Jerzy Albrecht Denhoff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Albrecht Denhoff
Jerzy Albrecht Denhoff
Herb Jerzy Albrecht Denhoff
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia 7 kwietnia 1640
Data śmierci 16 marca 1702
biskup diecezjalny przemyski
Okres sprawowania 1689 – 1701
biskup diecezjalny krakowski
Okres sprawowania 1701 – 1702
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 1 kwietnia 1686
Sakra biskupia brak danych

Jerzy Albrecht Denhoff (lub równoważnie Doenhoff) herbu Dzik (ur. 7 kwietnia 1640, zm. w 16 marca 1702) – kanclerz wielki koronny, biskup kamieniecki w latach 1685-1687[1], przemyski w latach 1689-1701 i krakowski w latach 1701-1702, kanonik krakowski, kustosz i kanonik poznański, kanonik kapituły katedralnej chełmińskiej, administrator opactwa witowskiego.

Życiorys[edytuj]

Był synem Zygmunta i Teresy Anny Ossolińskiej.

Odbył studia teologiczne w kolegium jezuickim w Rzymie[2].

W 1672 roku był deputatem duchownym na Trybunał Główny Koronny[3]. W 1686 roku został biskupem kamienieckim, w 1687 osobistym kanclerzem królowej Marii Kazimiery. W 1690 został biskupem przemyskim. W 1688 mianowany kanclerzem wielkim koronnym. Był początkowo stronnikiem Marysieńki, później skłaniał się w stronę stronnictwa profrancuskiego. W czasie elekcji po śmierci Jana III Sobieskiego, w 1697 popierał kandydaturę księcia Contiego. Jako kanclerz wysłał do Ludwika XIV pismo zawiadamiające o wyborze księcia na króla Polski. Poparł jednak wkrótce Augusta II, którego był elektorem[4]. i z jego rąk otrzymał w 1701 biskupstwo krakowskie. Biskupem krakowskim był zaledwie pół roku. Pochowany został w rodzinnej kaplicy na Jasnej Górze w Częstochowie (był ostatnim pochowanym tam członkiem rodu).

Miejsce pochówku Jerzego Albrechta Denhoffa, kaplica św. Pawła I Pustelnika na Jasnej Górze, mauzoelum grobowe Denhoffów (z elewacją licowaną rustyką)

Przypisy

  1. Kazimierz Piwarski, Jerzy Albrecht Denhoff, w: Polski Słownik Biograficzny, Kraków 1939-1946 t. V, s. 113-114.
  2. Alfons Mańkowski, Prałaci i kanonicy katedralni chełmińscy : od założenia kapituły do naszych czasów, Toruń 1928, s. 32-33.
  3. Ordo Dominorum Iudicium Deputatorum tam Spiritualiu[m] q[ua]m S[ae]cularium congregat[orum] Anno Millesimo Sexentesimo Septuagesimo Secundo p[ro] f[e]r[i]a secunda Conductus Pascha[e]., Archiwum Państwowe w Lublinie 15, k. 16.
  4. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 435.