Jerzy Krawczyk (malarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy malarza. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Jerzy Krawczyk (ur. 24 sierpnia 1921 w Łodzi, zm. 5 lipca 1969 w Łodzi) – malarz, członek Grupy Realistów.
Jego żoną była Barbara Szajdzińska-Krawczyk – artystka.

Edukację artystyczną rozpoczynał w Szkole Rysunku i Malarstwa. Przełomowym wydarzeniem w jego karierze artystycznej był rok 1938, kiedy wyjechał z Polski do Wiednia w celu doskonalenia umiejętności. W czasie wojny przebywał w obozie jenieckim w Dortmundzie.

W 1945 swoje prace wystawił w Ośrodku Propagandy Sztuki w Łodzi i został przyjęty do Związku Plastyków. Później podjął studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych, które jednak szybko przerwał. W 1947 r. rozpoczął pracę jako rysownik w Zakładzie Anatomii Prawidłowej Akademii Medycznej w swoim rodzimym mieście, gdzie zatrudniony był do końca życia.

Wystawiał wiele obrazów, prezentując je na licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych zarówno w kraju, jak i za granicą. Od 1962 brał udział w ogólnopolskich wystawach malarzy realistów w warszawskiej Zachęcie. W 1967 reprezentował Polskę na Biennale w São Paulo.

Jego obrazy (głównie nastrojowe pejzaże oraz dzieła przedstawiające przeżycia obozowe, ale także dotyczące społeczności żydowskiej, Zagłady, a z ostatniego okresu twórczości programowo antyestetyczne „kompozycje przestrzenne”, gdzie za pomocą przedmiotów artysta snuje pełne erudycji historie) znaleźć można w zbiorach m.in. Muzeów Narodowych w Krakowie, Warszawie, Wrocławiu, Gdańsku i Poznaniu, muzeach w Bydgoszczy, Rzeszowie, Toruniu i Chełmie, Muzeum Miasta Łodzi i Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w wielu kolekcjach prywatnych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]