Przejdź do zawartości

Jerzy Gruza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jerzy Gruza
Ilustracja
Jerzy Gruza (2007)
Data i miejsce urodzenia

4 kwietnia 1932
Warszawa

Data i miejsce śmierci

16 lutego 2020
Pruszków

Zawód

reżyser, scenarzysta, aktor

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Odznaka Nagrody Państwowej

Jerzy Gruza, ps. „Paweł Binke”[1] (ur. 4 kwietnia 1932 w Warszawie, zm. 16 lutego 2020 w Pruszkowie) – polski reżyser i scenarzysta, okazjonalnie aktor filmowy. Twórca wielu programów i widowisk telewizyjnych.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]
Grób Jerzego Gruzy na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (autor nagrobka: architekt Tomasz Skorupa „Kontrastowo”)

Absolwent Wydziału Reżyserii PWSF w Łodzi (1956). Na początku swojej kariery współpracował w TVP z Bogumiłem Kobielą i Jackiem Fedorowiczem (programy Poznajmy się, Małżeństwo doskonałe, Kariera, Runda). Wyreżyserował wiele przedstawień Teatru Telewizji, m.in. „Grona gniewuJohna Steinbecka (1957), „Szkołę wdów” Jeana Cocteau, monodram „Sammy” ze Zbigniewem Cybulskim (1962), „Mieszczanin szlachcicemMoliera (w 1969 ostatnią rolę zagrał tu Bogumił Kobiela).

Był reżyserem popularnych seriali: Wojna domowa (1965–1966), Czterdziestolatek (1974–1977), Pierścień i róża (1986), Czterdziestolatek. 20 lat później (1993), oraz filmów fabularnych: Dzięcioł (1970), Przeprowadzka (1972), Motylem jestem, czyli romans 40-latka (1976).

1 marca 1984 został mianowany dyrektorem i kierownikiem artystycznym Teatru Muzycznego w Gdyni[2]. Wyreżyserował na tej scenie wielkie musicalowe przeboje: Skrzypka na dachu (premiera w 1984), Jesus Christ Superstar (1987), Les Misérables (1989), Człowieka z La Manchy (1991), Żołnierza królowej Madagaskaru (1991).

Jest autorem książek: 40 lat minęło jak jeden dzień (1998), Człowiek z wieszakiem życie zawodowe i towarzyskie (2003). Był jurorem w programie Zostań Gwiazdą Filmową.

Był trzykrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Jadwiga, z którą miał syna. Drugą żoną była anglistka Natalia. Trzecią żoną była Grażyna Lisiewska, znana z roli laborantki Marioli w serialu Czterdziestolatek. Mieli[3] syna Pawła, prawnika[4][5].

Zmarł 16 lutego 2020 w domu seniora w Pruszkowie w wieku 87 lat[6][7]. Msza pogrzebowa reżysera odbyła się 21 lutego o godz. 11 w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie przy Placu Teatralnym w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera G-Tuje-48)[8][9]. Autorem nagrobka jest architekt Tomasz Skorupa („Kontrastowo”).

Filmografia

[edytuj | edytuj kod]
Jerzy Gruza

Scenarzysta i reżyser seriali:

Scenarzysta i reżyser filmów:

Reżyser Teatru Telewizji (ważniejsze pozycje):

Obsada aktorska:

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
  • Nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji za realizację filmu Śledztwo (1963)
  • Nagroda Państwowa I stopnia (zespołowa) z okazji 20-lecia Polski Ludowej za twórczość artystyczną w Teatrze Telewizji (22 lipca 1964)[15]
  • Złoty Ekran” za najlepszy cykl rozrywkowy dla Poznajmy się (1964)
  • Nagroda Specjalna Włoskiego Komitetu Filmu Młodzieżowego na XVIII Międzynarodowym Festiwalu Filmów dla Dzieci i Młodzieży w Wenecji dla filmu Bilet za fryzjera (1966)
  • „Złoty Ekran” za serial tv Wojna domowa (1966)
  • Nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji (zespołowa) za program Małżeństwo doskonałe (1968)
  • „Złoty Ekran” (z Jackiem Fedorowiczem) za program Małżeństwo doskonałe (1969)
  • I miejsce w plebiscycie czytelników „Tygodnika Kulturalnego” dla spektaklu Teatru Telewizji Romeo i Julia wg sztuki Williama Shakespeare'a (1974)
  • Nagroda „Złoty Szczupak” na Festiwalu Filmów i Widowisk Telewizyjnych w Olsztynie za serial Czterdziestolatek (1977)
  • Nagroda „Złoty Szczupak” na II Festiwalu Filmów i Widowisk Telewizyjnych w Olsztynie za spektakl Teatru Telewizji Rewizor (1978)
  • Nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji I stopnia za III część serialu Czterdziestolatek (1978)
  • „Złota Jaskółka Morska” na festiwalu w Knokke (1978)[12]
  • Nagroda „Złota Praha” na Międzynarodowym Festiwalu Telewizyjnym w Pradze w kategorii programów muzycznych dla filmu Trzy obrazy (1980)
  • Nagroda Teatralna Wojewody Gdańskiego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za reżyserię Pericholi J.Offenbacha w Teatrze Muzycznym w Gdyni (1984)[16]
  • Nagroda Teatralna Wojewody Gdańskiego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru za reżyserię Skrzypka na dachu w Teatrze Muzycznym w Gdyni (1985)[16]
  • „Metronom” - nagroda „Sztandaru Młodych” za konsekwencję w udostępnianiu polskiej publiczności najznakomitszych pozycji z historii musicalu oraz za nowatorską formę nadaną polskiemu wystawieniu musicalu Jesus Christ Superstar (1987)
  • Nagroda Prezydenta Miasta Gdyni za twórczość w 1987 roku (1988)[17]
  • Nagroda Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki za twórczość w 1987 roku - błyskotliwą inscenizację musicalu Jesus Christ Superstar w Teatrze Muzycznym w Gdyni (1988)[17]
  • Nagroda Teatralna Wojewody Gdańskiego za najlepszy spektakl muzyczny roku - Jesus Christ Superstar (1988)[17]
  • Nagroda „Głosu Wybrzeża” za wybitne dokonania artystyczne w Teatrze Muzycznym w Gdyni, ze szczególnym uwzględnieniem Skrzypka na dachu i Jesus Christ Superstar (1988)[17]
  • Nagroda Super Wiktor za całokształt twórczości telewizyjnej (1993)
  • Nagroda za całokształt pracy artystycznej na I Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście (2000)
  • Nagroda Specjalna na II Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku dla programu Magiczny kabaret wspomnień (2001)
  • Statuetka „Gwiazda Telewizji Polskiej” wręczona z okazji 50-lecia TVP za tworzenie oryginalnych form filmowych, teatralnych i rozrywkowych (2002)
  • Nagroda Specjalna „Złote Spinki” za całokształt twórczości przyznana przez redakcję „TeleTygodnia” i program 2 TVP podczas gali „Telekamer 2005” (2005)
  • Tytuł „Gentleman w Showbiznesie” przyznany przez pismo „Gentleman” (2008)
  • Nagroda „Galion Gdyński” za całokształt pracy w dziedzinie reżyserii, znakomite realizacje teatralne oraz wprowadzenie Teatru Muzycznego w Gdyni w poczet znaczących europejskich scen teatralnych (2013)[18]
  • Nagroda Honorowa „Jańcia Wodnika” oraz Nagroda Specjalna Prezesa Telewizji Polskiej SA na XXII Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej „Prowincjonalia” we Wrześni – za pionierskie i kreacyjne podejście do serialu telewizyjnego, za umiejętne łączenie kolejnych pokoleń poprzez sztukę, za wnikliwe portretowanie społecznych i obyczajowych przemian, za ironiczny i zarazem ciepły dystans do świata ludzkich pragnień i przywar (2015)[19]

Źródło:[22]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Jerzy Gruza w bazie filmpolski.pl
  2. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1981–1984. Ruch muzyczny. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 10, s. 240, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-13]. 
  3. Jerzy Gruza: Playboy, co żadnej pracy się nie boi. film.interia.pl, 29 kwietnia 2016. [dostęp 2019-07-29].
  4. Paweł Gruza. filmpolski.pl.
  5. Grażyna Lisiewska. Wyzwolona seksualnie laborantka z „Czterdziestolatka”. Co się z nią stało?. fakt.pl, 12 czerwca 2015. [dostęp 2019-07-29].
  6. Karolina Stankiewicz: Jerzy Gruza spędził ostatnie dni w domu opieki. film.wp.pl. [dostęp 2020-02-18]. (pol.).
  7. INTERIA.PL/PAP: Zmarł reżyser Jerzy Gruza. fakty.interia.pl. [dostęp 2020-02-16]. (pol.).
  8. Jerzy Gruza nie żyje. Ustalono datę pogrzebu [online], film.interia.pl [dostęp 2020-02-19] (pol.).
  9. Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-02-24].
  10. M.P. z 2020 r. poz. 445 „za wybitne zasługi dla rozwoju polskiej kultury, za osiągnięcia w pracy artystycznej i twórczej”.
  11. Jerzy Gruza pośmiertnie odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. pap.pl, 2020-02-21. [dostęp 2020-02-21].
  12. a b c Kto jest kim w Polsce, Interpress 1984.
  13. MKiDN - Medal Zasłużony Kulturze - Gloria Artis [online] [dostęp 2020-02-24] (pol.).
  14. Laureaci Nagród ZAiKS-u [online], www.zaiks.org.pl [dostęp 2025-04-03].
  15. Dziennik Polski, rok XX, nr 171 (6363), s. 3.
  16. a b Miłosława Bukowska. Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1984–1985. Ruch muzyczny. „Gdański Rocznik Kulturalny”. Nr 10, s. 243, 261, 1987. Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki. [dostęp 2025-11-13]. 
  17. a b c d Miłosława Bukowska-Schielmann, Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1988. Ruch muzyczny, „Gdański Rocznik Kulturalny”, Nr 13, 1990, s. 202, 207–208, ISSN 0860-2492 [dostęp 2025-12-30].
  18. Gdynia. Wręczono Galiony Gdyńskie [online], Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2025-11-13].
  19. Września. Jerzy Gruza laureatem honorowej nagrody festiwalu Prowincjonalia [online], Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2025-11-13].
  20. Platynowe Lwy dla reżysera i scenarzysty Jerzego Gruzy. polsatnews.pl, 2017-06-13. [dostęp 2017-09-21].
  21. Gdynia. Jerzy Gruza odebrał Platynowe Lwy - nagrodę za całokształt twórczości [online], Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2025-11-13].
  22. Jerzy Gruza (osoba), [w:] Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2025-11-13].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]