Jerzy Grunwald

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Grunwald
Ilustracja
Jerzy Grunwald na koncercie w 2013 roku
Imię i nazwisko Jerzy Grunwald
Pseudonim George&G
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1950
Katowice, Polska
Instrumenty wokal
skrzypce
perkusja
gitara
Gatunki folk rock, blues rock, rock progresywny, rock and roll, pop-rock, muzyka pop, smooth jazz, funk
Zawód piosenkarz
multiinstrumentalista
producent muzyczny
kompozytor
Aktywność od lat 60.
Powiązania Apokalipsa, No To Co, Ryszard Poznakowski, Janusz Hryniewicz
Współpracownicy
Ireneusz Dudek
Instrument
gitara akustyczna
Zespoły
Monsuny
Ametysty
Ślęzanie
grupa skifflowa w ramach zespołu Niebiesko-Czarni
No To Co
En Face
Guitar Brothers
Grunwald & Hilton
Grunwald Ice Band
Strona internetowa

Jerzy Grunwald, za granicą znany jako George&G[1][2] (ur. 7 kwietnia 1950 w Katowicach) – polski wokalista, kompozytor, producent muzyczny, związany niegdyś z gatunkiem folk rocka, a współcześnie soft rocka.

Współpracował z szeregiem znanych artystów. Debiutował jako wokalista w zespole No To Co, wykonującą muzyka skifflową. Początkowo związany z szeroko pojętą polską sceną bigbitową, w latach 70 stał się współtwórcą grupy En Face, wykonującą harmonijnego folk rocka spod znaku The Byrds, America, a przede wszystkim Crosby, Stills and Nash. W takiej właśnie stylistyce utrzymany został najważniejszy album Grunwalda, Sennym świtem (1975), proponując łagodne, akustyczne brzmienie, wieloczęściowe harmonie wokalne oraz melancholijne teksty oscylujące wokół tematyki wolności, samotności i poszukiwania sensu życia. Niektóre spośród ówczesnych nagrań zbliżają się w stronę progresywnego rocka oraz blues rocka zaakompaniowanego przez grupę Apokalipsa. Nagrana w 1981 roku płyta Grunwalda i Janusza Hryniewicza (występującego pod pseudonimem John Hilton), Try, obok utworów utrzymanych w stylistyce The Eagles i nurtu Americana, zawierała również piosenki pop rockowe. Współcześnie Jerzy Grunwald działa przeważnie za granicą, wykonując własne kompozycje smooth jazzowe. Jak sam zauważa, obecne jego dokonania muzyczne prezentują kolejny etap artystycznego rozwoju, a przy tym zasadniczo odmienny styl od tego, który reprezentował w latach 70.

Życiorys[edytuj]

Z wykształcenia jest technikiem mechanikiem oraz skrzypkiem.

W wieku 15 lat debiutował jako perkusista. Początkowo (lata 1964–1967) występował w zespołach Ametysty, Monsuny (kwiecień 1965 – wygrana na I Przeglądzie Młodzieżowych Zespołów Muzycznych w Katowicach), Ślęzanie oraz w grupie skifflowej w ramach zespołu Niebiesko-Czarni. Latem 1967 roku wszedł w skład grupy Piotra Janczerskiego No To Co. Z grupą występował do września 1970 r. W tym okresie muzyk nawiązał współpracę z Katarzyną Gaertner biorąc udział w śpiewogrze Janosik, czyli na szkle malowane, z Klubem Piosenki ZAKR, a od stycznia 1971 r. z zespołem Ryszarda Poznakowskiego. Z formacją wziął w imprezie Karnawałowy Poznań nocą oraz dokonał nagrań radiowych. We wrześniu 1971 r. na bazie zespołu R. Poznakowskiego, J. Grunwald utworzył własny zespół En Face, a w roku 1972 został uznany w plebiscytach Panoramy i Na przełaj piosenkarzem roku. W 1973 r. na zaproszenie Alana Freemana (legendarny prezenter Radia Luxembourg), Grunwald gościł w Londynie, gdzie nagrał z piosenkami To Much To Say / Just For You. Zespół En Face zakończył działalność pod koniec 1975 roku a piosenkarz w lutym 1976, zarejestrował singiel dla wytwórni CBS. Latem koncertował także w Belgii i Szwecji. Na stałe zatrzymał się w tym drugim kraju, gdzie nawiązał współpracę z Januszem Hryniewiczem (John Hilton), występując z nim w duetach Guitar Brothers oraz Grunwald & Hilton. Formacja zadebiutowała w 1977 roku singlem Everyday Loves Her / Maria och Consuela. Pozostałe płyty Jerzego Grunwalda z tego okresu to: Try (CBS, 1980) i One More Day (Warner Bros., 1982). Do kraju piosenkarz zawitał dopiero w 1981 biorąc udział w programie telewizyjnym pt. Dobry wieczór – tu Łódź (zaprezentował piosenki Wanted Dead Or Alive i Tennessee Mama) a później promował polską wersję albumu Try. Na MFP Sopot '85 wystąpił z zespołem Grunwald Ice Band, natomiast na IMF Sopot '92 pojawił się jako artysta solowy. Był także menedżerem grupy Bai Bang.

W 1993 roku przedsiębiorstwo Sonic wydało album na którym wokalista przedstawił premierowe, anglojęzyczne utwory w tym nowa wersja przeboju grupy No To CoGwiazdka z nieba.

W kolejnych latach Jerzy Grunwald otworzył własne studio nagraniowe. Wydał płytę So Much To Say nagrany w 2006 r. i wydany pod nazwą George & G; płyta była popularna w Malezji, Singapurze, Tajwanie, Hongkongu, a w lutym 2007 roku w Japonii; płyta sprzedała się łącznie w 200 tysiącach egzemplarzy[3]. Polska edycja albumu So Much To Say ukazała się we wrześniu 2007 roku.

Ponadto artysta mieszkał przez sześć lat w San Diego, przez rok w Nowym Jorku i pięć miesięcy w Los Angeles.

Dyskografia solowa[edytuj]

Jerzy Grunwald & En Face[edytuj]

  • 1973: En Face
  • 1975: Sennym świtem

George&G[edytuj]

  • 1981: Try (Grunwald & Hilton)
  • 1982: One More Day
  • 1988: Take Her Away
  • 2006: So Much To Say

Jerzy Grunwald[edytuj]

  • 1993: Gwiazdka z nieba
  • 1995: Jerzy Grunwald
  • 1998: Kolędy polskie
  • 1999: Przybieżeli do Betlejem

Single[edytuj]

  • 1973: To Much To Say / Just For You
  • 1976: Dogonić ciszę (w jęz. ang.)/Człowiek od lat (w jęz. ang.)
  • 1977: Everyday Loves Her / Maria och Consuela
  • 1980: Tennessee Mama / She Sold Kisses At The Country Fair (Grunwald & Hilton)
  • 1984: Here In Your Life / Because I Want You To Stay (Grunwald Ice Band)

Kompilacje[edytuj]

  • 1970: Na szkle malowane: Góry, chmury i doliny (J. Grunwald) / Nie zmogła go kula (J. Grunwald razem z Andrzejem Rybińskim i Partitą)
  • 1975: Zagrajcie nam wszystkie srebrne dzwony: Matulu, matuleńko / Borem, lasem, drogą (J. Grunwald – śpiew, gitara 12-strunowa i ork. PRiTV p/d S. Rachonia)
  • 2016: Na tych samych ulicach. Niepublikowane nagrania z lat 1971–1975[4]

Przypisy

  1. Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza MOREX, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Jerzy Grunwald.
  2. Katalog polskich płyt gramofonowych.
  3. Justyna Przybytek: Co u pana słychać, panie Grunwald? (pol.). dziennikzachodni.pl, 2011-11-20. [dostęp 2016-07-12].
  4. Jerzy Grunwald – Na tych samych ulicach. Niepublikowane nagrania z lat 1971-1975 (KAMCD 43) (pol.). kameleonrecords.pl. [dostęp 2016-07-12].

Bibliografia[edytuj]

  • Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - Rock ‘n’ roll 1959-1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.
  • Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza MOREX, ISBN 83-86848-05-7, tu hasło Grunwald Jerzy, s. 64.

Linki zewnętrzne[edytuj]