka miesięcy później ówczesny burmistrz Chicago, Richard M. Daley, mianował dzień 6 marca „dniem Jennifer Hudson”.

2008-2009: Jennifer Hudson[edytuj | edytuj kod]

Jennifer Hudson podczas występu, 2007

W styczniu Hudson wróciła do studia nagraniowego, aby nagrać kolejne piosenki na swoją debiutancką płytę. Nawiązała wówczas współpracę z producentami, takimi jak m.in.: Timbaland czy Ryan Tedder. W maju 2008 zagrała gościnnie w filmie Seks w wielkim mieście, w którym wcieliła się w rolę asystentki Carrie Bradshaw (Sarah Jessica Parker). Na potrzeby ścieżki dźwiękowej produkcji nagrała także utwór „All Dressed in Love”. W październiku zagrała postać Rosaleen w filmie Sekretne życie pszczół, zaś w 2009 wcieliła się w rolę Kathy Archenault w produkcji Skrzydlate cienie. W 2010 zaczęła pracę nad filmem biograficznym zatytułowanym Winnie Mandela opowiadającym o życiu południowoafrykańskiej polityk Winnie Mandeli.

10 czerwca 2008 wydała swój debiutancki singiel – „Spotlight”, który dotarł do 24. miejsce amerykańskiego notowania Hot 100. Pod koniec września ukazał się debiutancki album studyjny artystki zatytułowany Jennifer Hudson, nad którym pracowała z takimi twórcami i wykonawcami, jak m.in. Ne-Yo, Stargate, Timbaland, Missy Elliott, Robin Thicke czy Diane Warren. Płyta zadebiutowała na drugim miejscu amerykańskiej listy Billboard 200 z wynikiem 217 tys. sprzedanych egzemplarzy. W sierpniu 2009 odnotowano sprzedaż ponad 739 tys. kopii krążka, dzięki czemu uzyskał on status złotej płyty w kraju.

W sierpniu 2008 Hudson zaśpiewała krajowy hymn podczas Narodowej Konwencji Demokratycznej. W październiku miał ukazać się drugi singiel promujący jej debiutancki album – „If This Isn’t Love”, jednak jego premierę przesunięto na styczeń 2009 po brutalnym morderstwie trzech członków rodziny artystki. W styczniu wytwórnia zdecydowała się zmienić datę wydania singla na luty. Trzecim singlem z albumu miała zostać piosenka „Pocketbook” nagrana z gościnnym udziałem Ludacrisa, jednak po otrzymaniu wielu negatywnych opinii artystka zmieniła zdanie i wybrała utwór „Giving Myself”, który wydała na początku czerwca. W tym samym roku Hudson otrzymała trzy nominacje do nagrody Grammy w kategoriach: Najlepszy występ piosenkarki R&B (za singiel „Spotlight”), Najlepszy występ wokalny duetu/grupy R&B (za„I’m His Only Woman” w duecie z Fantasią Barinno oraz Najlepszy album R&B (za Jennifer Hudson). Piosenkarka otrzymała ostateczna statuetkę za wygraną w ostatniej kategorii.

2009–2011: I Remember Me[edytuj | edytuj kod]

Jennifer Hudson w trakcie śpiewania hymnu podczas finału Super Bowl XLIII w 2009 roku

W lutym 2009 po raz pierwszy wystąpiła publicznie od czasu zamordowania kilku członków jej rodziny. Piosenkarka zaśpiewała wówczas narodowy hymn podczas finału Super Bowl XLIII. W tym samym roku wyruszyła w trasę koncertową z Robinem Thicke’em. Na początku maja musiała przełożyć daty kilku koncertów z powodu „zmęczenia gardła”. W lipcu zaśpiewała utwór „Will You Be Therez podczas specjalnego koncertu zorganizowanego w hołdzie Michaelowi Jacksonowi. Niedługo później nagrała swoją interpretację numeru „Neither One of Us (Wants to Be the First to Say Goodbye)” na potrzeby albumu American Idol Season 3: Greatest Soul Classics oraz pojawiła się gościnnie w utworze „Leaving Tonight” zawartym na drugiej płycie studyjnej Ne-Yo zatytułowanej Because of You.

W styczniu 2010 wystąpiła podczas telethonu Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief, w trakcie którego zaprezentowała utwór Let It Bezespołu The Beatles. Podczas transmisji wydarzenia zebrano łącznie ponad 61 milionów dolarów. W tym samym roku została sekretarzem akcji Strażnicy Wagi po tym, jak schudła prawie 25 kilogramów w poprzednim roku. W 2012 wydała książkę autobiografią, zatytułowaną I Got This: How I Changed My Ways and Lost What Weighed Me Down, w której zdradziła swoje sposoby na odchudzanie.

24 stycznia 2011 Hudson wydała pierwszy singiel zwiastujący jej nową płytę – „Where You At”, który został napisany przez R. Kelly’ego. 13 lutego 2011, wystąpiła wraz z Christiną Aguilerą, Florence Welch, Yolandą Adams oraz Martiną McBride podczas 53. ceremonii wręczenia nagród Grammy, gdzie wykonały najsłynniejsze przeboje Arethy Franklin w hołdzie dla artystki. W marcu ukazał się jej drugi album studyjny zatytułowany I Remember Me, który zadebiutował na drugim miejscu amerykańskiej listy najczęściej kupowanych płyt, dzięki osiągnięciu wyniku ponad 165 tys. egzemplarzy w pierwszym tygodniu po premierze.

Od 2012: JHUD[edytuj | edytuj kod]

Jennifer Hudson, 2011

W 2012 zagrała zakonnicę Rosemary w filmie Głupi, głupszy, najgłupszy. 12 lutego, czyli dzień po śmierci Whitney Houston, zaśpiewała przebój artystki „I Will Always Love You” podczas 54. ceremonii wręczenia nagród Grammy organizowanej w Staples Center w Los Angeles. W tym samym roku występowała kilkukrotnie w drugim sezonie serialu Smash.

24 lutego 2013 zaśpiewała kilku piosenek z filmowych wersji musicali podczas 85. ceremonii wręczenia Oscarów. Pod koniec sierpnia wystąpiła podczas gali MTV Video Music Awards 2013, w trakcie której wykonała utwór „Same Love” razem z Macklemorem, Ryanem Lewisem i Mary Lambert. We wrześniu wydała swój nowy singiel „I Can’t Describe (The Way I Feel)” z gościnnym udziałem T.I.’a, który zwiastował jej trzeci album studyjny. 8 listopada zaśpiewała tę piosenkę w towarzystwie Chaki Khan, Evelyn Champagne King i T.I.’a podczas gali Soul Train Music Awards 2013. W listopadzie została wyróżniona swoją gwiazdą na Hollywood Walk of Fame.

Pod koniec września 2014 wydała swój trzeci album studyjny, zatytułowany JHUD, nad którym pracowała z producentami, takimi jak m.in.: Timbaland, Pharrell Williams, RedOne czy R. Kelly. Drugim singlem z albumu został utwór „Walk It Out” z gościnnym udziałem Timbalanda.

W styczniu 2015 ogłosiła swój debiut na scenie na Broadwayu w musicalu Kolor purpury, w którym wcieliła się w rolę Shug Avery. W czerwcu opublikowała teledysk do swojego nowego singla „I Still Love You”, którym wyraziła swoje poparcie dla środowisk homoseksualnych[3].

W czerwcu 2016 podpisała kontrakt z wytwórnią Epic Records. Od 2017 jest trenerką brytyjskiej wersji programu The Voice. 3 marca wydała nowy singel „Remember Me”, zapowiadający jej czwarty album.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jennifer Hudson podczas promocji swojej książki autobiograficznej w 2012

Jest żoną wrestlera Davida Otungi, z którym ma syna, Davida Daniela Juniora (ur. 10 sierpnia 2009).

W piątek, 24 października 2008 w rodzinnym domu Hudson w Chicago zostały znalezione zwłoki jej 57-letniej matki, Darnell Donerson, oraz 29-letniego brata, Jasona[4]. Trzy dni później odnaleziono ciało jej 7-letniego siostrzeńca, Juliana Kinga[5], który został wielokrotnie postrzelony z bardzo bliskiej odległości. Za wszystkie morderstwa odpowiadał 27-letni wówczas William Balfour, mąż siostry Hudson, Julii, ojczym Juliana, który otrzymał wyrok potrójnego dożywocia.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne
Single
  • 2006 – „And I Am Telling You I’m Not Going”
  • 2008 – „All Dressed in Love”
  • 2008 – „Spotlight”
  • 2009 – „If This Isn’t Love”
  • 2009 – „Giving Myself”
  • 2011 – „Where You At”
  • 2011 – „I Remember Me”
  • 2011 – „No One Gonna Love You”
  • 2011 – „I Got This”
  • 2012 – „Think Like a Man” (z Ne-Yo i Rockiem Rossem)
  • 2013 – „I Can’t Describe (The Way I Feel)” (z T.I.)
  • 2014 – „Walk It Out” (z Timbalandem)
  • 2014 – „It’s Your World” (z R. Kelly’m)
  • 2014 – „Dangerous”
  • 2015 – „I Still Love You”

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy fabularne
  • 2006: Dreamgirls jako Effie Melody White
  • 2008: Seks w wielkim mieście (Sex and the City) jako Louise, asystentka Carrie
  • 2008: Sekretne życie pszczół (The Secret Life of Bees) jako Rosalene Daise
  • 2008: Skrzydlate cienie (Winged Creatures) jako Kathy Hammet
  • 2011: Winnie jako Winnie Mandela
  • 2012: Głupi, głupszy, najgłupszy (The Three Stooges) jako siostra Rosemary
  • 2013: The Inevitable Defeat of Mister & Pete jako mama Gloria
  • 2013: Pięć filmów o szaleństwie (Call Me Crazy: A Five Film) jako Maggie
  • 2013: Rodzinne święta (Black Nativity) jako Naima
  • 2014: Kołysanka (Lullaby) jako pielęgniarka Carrie
  • 2015: Chi-Raq jako Irene
  • 2016: Nominacja (Confirmation) jako Angela Wright
Seriale telewizyjne
  • 2013: Smash jako Veronica Moore
  • 2015: Imperium (Empire) jako Michelle White

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Akademia Nagroda Rezultat
2006 ShoWest Obiecująca aktorka Wygrana
Satelita Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
National Board of Review Najlepszy debiut Wygrana (razem z Rinko Kikuchi)
Los Angeles Film Critics Association Najlepsza aktorka drugoplanowa Drugie miejsce
New York Film Critics Circle Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
New York Film Critics Online Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana (razem z Catherine O’Hara)
Najlepszy debiut Wygrana
Hollywood Life Awards Najlepszy debiut roku Wygrana
Southeastern Film Critics Association Awards Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Washington, DC Film Critics Association Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Najlepszy debiut roku Wygrana
African-American Film Critics Association Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Palm Springs International Film Festival Debiut roku Wygrana
Las Vegas Film Critics Association Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Florida Film Critics Circle Awards Debiut im. Pauline Kael Wygrana
Oklahoma Film Critics Circle Award Debiut roku Wygrana
2007 The National Society of Film Critics Najlepsza aktorka drugoplanowa Drugie miejsce
St. Louis Gateway Film Critics Awards Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Austin Film Critics Association Debiut Wygrana
Broadcast Film Critics Awards Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Złoty Glob Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Oscar Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Nagroda Gildii Aktorów Filmowych Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
NAACP Image Awards Najlepsza aktorka drugoplanowa Nominacja
BAFTA Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
Ohio Film Critics Awards Najlepsza aktorka drugoplanowa Wygrana
2008 Grammy Awards Najlepszy album R&B Wygrana

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Matt Collar: Jennifer Hudson Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-07-16].
  2. Jennifer Hudson: Bringing Down the House (ang.). www.vogue.com. [dostęp 2016-07-16].
  3. Sergiusz Królak: Jennifer Hudson wspiera gejów nowym teledyskiem (ang.). W: JazzSoul.pl [on-line]. www.jazzsoul.pl, 2015-06-04. [dostęp 2015-08-22].
  4. Tragedia w rodzinie zdobywczyni Oscara w Filmweb.pl
  5. Odnaleziono ciało siostrzeńca Jennifer Hudson w Filmweb.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]