Jerzy Korczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Korczak
Jerzy Józef Keiner
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1927
Kraków
Zawód pisarz, prozaik, satyryk
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”

Jerzy Korczak (ur. 16 lutego 1927 w Krakowie jako Jerzy Józef Keiner) – polski pisarz, prozaik i satyryk.

Jest autorem ponad dwudziestu tomów prozy - powieści, opowiadań i reportaży historycznych oraz tekstów publicystycznych, ogłaszanych na łamach prasy krajowej i emigracyjnej. Na początku lat 60. w jego twórczości dominowała groteska obyczajowa - związana z pracą w teatrze, gdzie był kierownikiem literackim i artystycznym. W latach późniejszych skoncentrował się niemal wyłącznie na tematyce związanej z II wojną światową, w której brał udział jako młody człowiek. Jest też autorem dwóch książek biograficznych poświęconych Janowi Karskiemu, a także książek wspomnieniowych Pamięć ci wszystko wybaczy (2001) oraz Oswajanie strachu (2007).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Krakowie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako syn adwokata Stanisława Keinera i Amalii z domu Landsberger. Ze strony ojca był kuzynem pisarza Aleksandra Ziemnego. Nazwisko Korczak przyjął oficjalnie wraz z ojcem zaraz po zakończeniu II wojny światowej.

W 1941 wraz z rodziną został osadzony w krakowskim getcie, następnie w latach 1943-1944 ukrywał się w Warszawie i Otwocku, dzięki pomocy Ireny Sendlerowej[1] i Juliana Grobelnego. W sierpniu 1944 osadzony przez Sowietów w obozie na Majdanku. Następnie skierowany do szkoły oficerskiej w Lublinie, którą ukończył w stopniu chorążego. Stamtąd trafił do 69. pułku artylerii przeciwlotniczej 2 Armii Wojska Polskiego i uczestniczył jako żołnierz m.in. w operacji łużyckiej. W latach 1944–1948 służył w Ludowym Wojsku Polskim. W latach 1944–1948 należał do PPR, a w latach 1948–1983 do PZPR[2][3].

Po zdaniu eksternistycznej matury w Krakowie, studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. Debiutował w 1947 na łamach dodatku do Dziennika Polskiego. W latach 1949–1950 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1950 był redaktorem Polskiego Radia w Krakowie. Po zawarciu ślubu kościelnego zmuszony przez władze partyjne do wyjazdu z Krakowa. W 1952 zamieszkał w Poznaniu, gdzie był założycielem, a w latach 1953–1962 kierownikiem artystycznym Teatru Satyry. Był także kierownikiem literackim Teatru Dramatycznego w Poznaniu (1958-1961) oraz Teatru im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie (1956–1957).

Przed 1989 odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Medalem Zasłużonym na Polu Chwały[2][3]. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Stowarzyszenia Dzieci Holocaustu.

Jego żoną była Teresa Mikucka (zm. 2001), córka Sylwiusza Mikuckiego. Ich córka Ewa Korczak-Tomaszewska (ur. 1951), zamieszkała w Paryżu, jest plastykiem.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Trzy spotkania (1950)
  • Czterdzieści osiem gwiazd (1953)
  • Odcinek południowy (1953)
  • Pierożek drewniany (1960)
  • Pogrzeb z gramofonem (1963)
  • Między swastyką a trójzębem (1964)
  • Hamletówka (1965)
  • Klucz do Berlina (1966)
  • Klęska wiernego Heinricha (1967)
  • Wał Pomorski 1945 (1967)
  • Przeklęte wzgórze 186,0 (1968)
  • Jak na niebie, tak i na ziemi (1970)
  • Noc w Quedlinburgu (1971)
  • Wysoki krzyż (1974)
  • Pożegnanie z bekiem Martyną (1974)
  • Alarm na pograniczu (1977)
  • Zwiadowcy (1977)
  • Cóżeś ty za pani...: o walkach armii "Poznań" 1-12 września 1939 r. (1979)
  • Cóżeś ty za pani...: o walkach armii "Poznań" 12-19 września 1939 r. (1983)
  • Blaszane nieśmiertelniki (1983)
  • Konspiratorzy (1990)
  • Nieznaczny ruch gąsienicy (1992)
  • Misja ostatniej nadziei (1992)
  • Przypadki niemieckiego Polaka (1997)
  • Konspiratorzy i zdrada (2000)
  • Karski: opowieść biograficzna (2001)
  • Pamięć ci wszystko wybaczy (2001)
  • Oswajanie strachu (2007)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tilar J. Mazzeo, The Extraordinary Story of the Woman Who Saved 2,500 Children from the Warsaw Ghetto, Simon & Schuster, 2016, ISBN 978-1-4711-5261-0.
  2. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 426. ISBN 83-223-2073-6.
  3. a b Kto jest kim w Polsce 1989. Wyd. 2. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1989, s. 577. ISBN 83-223-2491-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
  • Jerzy Korczak: Oswajanie strachu. Warszawa 2007: Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA. ISBN 978-83-7495-301-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]