Jerzy Romanow (1863-1919)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Michajłowicz Romanow
Георгий Михайлович Романов
Ilustracja
wielki książę
Dynastia Romanowowie
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1863
Bieły Klucz k. Tyfilisu
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 1919
Petersburg
Ojciec Michał Romanow
Matka Olga Fiodorowna (Cecylia Augusta Badeńska)
Żona

Maria Gieorgiewna (Maria Grecka i Duńska)

Dzieci

Nina,
Ksenia

Jerzy Michajłowicz Romanow (ros. Георгий Михайлович Романов; ur. 11 sierpnia 1863 w Biełym Kluczu k. Tyfilisu30 stycznia 1919 w Piotrogrodzie) – wielki książę rosyjski, wojskowy, numizmatyk.

Życiorys[edytuj]

Był wnukiem cesarza Mikołaja I, trzecim synem (czwartym dzieckiem) wielkiego księcia Michała Mikołajewicza i jego żony Olgi Fiodorowny (Cecylii Augusty Badeńskiej), córki Leopolda Badeńskiego. 30 kwietnia 1900 roku poślubił na Korfu kuzynkę Marię Grecką i Duńską, córkę Jerzego I Greckiego i Olgi Konstantynowny. Maria po przejściu na prawosławie, nazywała się Marią Gieorgiewną. Mieli dwie córki:

Był generałem-adiutantem armii rosyjskiej, pozostawał przy sztabie naczelnego dowództwa. Od 1897 roku był kierownikiem Muzeum Rosyjskiego w Petersburgu. Wchodził w skład rady Rosyjskiego Muzeum Etnograficznego, zasłużył się w jego rozwoju gromadząc środki na działalność i przekazując osobiście zebrane podczas podróży eksponaty. Jest również założycielem działu numizmatycznego w Muzeum Rosyjskim, któremu podarował bogaty zbiór zebranych przez siebie numizmatów. Był autorem pracy Русские монеты XVIII и XIX вв. Był członkiem Rosyjskiej Akademii Nauk (od 1898 roku). W rodzinie znany był także jako utalentowany rysownik.

W 1918 roku został aresztowany i po pewnym czasie wraz z bratem Mikołajem Michajłowiczem i dwoma kuzynami osadzony w piotrogradzkim więzieniu. O ich uwolnienie zabiegali co odważniejsi członkowie rosyjskiej inteligencji (prezydent Rosyjskiej Akademii Nauk Aleksander Karpiński, Maksym Gorki oraz znani petersburscy lekarze). Gorki uzyskał nawet od Lenina wydanie obłudnego nakazu zwolnienia zatrzymanych, lecz osadzonych wcale nie zamierzano uwolnić. 30 stycznia (pojawiają się i inne daty, w tym 24 stycznia i 28 stycznia) wszyscy zostali pośpiesznie rozstrzelani przez bolszewików Twierdzy Pietropawłowskiej tak, aby nakaz nie zdążył wejść w życie.

Został zrehabilitowany w 1999 roku.

Odznaczenia[edytuj]

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Wielcy książęta – synowie i wnukowie cesarzy uzyskiwali go podczas chrztu
  2. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 55

Bibliografia[edytuj]

  • Aleksander Michajłowicz Romanow, Byłem Wielkim Księciem. Koniec dynastii, Białystok 2004.