Jerzy Miziołek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Miziołek (2019)

Jerzy Miziołek (ur. 18 grudnia 1953 w Łowiczu) – polski historyk sztuki, profesor nauk humanistycznych (2008), profesor zwyczajny na Uniwersytecie Warszawskim, od 2018 dyrektor Muzeum Narodowego w Warszawie[1]

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował historię sztuki i archeologię śródziemnomorską na Uniwersytecie Jagiellońskim – praca magisterska „Przedstawienia procesji w sztuce wczesnochrześcijańskiej” (1980). Studia uzupełniające odbył w Pontificio Istituto di Archeologia Cristiana w Rzymie (1981/1982). Stopień doktora uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1987 roku, na podstawie dysertacji „Sol verus. Studia nad ikonografią Chrystusa w sztuce pierwszego tysiąclecia” (pod kierunkiem prof. Lecha Kalinowskiego), która została opublikowana w 1991 przez Ossolineum i w postaci artykułów w pismach zagranicznych. Habilitacja na Uniwersytecie Warszawskim w 1996 („Sogetti classici sui cassoni fiorentini alla vigilia del Rinascimento”). Od 2000 roku jest profesorem nadzwyczajnym, a od 2008 zwyczajnym.

W latach 1984–1988 był asystentem i adiunktem w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego; 1988–1992 adiunkt w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie w Pracowni Sztuki Nowożytnej, jednocześnie przewodniczącym Komisji Bibliotecznej. Od 1992 zatrudniony jest na Uniwersytecie Warszawskim – najpierw w Instytucie Historii Sztuki, a od 1997 w Instytucie Archeologii. Od 2001 jest kierownikiem Zakładu Tradycji Antyku w Sztukach Wizualnych, który specjalizuje się w badaniach z pogranicza archeologii śródziemnomorskiej i historii sztuki polskiej i włoskiej. W latach 2002–2016 był profesorem w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, gdzie kierował Katedrą Komunikacji Wizualnej. W latach 2010–2018 był dyrektorem Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego.

Odbył stypendia naukowe: Fundacja Lanckorońskich – 1981/1982, 1986, 1987, 1989; Instytutu Warburga w Londynie – 1989; The Getty Research Institute w Los Angeles – 1991, 2006; Harvard University Center for Italian Renaissance Studies – 1994/1995, Kunsthistorisches Institut we Florencji – 1995; Center for Advanced Study in the Visual Arts w Waszyngtonie – 1996, 1997,1998, 2001. W latach 1996–2017 brał udział w przeszło dwudziestu konferencjach międzynarodowych w Europie i USA oraz wygłaszał wykłady m.in. na uniwersytetach w Rochester, Pittsburgu, Cambridge, Londynie, Rzymie, Neapolu, Sienie, Florencji, Wenecji, Szeged, Ołomuńcu, Catanii, Los Angeles.

W 2013 otrzymał nagrodę Ministra Kultury za osiągnięcia w dziedzinie badań nad sztuką, w 2018 - tytuł Kawalera Orderu Zasługi Republiki Włoskiej[2]. Jest członkiem College Art Association of America, Renaissance Society of America, ICOM i Stowarzyszenia Historyków Sztuki w Polsce.

23 listopada 2018 został przez ministra kultury Piotra Glińskiego powołany na stanowisko dyrektora Muzeum Narodowego w Warszawie na kadencję 2018–2022. Powołanie nastąpiło z dniem 30 listopada 2018[3].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 2019 nakazał usunięcie z Galerii Sztuki XX i XXI wieku znajdujących się tam od kilku lat instalacji Natalii LL Sztuka konsumpcyjna (1975) i Katarzyny Kozyry Pojawienie się Lou Salome (2005), informując, że oczyszczenia wystawy ze „skandalizujących” prac domagało się Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego[4]. Po fali krytyki w mediach i proteście-happeningu „Jedzenie bananów przed Muzeum Narodowym” (nawiązanie do tematu instalacji Natalii LL przedstawiającej młodą kobietę ostentacyjnie jedzącą m.in. banany) przywrócił obie instalacje jednocześnie zapowiadając zamknięcie całej galerii[5].

Zainteresowania naukowe i praca dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na tematyce związanej z symboliką światła, sztuce świeckiej włoskiego Renesansu i recepcji antyku w sztuce włoskiej i polskiej, ze szczególnym uwzględnieniem włoskiego malarstwa świeckiego (cassoni i spalliere) i oddziaływaniem badań archeologicznych na sztukę epoki Oświecenia.

Wyniki badań opublikował m.in. w: "Journal of the Warburg and Courtauld Institutes, Prospettiva, I Tatti Studies, Pegasus, Arte Cristiana, Arte Lombarda, Renaissance Studies, Iconographica, Fontes. Od 2002 prowadzi intensywne badania nad dziejami Uniwersytetu Warszawskiego, co zaowocowało licznymi publikacjami; równolegle z pracą badawczą zajmuje się działalnością dydaktyczną. Był recenzentem siedmiu doktoratów, trzech habilitacji i jednej profesury; pod jego kierunkiem powstały cztery prace doktorskie.

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Transfiguratio Domini’ in the apse at Mount Sinai and the symbolism of light, „Journal of the Warburg and Courtauld Institutes”, 53, 1990, s. 42–60[6]
  • Sol verus. Studia nad ikonografią Chrystusa w sztuce pierwszego tysiąclecia, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991[7]
  • Soggetti classici sui cassoni fiorentini alla vigilia del Rinascimento, Warszawa: Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1996[8]
  • Cassoni istoriati with „Torello and Saladin”: Observations on the Origins of a New Genre of Trecento Art in Florence, [in:] Italian Panel Painting of the Duecento and Trecento, ed. V. M.Schmidt (Studies in the History of Art, t. 61), New Haven and London 2002, s. 443–469
  • Mity, legendy, exempla. Włoskie malarstwo świeckie epoki Renesansu ze zbiorów Karola Lanckorońskiego, Warszawa: Uniwersytet Warszawski. Instytut Archeologii, 2003[9]
  • Ars et educatio. Kultura artystyczna Uniwersytetu Warszawskiego, red. Jerzy Miziołek, Warszawa: Uniwersytet Warszawski, 2003[10]
  • Inspiracje śródziemnomorskie. Wizja antyku w sztuce Warszawy i innych ośrodków kultury dawnej Polski, Warszawa: Neriton, 2004[11]
  • Orpheus and Euridice: Three spalliera panels by Jacopo del Sellaio, “I Tatti Studies”, XII, 2008/2009, s. 117–148[12]
  • Muse, baccanti e centauri. I capolavori della pittura pompeiana e la loro fortuna in Polonia, Varsavia: Instituto di Archeologia dell'Università di Varsavia: Instituto Italiano di Cultura di Varsavia, 2010[13]
  • Chopin among artists and scholars, Warszawa: University of Warsaw, 2010[14]
  • The Villa Laurentina of Pliny the Younger in an Eighteenth Century Vision, Roma: „L'Erma” di Bretschneider, 2016
  • Nel segno di Quo Vadis? Roma ai tempi di Nerone e dei primi martiri nelle opere di Sienkiewicz, Siemiradzki, Styka e Smuglewicz, Roma: „L'Erma” di Bretschneider, 2017
  • The University of Warsaw. History and Traditions, Warsaw: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2017
  • Renaissance Weddings and the Antique. Italian secular Paintings from the Lanckoroński Collection, Roma: L'Erma di Bretschneider, 2018

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wyborcza.pl, warszawa.wyborcza.pl [dostęp 2018-12-06].
  2. Komunikat prasowy Ambasady Republiki Włoskiej, 17 października 2018 [dostęp 2019-08-18].
  3. Prof. Jerzy Miziołek nowym dyrektorem Muzeum Narodowego w Warszawie MKiDN – 2018, www.mkidn.gov.pl [dostęp 2018-11-23] (pol.).
  4. Tomasz Urzykowski. Żeby nie gorszyć młodzieży. „Gazeta Stołeczna”, s. 1, 27 kwietnia 2019. 
  5. Piotr Sarzyński. Bananowy szok. „Polityka”, s. 77–78, 8 maja 2019. 
  6. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Transfiguratio Domini in the apse at Mount Sinai and the symbolism of light, „Journal of the Warburg and Courtauld Institutes”, 53, 1990, s. 42-60, DOI10.11588/artdok.00002797, ISSN 00754390 [dostęp 2019-08-14].
  7. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Sol verus. Studia nad ikonografią Chrystusa w sztuce pierwszego tysiąclecia, Wrocław-Warszawa-Kraków: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, DOI10.11588/diglit.23925, ISBN 83-04-03642-8, ISSN 0081-7104 [dostęp 2019-08-14] (pol.).
  8. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Soggetti classici sui cassoni fiorentini alla vigilia del Rinascimento, Warszawa: Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1996, DOI10.11588/diglit.22366, ISBN 83-85938-76-1 [dostęp 2019-08-14] (wł.).
  9. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Mity, legendy, exempla. Włoskie malarstwo świeckie epoki Renesansu ze zbiorów Karola Lanckorońskiego, Warszawa: Uniwersytet Warszawski, Instytut Archeologii, 2003, DOI10.11588/diglit.29967, ISBN 978-83-87496-79-1 [dostęp 2019-08-14] (pol.).
  10. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek (red.), Ars et educatio. Kultura artystyczna Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa: Uniwersytet Warszawski, 2003, DOI10.11588/diglit.23829, ISBN 83-88374-46-X [dostęp 2019-08-14] (pol.).
  11. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Inspiracje śródziemnomorskie. O wizji antyku w sztuce Warszawy i innych ośrodków kultury dawnej Polski, Warszawa: Neriton, 2004, DOI10.11588/diglit.31157, ISBN 83-88973-99-1 [dostęp 2019-08-14] (pol.).
  12. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Orpheus and Euridice: Three spalliera panels by Jacopo del Sellaio, „I Tatti Studies”, 12, 2009, s. 117-148, DOI10.11588/artdok.00003087, ISSN 0393-5949 [dostęp 2019-08-14] (ang.).
  13. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Muse, Baccanti e Centauri: i capolavori della pittura pompeiana e la loro fortuna in Polonia, Leszek Kazana (tłum.), Varsavia: Istituto di Archeologia dell'Università di Varsavia, Istituto Italiano di Cultura di Varsavia, 2010, ISBN 978-83-61376-48-4 [dostęp 2019-08-14] (wł.).
  14. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Jerzy Miziołek, Chopin among artists and scholars, Hubert Kowalski, Warsaw: University of Warsaw, 2010, DOI10.11588/diglit.23229, ISBN 83-88374-69-9 [dostęp 2019-08-14] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]