Jeremy Horn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Jeremy Horn
{{{nazwa}}}
Pseudonim Gumpy
Data i miejsce urodzenia 25 sierpnia 1975
Omaha
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 185 cm
Masa ciała 84 kg
Styl walki MMA
Klub Elite Performance
Zwycięstwa 89
Przez nokauty 17
Przez poddania 60
Przez decyzje 12
Porażki 21
Remisy 5
Nieodbyte 0

Jeremy Graham Horn (ur. 25 sierpnia 1975 w Omaha) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Jeden z najbardziej doświadczonych zawodników MMA na świecie. Walczył m.in. w UFC, PRIDE FC, IFL oraz King of the Cage.

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

Horn swoją zawodową karierę MMA rozpoczął w 1996 roku. Początkowo walczył na mniejszych galach. 25 czerwca 1997 roku zremisował z Danem Severnem na gali Extreme Challenge 7. Rok później zadebiutował w UFC, od razu tocząc walkę o pas mistrzowski z Frankiem Shamrockiem. Horn przegrał wtedy przez poddanie. 5 maja 1999 roku na UFC 19 poddał nieznanego jeszcze wtedy szerszej publiczności Chucka Liddella. W 2000 roku stoczył przegrany pojedynek z przyszłym mistrzem PRIDE Antônio Rodrigo Nogueirą na gali WEF 8: Goin' Platinum. Jeszcze w tym samym roku przegrał z Ricardo Aroną i Randym Couture na galach Fighting Network RINGS oraz wygrał z Eugenem Jackosem na UFC 27.

W 2001 roku związał się z czołową Japońską organizacją MMA - PRIDE Fighting Championships. W swoim debiucie na PRIDE 18 pokonał zawodnika gospodarzy Akirę Shojiego przez decyzję. W kolejnej walce w PRIDE zwyciężył Holendra Gilberta Yvela, też przez decyzję sędziów.

16 maja 2003 roku zdobył pas mistrzowski organizacji King of the Cage w wadze półciężkiej pokonując Vernona White'a na punkty. Jeszcze w tym samym roku we wrześniu wystartował mocno obsadzonym turnieju IFC: Global Domination. W ćwierćfinale turnieju poddał dźwignią na łokieć Ormianina Michaiła Avetisyana, a w półfinale znokautował wysokim kopnięciem na głowę Forresta Griffina. W finale jednak uległ Brazylijczykowi Renato Sobralowi na punkty. W tym samym miesiącu zremisował z Anglikiem Jamesem Zikiciem na Extreme Brawl 4, a pod koniec roku w grudniu obronił pas mistrzowski KotC wypunktowując na pelnym dystansie Deana Listera.

Początek roku dla Horna był udany. 28 lutego 2004 roku zdobył pas mistrzowski czołowej kanadyjskiej organizacji TKO Major League poddając duszeniem gilotynowym Davida Loiseau[1]. W maju pokonał Chaela Sonnena na Extreme Challenge 57 przez TKO oraz przegrał z Brazylijczykiem Andersonem Silvą w Korei. Jeszcze w tym samym roku ponownie pokonał Chaela Sonnena, tym razem poddając go na gali SF 6: Battleground in Reno.

20 sierpnia 2005 roku doszło do rewanżu Horna z Chuckiem Liddellem w UFC. Stawką było mistrzostwo w wadze półciężkiej. Walka została przerwana w 4. rundzie ze względu na zaburzenie wzroku u Horna na skutek wycięczenia organizmu oraz ciosów które przyjął. Po tej przegranej Horn przeniósł się do wagi średniej pokonując kolejno Trevora Prangleya na UFC 56 oraz kolejny raz Chaela Sonnena na gali UFC 60.

We wrześniu 2006 roku w swoim debiucie w International Fight League przegrał przez TKO ze srebrnym medalistą olimpijskim w zapasach z Sydney Mattem Lindlandem. W drugiej walce w IFL zwyciężył przez niejednogłośną decyzję sędziów z Falaniko Vitale. W tym samym roku przegrał z Brazylijczykiem Jorge Santiago na gali Art of War 3.

W 2008 roku powrócił do UFC ale z miernym skutkiem. Horn przegrał trzy pojedynki, kolejno z Natem Marquardtem, Deanem Listerem (oba przed czasem) oraz Rousimarem Palharesem na punkty i został zwolniony z organizacji.

Lata 2009-2011 przyniosły Hornowi tytuły w mniejszych organizacjach. Zdobył m.in. pasy mistrzowskie organizacji 5150 Combat League, International Fighting Championship oraz Elite 1 MMA. Stoczył też przegrany pojedynek w Bellator Fighting Championships z Bryanem Bakerem oraz z Thalesem Leitesem na szwedzkiej gali Superior Challenge 7.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

  • 2011: Elite 1 MMA - mistrz w wadze średniej
  • 2010: International Fighting Championship - mistrz w wadze średniej
  • 2010: 5150 Combat League - mistrz w wadze średniej
  • 2004: TKO Major League - mistrz w wadze średniej oraz półciężkiej
  • 2003: IFC: Global Domination - 2. miejsce w turnieju wagi półciężkiej
  • 2003: King of the Cage - mistrz w wadze półciężkiej
  • 2000: Fighting Network RINGS: Rising Stars - 1. miejsce w turnieju wagi średniej

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Artykuły o Jeremym Hornie (ang.). mma-fighter.com. [dostęp 2010-09-17].