Jerzy Lewszecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Lewszecki (ur. 1913, zm. 2 sierpnia 1955) – major Wojska Polskiego, oficer zawodowy - artylerzysta, od 1926 roku wychowawca w Korpusie Kadetów nr 1 Józefa Piłsudskiego we Lwowie, uczestnik walk we wrześniu 1939 roku w obronie Twierdzy Modlin. Uciekł z niewoli niemieckiej i znalazł się w 2 Korpusie Polskim Gen. Władysława Andersa we Włoszech. Po wojnie przebywał w Anglii i Niemczech, gdzie związał się z II Oddziałem Rządu RP w Londynie. W listopadzie 1953 roku został wysłany z misją zwiadowczą do Polski, przekraczając nielegalnie granicę wraz ze Stanisławem Rajkowskim. W marcu 1954 roku aresztowany o to, że w czasie od grudnia 1952r. do 17 marca 1954r. na terenie Anglii, Niemiec Zachodnich i Polski działając na szkodę Polski wstąpił na służbę II Oddziału przy tzw. rządzie londyńskim i prowadził działalność wywiadowczą na rzecz wywiadu amerykańskiego, skazany został na karę śmierci wyrokiem z 19 marca 1955 wydanym przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie. Wyrok wykonano 2 sierpnia 1955 roku. [1] Pochowany prawdopodobnie na terenie dzisiejszej kwatery "Ł" zwanej "Łączką", wśród innych pogrzebanych potajemnie ofiar zamordowanych w więzieniu mokotowskim przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. 1 listopada 1998 roku został tam odsłonięty pomnik jego pamięci.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Rajkowski, Przeciw komunistycznemu zniewoleniu, Siedlce: „Ulmak”, 2001, ISBN 83-87226-40-8, OCLC 749382533.