Jerzy Majewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy prezydenta Warszawy. Zobacz też: varsavianista i dziennikarz Jerzy S. Majewski.
Jerzy Majewski
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1925
Potworów
Prezydent m.st. Warszawy
Okres od 29 grudnia 1967
do 9 grudnia 1973 i ponownie od 13 grudnia 1973 do 18 lutego 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Janusz Zarzycki
Następca Mieczysław Dębicki
Poseł VI kadencji Sejmu PRL
Okres od 19 marca 1972
do 19 marca 1976
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Kawaler Orderu Leopolda (Belgia)

Jerzy Tadeusz Majewski (ur. 18 grudnia 1925 w Potworowie) – polski inżynier i polityk, poseł na Sejm PRL V i VI kadencji, prezydent m.st. Warszawy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Edwarda i Janiny. Od 1943 do 1945 był członkiem Organizacji Konspiracyjnej „Szare Szeregi AK” Harcerskie Grupy Szturmowe w Radomiu. W 1953 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej i wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Przez kilka lat studia łączył z pracą zawodową: od listopada 1948 pracował w Miejskim Przedsiębiorstwie Robót Budowlanych jako kierownik robót, następnie naczelny inżynier. W marcu 1954 przeszedł do Ministerstwa Gospodarki Komunalnej, gdzie był kolejno dyrektorem Centralnego Zarządu Budownictwa Komunalnego, dyrektorem Departamentu Gospodarki Mieszkaniowej, dyrektorem generalnym Ministerstwa, a od lipca 1964 podsekretarzem stanu (wiceministrem). W grudniu 1957 uzyskał uprawnienia budowlane.

Od 29 grudnia 1967 do 9 grudnia 1973 był przewodniczącym prezydium Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy, a następnie prezydentem Warszawy (od 13 grudnia 1973 do 18 lutego 1982). W latach 1969–1983 zasiadał w Radzie Narodowej miasta stołecznego Warszawy. Pełnił też funkcje partyjne: od 1968 do 1975 był zastępcą członka, a od 1975 do 1981 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. Od 1969 do 1976 pełnił mandat posła na Sejm PRL V i VI kadencji.

W lutym 1982 powrócił do pracy w resorcie budownictwa; do 16 stycznia 1991 był podsekretarzem stanu w MBiPMB (od 1985 – MBGPiK, a od 1987 MGPiB) i jednocześnie pełnomocnikiem rządu ds. budowy metra w Warszawie. Był też wiceprzewodniczącym (1971–1980) i przewodniczącym (1981–1984) Społecznego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie, członkiem Rady Naukowo-Konsultacyjnej przy zarządzie Warszawskiego Metra (od 1995), członkiem Społecznego Komitetu Budowy Metra, członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego (od 2004).

Jest aktywnym działaczem stowarzyszeniowym. 1 lutego 1960 został członkiem Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa, w którym pełnił liczne funkcje, w tym wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego (1987–1993). W latach 1994–2008 zasiadał w Głównej Komisji Rewizyjnej, w kadencji 1999–2002 jej przewodniczył. Był też przewodniczącym Komisji Mieszkalnictwa Oddziału Warszawskiego oraz przewodniczącym komitetów organizacyjnych corocznych konferencji w Spale, poświęconych problematyce budowy i utrzymania budynków mieszkalnych. Bierze udział w pracach komitetu ds. konkursu Związku „Budowa Roku”. W czerwcu 2005 XX Zjazd Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa nadał mu tytuł członka honorowego. Posiada też złotą odznakę Związku (1977).

Został odznaczony m.in. Srebrnym (1955) i Złotym (1958) Krzyżem Zasługi, Krzyżem Oficerskim (1964) i Krzyżem Komandorskim (1974) Orderu Odrodzenia Polski, złotą odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” (1966), medalem „Cztery wieki stołeczności Warszawy” (1998), odznaką „Zasłużony dla Warszawy” (2000), srebrną (1964) i złotą (1969) Odznaką Honorową Naczelnej Organizacji Technicznej, a także odznaczeniami zagranicznymi – portugalskim Orderem Infanta Henryka (1975) i belgijskim Orderem Leopolda (1977). W 2004 został honorowym obywatelem Warszawy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Warszawy z 1994
  • Kronika 1991, Wydawnictwo „Kronika”, Marian B. Michalik, Warszawa 1992
  • Polski Związek Inżynierów i Techników Budownictwa 1934–2009 (pod redakcją Stefana Pyraka), Warszawa 2009, s. 108–109 (z fotografią)