Jerzy Majewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy prezydenta Warszawy. Zobacz też: varsavianista i dziennikarz Jerzy S. Majewski.
Jerzy Majewski
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1925
Potworów
Prezydent m.st. Warszawy
Okres od 29 grudnia 1967
do 9 grudnia 1973 i ponownie od 13 grudnia 1973 do 18 lutego 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Janusz Zarzycki
Następca Mieczysław Dębicki

Jerzy Tadeusz Majewski (ur. 18 grudnia 1925 w Potworowie koło Radomia) – polski inżynier, polityk, były prezydent Warszawy.

Syn Edwarda i Janiny. Od 1943 do 1945 był członkiem Organizacji Konspiracyjnej „Szare Szeregi AK” Harcerskie Grupy Szturmowe w Radomiu. W 1953 ukończył Wydział Inżynierii Politechniki Warszawskiej i wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Przez kilka lat studia łączył z pracą zawodową: od listopada 1948 pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Robót Budowlanych jako kierownik robót, następnie naczelny inżynier. W marcu 1954 przeszedł do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej, gdzie był kolejno dyrektorem Centralnego Zarządu Budownictwa Komunalnego, dyrektorem Departamentu Gospodarki Mieszkaniowej, dyrektorem generalnym Ministerstwa, a od lipca 1964 podsekretarzem stanu (wiceministrem). W grudniu 1957 uzyskał uprawnienia budowlane.

Od 29 grudnia 1967 do 9 grudnia 1973 był przewodniczącym prezydium Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy, a następnie prezydentem Warszawy (od 13 grudnia 1973 do 18 lutego 1982). W latach 1969–1983 zasiadał w Radzie Narodowej miasta stołecznego Warszawy. Pełnił też funkcje partyjne: od 1968 do 1975 był zastępcą członka, a od 1975 do 1981 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. Od 1969 do 1976 pełnił mandat posła na Sejm PRL V i VI kadencji.

W lutym 1982 powrócił do pracy w resorcie budownictwa; do 16 stycznia 1991 był podsekretarzem stanu w MBiPMB (od 1985 – MBGPiK, a od 1987 MGPiB) i jednocześnie pełnomocnikiem rządu ds. budowy metra w Warszawie. Był też wiceprzewodniczącym (1971–1980) i przewodniczącym (1981–1984) Społecznego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie, członkiem Rady Naukowo-Konsultacyjnej przy zarządzie Warszawskiego Metra (od 1995), członkiem Społecznego Komitetu Budowy Metra, członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego (od 2004).

Jest aktywnym działaczem stowarzyszeniowym. 1 lutego 1960 został członkiem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa, w którym pełnił liczne funkcje, w tym wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego (1987–1993). W latach 1994–2008 zasiadał w Głównej Komisji Rewizyjnej, w kadencji 1999–2002 jej przewodniczył. Był też przewodniczącym Komisji Mieszkalnictwa Oddziału Warszawskiego oraz przewodniczącym komitetów organizacyjnych corocznych konferencji w Spale, poświęconych problematyce budowy i utrzymania budynków mieszkalnych. Bierze udział w pracach komitetu ds. konkursu Związku „Budowa Roku”. W czerwcu 2005 XX Zjazd Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa nadał mu tytuł członka honorowego. Posiada też złotą odznakę Związku (1977).

Został odznaczony m.in. Srebrnym (1955) i Złotym (1958) Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim (1964) i Krzyżem Komandorskim (1974) Orderu Odrodzenia Polski, złotą odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” (1966), medalem „Cztery wieki stołeczności Warszawy” (1998), odznaką „Zasłużony dla Warszawy” (2000), srebrną (1964) i złotą (1969) Odznaką Honorową Naczelnej Organizacji Technicznej, a także odznaczeniami zagranicznymi – portugalskim Orderem Henryka Żeglarza (1975) i belgijskim Orderem Leopolda I (1977). W 2004 został honorowym obywatelem Warszawy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy z 1994
  • Kronika 1991, Wydawnictwo „Kronika”, Marian B. Michalik, Warszawa 1992
  • Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa 1934–2009 (pod redakcją Stefana Pyraka), Warszawa 2009, s. 108–109 (z fotografią)