Jerzy Mikułowski Pomorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Mikułowski Pomorski
Ilustracja
prof. Jerzy Mikułowski Pomorski w 2013 roku
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1937
Katowice
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: nauki o poznaniu i komunikacji, socjologia kultury, socjologia stosunków międzynarodowych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1969 – socjologia
Polska Akademia Nauk
Habilitacja 1977
Uniwersytet Łódzki
Profesura 10 lipca 1990
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka „Honoris Gratia” Medal Komisji Edukacji Narodowej

Jerzy Mikułowski Pomorski herbu Rawicz (ur. 3 stycznia 1937 w Katowicach)[1]polski socjolog specjalizujący się w naukach o poznaniu i komunikacji, socjologii kultury oraz socjologii stosunków międzynarodowych, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki. Profesor Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie oraz rektor tej uczelni w latach 1990–1996[2]. Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[3], członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa. Doktor honoris causa Grand Valley State University (USA), University of Teesside (Wielka Brytania) oraz Uniwersytetu Śląskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 3 stycznia 1937 w Katowicach jako jedyne dziecko porucznika WP Władysława Mikułowskiego Pomorskiego herbu Rawicz (1901–1940)[4] i Barbary Czaplickiej herbu Lubicz (1909–1989)[5][6]. Jego ojciec został zamordowany w 1940 w siedzibie NKWD w Charkowie[7].

Jerzy Mikułowski Pomorski ukończył V Liceum Ogólnokształcące im. Augusta Witkowskiego w Krakowie (1954). Następnie studiował prawo (do 1958) i socjologię (do 1963) na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

W 1969 na Polskiej Akademii Nauk został doktorem nauk humanistycznych w zakresie socjologii. W latach 1973–1974 odbył studia na London School of Economics and Political Sciences. W 1975 został kierownikiem Zakładu Międzynarodowych Organizacji Gospodarczych oraz wicedyrektorem Instytutu Międzynarodowych Stosunków Społeczno-Gospodarczych Akademii Ekonomicznej w Krakowie. W 1977 habilitował się na Uniwersytecie Łódzkim. 10 lipca 1990 z rąk prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego otrzymał tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych. W latach 1990–1996 był rektorem Akademii Ekonomicznej w Krakowie. W latach 1991–2007 kierował Katedrą Studiów Europejskich tej uczelni. Od 2007 profesor emeritus.

Wykładał także na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (Wydział Nauk Społecznych, Instytut Nauk Politycznych i Dziennikarstwa) oraz w Wyższej Szkole Umiejętności Społecznych (Wydział Zamiejscowy w Katowicach).

Członek kilku stowarzyszeń międzynarodowych m.in. International Institute of Communication (Londyn), European Studies Institute University of Salford (Wielka Brytania), Rady University Council of Education Management Transfer (Sztokholm), Rady Globalnej Sieci Współpracy Szkół Ekonomicznych NIBES.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

13 marca 1975 ożenił się z Aliną Tarnowską (1940–2016)[8], praprawnuczką architekta Maksymiliana Nitscha (1843–1890)[9]. Nie mieli dzieci[1].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Srebrny Krzyż Zasługi (4 lipca 1979);
  • Złoty Krzyż Zasługi (12 września 1984);
  • Złota Odznaka Za Pracę społeczną dla miasta Krakowa (28 czerwca 1984);
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 października 1991);
  • Medal 120 lat ruchu społeczno-ekonomicznego w Krakowie 1867–1987 od Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (12 listopada 1993);
  • Doktor honoris causa Grand Valley State University (USA, 1993);
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej (5 maja 1997);
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (23 grudnia 1999)[10];
  • Wyróżnienie w pierwszej edycji nagród samorządowych od Krakowskiego Sejmiku Samorządowego (18 grudnia 1995);
  • Doktor honoris causa University of Teesside (Wielka Brytania, 1995)[11];
  • Honorowa odznaka „Zasłużony dla województwa bielskiego” (12 czerwca 1996);
  • Medal wdzięczności Wyższej Szkoły Businessu: National-Louis University w Nowym Sączu (9 maja 1997);
  • Złota Odznaka Honorowa Polskiego Związków Chórów i Orkiestr (26 kwietnia 2000);
  • Złota Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (10 kwietnia 2002);
  • Honorowa Nagroda Uskrzydlony, za indywidualny wkład w dzieło rozwoju regionu za rok 2005, w kategorii integracja europejska. Tarnowska Fundacja Kultury (13 stycznia 2005);
  • Odznaka „Honoris Gratia” Prezydenta Miasta Krakowa (1 października 2007);
  • Medal Signum Gratiae Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (2008).
  • Doktor honoris causa Uniwersytetu Śląskiego (2017)[12].

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[13].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Muzeum: Zamek w Łańcucie. Studium Socjologiczne, Muzeum w Łańcucie, Łańcut 1971;
  • Środki masowego komunikowania a problem więzi społecznej, AE, Kraków 1976, Zeszyty Naukowe AE, seria specjalna, nr 33;
  • Współczesne społeczeństwo polskie. Wstęp do socjologii, współautorzy: R. Dyoniziak, Z. Pucek, PWN, Warszawa 1978;
  • Badania masowego komunikowania, PWN, Warszawa 1980;
  • Współczesne społeczeństwo polskie. Wstęp do socjologii, współautorzy: R. Dyoniziak, Z. Pucek, wydanie drugie zmienione, PWN, Warszawa 1980;
  • Komunikowanie skuteczne, współautor: Z. Nęcki, OBP, Kraków 1983;
  • Informacja i komunikacja. Pojęcia, wzajemne relacje, Ossolineum, Wrocław 1988;
  • Typy działań społecznych w organizacji, współautorzy: A. Karwińska, M. Pacholski, Akademia Ekonomiczna, Kraków 1988;
  • Kraków w naszej pamięci, Biblioteka Krakowska nr 127, Secesja, Nowy Wiśnicz 1991;
  • Usprawnienie działań zbiorowych, współautorzy: A. Karwińska, M. Pacholski, TNOIK, Kraków 1992;
  • Kształtowanie się obrazu Europy w prasie polskiej w latach 1989-1991, Ossolineum, Wrocław 1995;
  • Komunikacja międzykulturowa. Wprowadzenie, Akademia Ekonomiczna, Kraków, 1999 i 2004;
  • Typy działań socjotechnicznych a funkcjonowanie organizacji, współautorzy: Anna Karwińska, Maksymilian Pacholski, Wydawnictwo Akademii Ekonomicznej w Krakowie, Kraków 2002;
  • Kultura wobec społecznej transformacji, Akademia Ekonomiczna, Kraków 2005;
  • Jak narody porozumiewają się ze sobą w komunikacji międzykulturowej i komunikowaniu medialnym, Universitas, Kraków 2006;
  • Zmieniający się świat mediów, Universitas, Kraków 2008;
  • Reperować płot czy wymierzać sprawiedliwość. Wspomnienia, Universitas, Kraków 2017.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jerzy Mikułowski Pomorski h. Rawicz Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-03-18]
  2. Poczet Rektorów Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie [dostęp z dnia: 2016-03-19]
  3. Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziski, Stefan Grzybowski: Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980-1990. Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001. ISBN 83-7059-503-0.
  4. Polscy oficerowie i policjanci zamordowani przez NKWD i pochowani w Katyniu, Miednoje i w Charkowie oraz obywatele RP z tzw. Ukraińskiej Listy Katyńskiej. [dostęp z dnia: 2016-03-19]
  5. Jerzy Mikułowski Pomorski h. Rawicz Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-03-19]
  6. Barbara Czaplicka h. Lubicz Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-03-19]
  7. Władysław «Maciek» Mikułowski Pomorski h. Rawicz Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-03-19]
  8. Alina Tarnowska Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-03-18]
  9. Maksymilian Nitsch Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp z dnia: 2016-03-18]
  10. M.P. z 2000 r. nr 11, poz. 209
  11. Professor Jerzy Pomorski Mikulowski [dostęp z dnia: 2016-03-19]
  12. LOTA, Tytuł doktora honoris causa dla prof. Jerzego Mikułowskiego Pomorskiego, „katowice.naszemiasto.pl”, 15 listopada 2017 [dostęp 2018-04-03] (pol.).
  13. prof. dr hab. Jerzy Mikułowski Pomorski [dostęp z dnia: 2016-03-19]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]