Jerzy Olek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Jerzy Olek
Ilustracja
Jerzy Olek (2011)
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

28 marca 1943
Sanok

profesor doktor habilitowany sztuk plastycznych
Specjalność: fotografia
Alma Mater

Politechnika Wrocławska

Profesura

20 maja 2005

Jerzy Olek podczas warsztatów „Uczestnictwo we wspólnocie”, 1988 rok

Jerzy Olek (ur. 28 marca 1943 w Sanoku[1], zm. 19 listopada 2022 we Wrocławiu) – artysta plastyk z tytułem profesorskim i teoretyk sztuki zajmujący się fotografią i sztuką multimedialną.

W swoich dziełach artystycznych zajmował się przestrzenią, której subiektywne wyobrażenia przedstawiał rysunkiem, fotografią, lustrzanym odbiciem, grafiką lub komputerowym drukiem, tworząc rozbudowane struktury wizualne i instalacje.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Sanoku w 1943 r., wychowywał w Bieszczadach[2]. W 1965 ukończył studia z zakresu budownictwa lądowego na Politechnice Wrocławskiej[1]. Zadebiutował wystawą indywidualną w 1965 r. Działał m.in. w klubie fotograficznym „Pałacyk” i grupie artystycznej „Odra 65”[2]. Pierwsze recenzje i komentarze krytyczne publikował w studenckim czasopiśmie „Konfrontacje”, kolejne w „Politechniku”, „Wiadomościach”, „Fotografii”, „Odrze”, „Nurcie” i „Opolu”[2]. W 1977 r. stworzył we Wrocławiu ruch artystyczny i galerię „Foto-Medium-Art”, animował spotkania i akcje „Seminarium Foto-Medium-Art”[2]. Od lat 70. wchodził w skład zespołów redakcyjnych takich czasopism jak „Fotografia”, „European Photography”, „Projekt”, „Art Life”, w późniejszych latach pism „Arteon”, „Rita Baum”, „Artluk” i „CoCAin”[2].

Od 1988 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, w 1996 uzyskał dyplom ukończenia tej uczelni[1][2].

Był wykładowcą Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (Katedra Fotografii, Wydział Komunikacji Multimedialnej) i Gdańsku, a także Politechniki Wrocławskiej i Uniwersytetu Wrocławskiego[2]. Wykładał w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego we Wrocławiu[2]. Specjalizował się w psychofizjologii widzenia oraz nowych mediach. Animator ruchu fotografii ekspansywnej i medialnej (lata 70.) oraz fotografii elementarnej (lata 80.)[2]. Pomysłodawca i kurator wystaw w Polsce i za granicą. Był autorem licznych publikacji w periodykach polskich i obcych. W domowej galerii „ef” w Starym Gierałtowie prezentował kolekcję miniatur autorstwa artystów z wielu krajów. Od połowy lat 80. organizował tam warsztaty pn. „Uczestnictwo we wspólnocie”. Jest autorem książek: Moja droga do bezwymiaru, Umożliwianie niemożliwemu, 7 od/za/słon iluzji i Zobaczyć idealne, czyli bezkresy kresek[2].

W 2005 uzyskał tytuł profesora nauk plastycznych[3].

Pomysłodawca i realizator wielu wystaw problemowych, m.in.:

Ważniejsze wystawy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • 1974: Permutacja relatywna,
  • 1978: Fotografia-tekst,
  • 1978: Po-fotografia,
  • 1979: Fotografia możliwa,
  • 1982: Puste – pełne,
  • 1984: Jest i nie jest,
  • 1986: Biała przestrzeń,
  • 1988: Świat objawiony nie jest realny?,
  • od 1991: Bezwymiar iluzji.

Ostatni z wymieniowych cykli prezentowany był w rozmaitych aranżacjach i zestawach m.in. w Arles, Berlinie, Białymstoku, Bratysławie Bydgoszczy, Casablance, Dreźnie, Frankfurcie nad Odrą, Gdańsku, Kioto, Kłodzku, Kopenhadze, Krakowie, Legnicy, Lyonie, Łodzi, Nantes, Narze, Odense, Opawie, Osace, Perigeux, Poczdamie, Poznaniu, Radomiu, Saragossie, Słubicach, Sopocie, Strasburgu, Tokio, Toruniu, Wiedniu, Wrocławiu, Wuppertalu, Zielonej Górze i na wyspie Sarema.

Książki Jerzego Olka[edytuj | edytuj kod]

  • Moja droga do bezwymiaru, Wrocław 2001
  • Umożliwianie niemożliwemu, Wrocław 2007
  • 7 od/za/słon iluzji, Poznań 2013
  • Zobaczyć idealne, czyli bezkresy kresek, Wrocław 2015

Wybrane artykuły Jerzego Olka[edytuj | edytuj kod]

  • Fot-Art, „Odra”, 6.1975
  • Foto-Medium-Art, „Odra”, 4.1977
  • Tezy i antytezy, „Nurt”, 9.1981; 6,7.1983; 1.1984
  • Minimalnie, wizualnie, elementarnie, „Nurt”, 1.1989
  • Dryfowanie po bezkresach, [w:] Przestrzenie wizualne i akustyczne człowieka, pod red. Agnieszki Janiak, Wandy Krzemińskiej i Anny Wojtasik-Tokarz, Wrocław 2007
  • Galaktyka remedialna, „Artluk”, 2008, nr 2
  • Holuzja neuroestetyki, [w:] Komunikacje w rozmowie 1, Wrocław 2012
  • Aby widzieć, trzeba wiedzieć, [w:] Przyroda, ekologia, kultura, pod red. Ewy Dobierzewskiej-Mozrzymas i Adama Jezierskiego, Wrocław 2012
  • Linia linii nierówna, „Twórczość”, 2.2014
  • Van Gogh’s Ear, „CoCAin”, 8.2014, nr 6
  • Defying Location, „CoCAin”, 9.2015, nr 7
  • Wyjście jest jedno, „Twórczość”, 11.2015

Galeria zdjęć[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Krzysztof Gluziński Kto jest kim we Wrocławiu, wyd. Fox, Wrocław 1999, s. 353.
  2. a b c d e f g h i j Paulina Wiatrowska: Jerzy Olek. [w:] Urząd Miejski w Stroniu Śląskim [on-line]. [dostęp 2016-11-08].
  3. Prof. dr hab. Jerzy Jan Olek, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [dostęp 2022-11-25].[martwy link]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]