Przejdź do zawartości

Jerzy Górzański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jerzy Górzański
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

3 grudnia 1938
Stawy

Data i miejsce śmierci

25 sierpnia 2016
Warszawa

Zawód, zajęcie

poeta, prozaik, felietonista, autor słuchowisk radiowych

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Jerzy Górzański (ur. 3 grudnia 1938 w Stawach pod Dęblinem, zm. 25 sierpnia 2016 w Warszawie[1]) – polski poeta, prozaik, felietonista, autor słuchowisk radiowych.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Franciszka, elektryka, i Bronisławy z domu Gawryjołek, robotnicy. Po wojnie zamieszkał w 1945 w Warszawie, gdzie uczęszczał do szkół[2].

Jako poeta debiutował w 1960 wierszami pt. Aniołowie i List na łamach nr 22 pisma „Współczesność”. W latach 1960–1971 związany z grupą poetycką Orientacja Poetycka Hybrydy, której był współzałożycielem. Od 1967 pełnił funkcję przewodniczącego Klubu Młodych przy Oddziale Warszawskim Związku Literatów Polskich. W latach 1968–1983 należał do Związku Literatów Polskich. Był członkiem warszawskiego oddziału SPP.

W latach 1973–1980 publikował wiersze i prozę w „Nowym Wyrazie”, w 1974–1979 należał do zespołu redakcyjnego tego miesięcznika. Wielokrotnie publikował na łamach miesięcznika „Twórczość”. W latach 70. współpracował z pismem „Sportowiec”. Od 1977 współpracował z pismami „Film” (pisał artykuły, recenzje, a w latach 1982–1985 stałe felietony w rubryce Z ulicy do kina) oraz „Szpilki” (wiersze, proza satyryczna). W latach 1979–1983 pracował w Redakcji Rozrywki i Satyry Polskiego Radia, gdzie prowadził cykliczną audycję satyryczną Życie dla śmiechu; współpracował z radiem też jako autor słuchowisk. Od 1982 współpracował z pismem „Antena”, od 1984 z pismem „Radar”. W latach 1985–2000 był członkiem redakcji miesięcznika „Literatura”, pełnił funkcję kierownika działu prozy. W następnych latach publikował w „Tygodniku Kulturalnym” (1987–1988) oraz w „Nowym Echu Podlasia”[2].

O jego twórczości z uznaniem pisali tacy krytycy, jak: Zbigniew Chojnowski, Janusz Drzewucki[3], Krzysztof Mętrak, Kazimierz Nowosielski, Konstanty Pieńkosz.

W 1974 ożenił się z Ewą Telążek, w 1982 z Małgorzatą Jakubowską, dziennikarką telewizyjną. Oba związki zakończyły się rozwodami[2].

Zmarł w Warszawie, pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu komunalnym Północnym (kwatera A-II-1-3-2)[4].

Po jego śmierci miesięcznik „Twórczość” (2016, nr 10) opublikował blok poświęconych mu wspomnień, takich poetów, jak: Kasper Bajon, Katarzyna Boruń-Jagodzińska, Janusz Drzewucki, Wojciech Kass, Bogusław Kierc, Krzysztof Kuczkowski, Krystyna Lenkowska, Krzysztof Lisowski, Zbigniew Machej, Mieczysław Machnicki, Piotr Matywiecki, Maciej Melecki, Piotr Mitzner, Jacek Napiórkowski, Marcin Orliński, Krzysztof Siwczyk, Sergiusz Sterna-Wachowiak, Leszek Szaruga, Miłosz Waligórski, Bohdan Zadura.

Grób Jerzego Górzańskiego na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie

Twórczość

[edytuj | edytuj kod]

Poezje

[edytuj | edytuj kod]
  • Próba z przestrzenią, PAX, Warszawa 1963
  • Czynności, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1967
  • Kontrabanda, Czytelnik, Warszawa 1973
  • Młode lata bezsenności, Czytelnik, Warszawa 1977
  • Święty brud, Czytelnik, Warszawa 1985
  • Z życia wierszy, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1989
  • Wszystkim steruje błyskawica, Przedświt, Warszawa 1993
  • Debiut z aniołem, Agawa, Warszawa 1997
  • Już rozumie, dobranoc, Nowy Świat, Warszawa 2003
  • Snem przebudzony, Oficyna 21, Warszawa 2003
  • To drugie światło, Oficyna 21, Warszawa 2006
  • Poza tym światem, Wydawnictwo AULA, Warszawa 2011
  • Festyn, Nowy Świat, Warszawa 2012
  • Wszystko jest we wszystkim, Biblioteka Toposu, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu, Sopot 2014
  • Koń Rimbauda zgubił podkowę, Oficyna Wydawnicza Volumen, 2016
  • Przedstawienia, Biblioteka Toposu, Towarzystwo Przyjaciół Sopotu, Sopot 2016
  • Małpi zamek, Czytelnik, Warszawa 1975
  • Madagaskar, Czytelnik, Warszawa 1981
  • Zwarcie, Agawa, Warszawa 1999
  • Wybłagane prezenty, Czytelnik, Warszawa 2001
  • Pimperle, Czytelnik, Warszawa 2003
  • Od czegoś trzeba zacząć, Jak, Warszawa 2005
  • Życie do końca życia, Adam Marszałek, Toruń 2007
  • Dziennik zdarzeń i dopowiedzeń, Czytelnik, Warszawa 2008

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. culture.pl: Zmarł Jerzy Górzański. 2016-08-25. [dostęp 2016-08-25].
  2. a b c Anna Hejman, Barbara Tyszkiewicz, Górzański Jerzy – Słownik Pisarzy i Badaczy XX i XXI w. [online], pisarzeibadacze.ibl.edu.pl [dostęp 2025-11-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-07-14].
  3. Jerzego Górzańskiego rozmowy z samym sobą, [w:] Janusz Drzewucki, Środek ciężkości. Szkice o współczesnej liryce polskiej, 2016, ISBN 978-83-65250-20-9.
  4. Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2025-11-06].
  5. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1981–1984. Życie literackie. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 9, s. 292, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-06]. 
  6. Zmarł poeta, autor słuchowisk i felietonów Jerzy Górzański [online], Kultura Onet, 25 sierpnia 2016 [dostęp 2025-11-06].
  7. Wielki Splendor - nagrody Teatru Polskiego Radia wręczone. prsa.pl, 2008-12-01. [dostęp 2010-12-06].
  8. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - nominowani. www.orfeusz-nagroda.pl. [dostęp 2015-07-04].
  9. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - finaliści. www.orfeusz-nagroda.pl. [dostęp 2015-07-04].
  10. Orfeusz - Nagroda Poetycka im. K. I. Gałczyńskiego - nominowani 2015 [online], www.orfeusz-nagroda.pl [dostęp 2015-12-02] [zarchiwizowane z adresu 2015-12-01].
  11. Pisarze uhonorowani „Glorią Artis” - siedmioro nie odebrało medali [online], www.rp.pl [dostęp 2016-02-19] [zarchiwizowane z adresu 2016-02-24].