Jerzy Hulewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Hulewicz
Ilustracja
Jerzy Hulewicz. Autoportret
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1886
Kościanki, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 1 lipca 1941
Warszawa, Polska (pod okupacją III Rzeszy)
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura,
grafika,
malarstwo
Epoka ekspresjonizm
Tancerka i grające fauny (1925, tempera na płótnie)
Krzyż (1918, linoryt)
Leda z łabędziem (1928, olej na płótnie)

Jerzy Hulewicz (ur. 4 lipca 1886 w Kościankach, zm. 1 lipca 1941 roku w Warszawie) – pisarz, teoretyk sztuki, grafik i malarz reprezentujący nurt ekspresjonistyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leona Hulewicza, wielkopolskiego ziemianina, i Heleny z Kaczkowskich. Miał trzy siostry: Katarzynę[1], Stanisławę, Antoninę i trzech braci: Bohdana, Witolda i Wacława.

Do szkoły średniej uczęszczał, wraz z braćmi, w Trzemesznie. Za przynależność do tajnego Związku Samokształcenia i do Koła Towarzystwo Tomasza Zana został wyrzucony z gimnazjum. Stało się to przed ukończeniem sześciu klas. Groziła mu trzyletnia służba wojskowa w stopniu szeregowca oraz brak możliwości nauki na terenie Rzeszy Niemieckiej. W tej sytuacji Leon Hulewicz zażądał skreślenia syna z listy obywateli państwa pruskiego i rozpoczął starania o nadanie obywatelstwa austriackiego[2]. Trudności w uzyskaniu obywatelstwa austriackiego nie przeszkodziły Jerzemu Hulewiczowi w ukończeniu gimnazjum we Lwowie, a następnie rozpoczęciu studiów na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u profesorów Unierzyńskiego i Stanisławskiego. W latach 1907-1910 studiował malarstwo w Paryżu i w Szwajcarii, a w roku 1913 w Monachium. Pierwszą wystawę prac malarskich i grafik miał w roku 1907.

W roku 1916 założył w Poznaniu, wraz z braćmi Bohdanem i Witoldem, Spółkę Wydawniczą „Ostoja”. 1 października 1917 roku, z inicjatywy i przy finansowym wsparciu Jerzego Hulewicza, ukazał się pierwszy numer dwutygodnika „Zdrój”. W latach 1917-1922 Hulewicz był jego redaktorem i kierownikiem artystycznym. W roku 1921 Jerzy Hulewicz, wraz z bratem Witoldem, był inicjatorem założenia poznańskiego oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich. W roku 1926 przeniósł się do Warszawy. W tym czasie współpracował z czasopismami „Kurier Poranny” i „Zwierciadło” .

Podczas okupacji wydawał w Warszawie prasę podziemną. Zmarł nagle 1 lipca 1941 roku.

Był żonaty z Wandą Karpińską córką Antoniego Karpińskiego.

Wystawy[edytuj | edytuj kod]

Twórczość literacka[edytuj | edytuj kod]

  • Dialogi estetyczne, 1910
  • dramaty: Kain, Śluby ziemi, Wiano, Bolesław Śmiały, 1920
  • komentarz filozoficzny do Ewangelii św. Jana Ego Emi, 1921
  • dramaty: Joahim Achim i Aruna, 1922 (premiera w tatrze krakowskim w 1925)
  • korespondencja: Wielkie rzeczy zrozumienie. Korespondencja Jerzego, Witolda i Wandy Hulewiczów z Emilem Zegadłowiczem (1918–1938). Opracował i wstępem opatrzył Mirosław Wójcik, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2009, ​ISBN 978-83-06-03162-1

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dopiero sąd trzeciej instancji przyznał prawo Leonowi Hulewiczowi, by w akcie urodzenia wpisano imię Katarzyna, a nie Katherina (Józef Ratajczak, Zgasły „brzask epoki”, Poznań, 1980, s. 176).
  2. Józef Ratajczak, Zgasły „brzask epoki”, Poznań, 1980, s. 177.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]