Jerzy Dzik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Dzik
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1950
Jedlicze
Profesor nauk przyrodniczych
Specjalność: paleontologia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Profesura 1993
Polska Akademia Nauk
Status członek rzeczywisty
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. 2006–obecnie
Dyrektor
Instytut Instytut Paleobiologii PAN
Okres spraw. od 2010

Jerzy Dzik (ur. 25 lutego 1950 w Jedliczach) – paleontolog polski, ewolucjonista, profesor i dyrektor Instytutu Paleobiologii Polskiej Akademii Nauk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.

Odkrycia i badania[edytuj | edytuj kod]

Absolwent biologii Uniwersytetu Warszawskiego z 1973. Uczestnik, a od 1997 kierownik wypraw badawczych na Antarktydę (1975-1976), nad dolną Lenę (1987), w góry Karatau w Kazachstanie (1994 i 2006), Chin (1995), północnej Rosji (1997), Jakucji (2001). Z wyjątkiem biologicznej ekspedycji antarktycznej, wszystkie pozostałe poświęcone były badaniom paleontologicznym, przede wszystkim skamieniałości pierwszych zwierząt tkankowych z Ediakaru i eksplozji kambryjskiej oraz kręgowcom jury.

Autor m.in. kilkakrotnie wznawianego podręcznika paleontologii. Kierownik zespołu, który w Krasiejowie odkrył i przebadał cmentarzysko wielkich płazów i gadów triasowych, w tym najstarszych pradinozaurów na świecie. W 2006 zespół pod kierownictwem profesora rozpoczął wykopaliska w Lisowicach, zakończone odkryciem w 2008 archozaura (nazwanego później Smok wawelski[1]) oraz dicynodonta[2].

Podstawowym przedmiotem badań profesora są zespoły fauny przełomu prekambru i kambru. Sformułował szereg hipotez o pokrewieństwach fauny ediakarańskiej z późniejszymi taksonami fauny i o środowisku w jakim żyła fauna ediakarańska. Dokonał nowych rekonstrukcji ważnych w stratygrafii konodontów, przedstawił monograficzne opracowanie ewolucji łodzikowców i proponował przynależność hyolitów do mięczaków.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Dzik: Dzieje życia na Ziemi. Wprowadzenie do paleobiologii. Wyd. 1. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1992, s. 463. ISBN 83-01-10475-9. (wyd. I na liście bestsellerów 1992).
  • Jerzy Dzik: Dzieje życia na Ziemi. Wprowadzenie do paleobiologii. Wyd. 3 unowocześnione. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2003, s. 522. ISBN 978-83-01-14038-0.
  • Jerzy Dzik: Ewolucja życia. T. 8. Poznań: Kurpisz, cop., 1997, s. 359, seria: Wielka encyklopedia geografii świata. ISBN 83-86600-91-8.
  • Jerzy Dzik, Tomasz Sulej: Pierwszy polski dinozaur: Krasiejów – Silesaurus opolensis. Opole: Śląskie Wydawnictwo Adan, 2004, s. 80, seria: Przyroda Opolska. ISBN 83-915371-5-3.

Ważniejsze artykuły[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Smok z Lisowic żył 200 mln lat temu. W: rp.pl [on-line]. [dostęp 2009-11-26].
  2. J. Dzik, G. Niedźwiedzki, T. Sulej, 2008: Zaskakujące uwieńczenie ery gadów ssakokształtnych. Ewolucja, 3 PDF.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wojciech Mikołuszko. Potwór z Lisowic. „National Geographic Polska”. 8. 107, s. 2–19, 2008. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]