Jerzy Mikołajewicz Zenowicz

Jerzy Mikołajewicz Zienowicz
	; Zenowicz (Deszpot)
Rodzina	Zenowiczowie herbu Deszpot
Data urodzenia	ok. 1510
Data śmierci	1583
Ojciec	Mikołaj Zenowicz
Żona	Zofia Hlebowicz; Anna Słucka
Dzieci	Krzysztof Zenowicz; Halszka (Zofia), ż. Michała Wiśniowieckiego

Jerzy Mikołajewicz Zenowicz (Jurij Mikołajewicz Zianowiewicz, Jerzy Zienowicz, ok. 1510–1583) – starosta (tenutariusz) czeczerski i propojski (1547–70), lepelski od 1570 i dziśnieński 1577, kasztelan połocki (1566–1570) i smoleński (1579). Był uczestnikiem wojen inflanckich (1558–1583). W okresie postępów reformacji w Rzeczypospolitej przyszedł na kalwinizm.

W 1573 roku potwierdził elekcję Henryka III Walezego na króla Polski^[2].

Działalność wojskowa

W czasie wojen o dominium Maris Baltici w 1559 r. na polecenie Zygmunta II Augusta udał się wraz z Janem Chodkiewiczem do Inflant w celu ochrony granic. Z oddziałem 500 żołnierzy ochraniał Rzeżycę. Brał udział w bitwie pod Czaśnikami (1564), gdzie został ranny w głowę, gdy jego oddziały wraz z oddziałami kniazia Bohdana Wasylewicza Sołomereckiego(inne języki) i wojewody nowogródzkiego Mikołaja Sapiehy zadały pierwszy cios wojskom rosyjskim.

W 1568 roku obronił Leplę, za co został starostą (dzierżawcą) lepelskim.

Był właścicielem dóbr ziemskich na Żmudzi, w powiatach oszmiańskim, mińskim, orszańskim i rzeczyckim. Jako pierwszy z prawosławnej dotąd rodziny Zenowiczów przeszedł na kalwinizm i w rodzinnych Smorgoniach ufundował zbór kalwiński, gdzie został pochowany.

Pochodził z rodziny Zenowiczów herbu własnego. Miał dwoje dzieci:

z małżeństwa z Zofią Hlebowiczówną, córką wojewody wileńskiego Jana Hlebowicza:
- Halszkę (Zofię) – żonę Michała Wiśniowieckiego^[3], prababkę króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego,
Krzysztofa (ok. 1540–1614), wojewodę brzeskolitewskiego.

UrszulaU. Augustyniak UrszulaU., Testamenty ewangelików reformowanych w Wielkim Księstwie Litewskim, Warszawa: Wydawnictwo Semper, 1992, s. 23, 34-36, ISBN 83-900523-0-X, OCLC 830057858 .