Jerzy Albrecht

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Albrecht
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 października 1914
Wrzeszczewice, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 8 września 1992
Warszawa, Polska
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 20 lutego 1957
do 16 listopada 1960
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Członek Rady Państwa
Okres od 5 kwietnia 1955
do 20 lutego 1957
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister finansów
Okres od 16 listopada 1960
do 15 lipca 1968
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Tadeusz Dietrich
Następca Stanisław Majewski
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej m.st. Warszawy
Okres od 23 maja 1950
do 14 maja 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Stanisław Tołwiński
Następca Janusz Zarzycki
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal im. Ludwika Waryńskiego

Jerzy Albrecht (ur. 7 października 1914 we Wrzeszczewicach, zm. 8 września 1992 w Warszawie) – polski ekonomista i polityk komunistyczny. Podpułkownik ludowego Wojska Polskiego[1]. Minister finansów w latach 1960–1968, członek (1955–1957) i zastępca przewodniczącego (1957–1960) Rady Państwa. Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Natalii. W latach 1933–1936 studiował w Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. W 1934 został członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, w 1938 wszedł w skład komitetu warszawskiego tej organizacji. W latach 1938–1939 działał w Klubie Demokratycznym[1].

Po kampanii wrześniowej znalazł się na terenie okupacji sowieckiej we Lwowie. Od 1941 należał do Związku Walki Wyzwoleńczej[1]. W 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, od maja do sierpnia 1942 był I sekretarzem Komitetu Warszawskiego PPR[2]. Następnie został aresztowany przez Gestapo. W latach 1942–1945 więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych na Majdanku, we Flosenburgu i Gross Rosen[1].

Od czerwca 1945 do listopada 1948 ponownie I sekretarz Komitetu Warszawskiego PPR[2]. W latach 1945-1948 był również członkiem Komitetu Centralnego PPR, a w latach 1947–1948 członkiem Sekretariatu PPR. Od 1948 był członkiem Biura Organizacyjnego KC PPR oraz kierownikiem kolejno Wydziału Propagandy i Prasy oraz Działu Propagandy, Kultury i Oświaty KC PPR. Od 1948 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, pozostał kierownikiem Działu Propagandy, Kultury i Oświaty, tym razem Komitetu Centralnego PZPR, a także członkiem Biura Organizacyjnego KC (do 1954). W latach 1948–1968 wchodził w skład KC PZPR, a w latach 1956–1961 sekretarz KC. W latach pięćdziesiątych związany z frakcją tzw. puławian[3] zaliczany (obok Władysława Matwina) do grupy tzw. młodych sekretarzy. Po 1968 wycofał się z życia politycznego.

W latach 1945–1969 poseł do KRN, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji. w latach 1952–1956 przewodniczący Komisji Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. W latach 1952–1956 był także członkiem Prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego. Wieloletni członek Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Od marca do sierpnia 1956 roku był sekretarzem KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[4]. W latach 1950–1956 przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej m.st. Warszawy, w latach 1955–1957 członek, a w latach 1957–1961 zastępca przewodniczącego Rady Państwa. W latach 1960–1968 był ministrem finansów.

Delegat na I, II, III i IV Zjazd PZPR[1].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-04-06].
  2. a b Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1975, s. 495.
  3. Październik i „Mała stabilizacja". W: Jerzy Eisler: Zarys dziejów politycznych Polski 1944-1989. Warszawa: POW „BGW", 1992, s. 61-62. ISBN 83-7066-208-0.
  4. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944-1989 : uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 89.
  5. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  6. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 224
  7. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia - Monitor Polski, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  8. Życie Partii, styczeń - marzec 1987, str. 55

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Nowa Encyklopedia Powszechna, tom 1, ​ISBN 83-01-11097-X​ str. 92
  • Kalendarz Warszawski 1962 s. 49