Jerzy Henryk Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kuratora. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jerzy Henryk Lubomirski
Ilustracja
Portret pędzla Artura Grottgera z 1866
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy
Data i miejsce urodzenia 28 maja 1817
Wiedeń
Data i miejsce śmierci 25 maja 1872
Kraków
Ojciec Henryk Lubomirski
Matka Teresa Czartoryska
Żona

Cecylia Zamoyska

Dzieci

Andrzej Lubomirski
Kazimierz Lubomirski
Maria Lubomirska

Jerzy Henryk Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 28 maja 1817 w Wiedniu - zm. 25 maja 1872 w Krakowie) – polski działacz polityczny, słowianofil, kurator literacki, II ordynat przeworski, członek dziedziczny Izby Panów, poseł na sejm galicyjski, kurator Ossolineum.

Syn Henryka. Jeden z głównych w Polsce przedstawicieli słowianofilstwa, pozostawał w bliskich stosunkach z przedstawicielami odradzającego się narodu czeskiego i chorwackiego. W 1848 r. brał udział w kongresie słowiańskim w Pradze, następnie posłował do parlamentu austriackiego. Działacz społeczno-oświatowy w Galicji, z przekonań konserwatysta, jako kurator Ossolineum położył zasługi około jego rozwoju. Podarował Zakładowi im. Ossolińskich bibliotekę i zbrojownie przeworską. W 1863 r. w czasie powstania styczniowego był związany z organizacją narodową. Na terenie Przeworszczyzny ufundował szpital powstańczy.

W latach 1865-1872 był członkiem honorowym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk[1]. Był mężem Cecylii Zamoyskiej, ojcem Andrzeja i Kazimierza. Pochowany został w kaplicy rodzinnej obok matki w kościele Dominikanów w Krakowie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Erzepki, Spis członków Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu, Poznań 1896, s. 3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]