Jerzy Osiński (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Osiński
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1906
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 października1982
Warszawa
Miejsce spoczynku Warszawa
Zawód, zajęcie redaktor, dziennikarz, baloniarz
Narodowość Polska polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Jerzy Osiński (ur.15 lutego 1906 w Warszawie, zm.1 października 1982 w Warszawie) – polski pilot balonowy, publicysta, dziennikarz, redaktor naczelny lotniczych czasopism, „ Młody Lotnik" i „Skrzydlata Polska”.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Już jako uczeń gimnazjum zainteresował się lotnictwem. Należał do Polskiego Lotniczego Związku Młodzieży, w którym zdobywał wiedzę lotniczą. W 1924r. zdał maturę i studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Będąc studentem rozpoczął wydawanie czasopisma „Młody Lotnik", miesięcznika o tematyce lotniczej, w którym pełnił funkcję redaktora naczelnego i dziennikarza. W tym czasie czasopismo zyskało dużą popularność i przyczyniło się do rozwoju i popularyzacji sportu lotniczego w Polsce. Osiński był autorem hasła:„Akademicy na lotnisko"[1], pod tym hasłem powstały w Polsce akademickie aerokluby: w Krakowie, Lwowie, Poznaniu, Wilnie i Gdańsku liczące 339 członków[2]. W 1927 r. był współorganizatorem pierwszego w Polsce Aeroklubu Akademickiego Warszawskiego, którego został wybrany prezesem i pełnił tę funkcję do 17 listopada 1929 roku[3]. „Młody Lotnik” w 1930 r. przekształcił się w miesięcznik sportu lotniczego „Skrzydlata Polska" którego redaktorem naczelnym został Osiński i pełnił tę funkcję do 1939 r. Po wybuchu II wojny światowej w Turcji objął stanowisko sekretarza generalnego wytwórni samolotów zorganizowanej przez Polaków.

Sport lotniczy[edytuj | edytuj kod]

Osiński startował w zawodach lotniczych reprezentując Aeroklub Warszawski jako nawigator samolotowy brał udział po raz pierwszy w Lubelsko-Podlaskich Zawodach Lotniczych w 1931 r. z pilotem B. Skórzewskim na samolocie De Havilland DH.60 Moth (4 miejsce)[4], w 1933, ponownie z pilotem Robertem Hirszbrandtem, na samolocie PZL-19 zajął 4 miejsce, w 1934 W Locie Północno-Wschodniej Polski zdobył I miejsce z pilotem Stefanem Iwanowskim na samolocie RWD-5[5]. Ukończył kurs pilota balonowego, cywilną licencję otrzymał w 1936 r. W następnym roku wziął udział w IX Krajowych Zawodach Balonów Wolnych o Puchar im. płk. Aleksandra Wańkowicza, gdzie startował na balonie Syrena z Franciszkiem Janikiem ( 5 miejsce). W 1938 r. pilot balonu Jerzy Osiński i pomocnik pilota Walery Nowacki na balonie „Wisła” Aeroklubu Warszawskiego startuje w I Zawodach Balonowych Juniorów organizowanych przez Akademicki Aeroklub Warszawski. Pokonując 300 km w czasie 15 godz 25 min zdobył I miejsce[6].

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny wrócił do kraju, udzielał się w Aeroklubie Warszawskim. W 1946 r. w Warszawie na lotnisku mokotowskim odbyły się, pierwsze w Polsce po zakończeniu II wojny światowej, zawody modeli latających zorganizowane przez Jerzego Osińskiego. W tych zawodach uczestniczyło 100 modelarzy i 200 modeli [7]. Podczas tworzenia Ligi Lotniczej w 1946 roku był przewodniczącym Komisji Sportowej w komitecie organizacyjnym, w którym znajdowali się reprezentanci organizacji społecznych, zawodowych i młodzieżowych działających w kraju [8]. W 1947 na XVI Walnym Zgromadzeniu członków Aeroklubu Warszawskiego po raz drugi został wybrany prezesem i pozostał nim do 17 stycznia 1955. Jako wykładowca pracował na Wyższej Szkole Inżynierskiej w Szczecinie[potrzebny przypis]. W 1952 opracował podręcznik „Transport Lotniczy” wydany przez Wydawnictwa Komunikacyjne. W tym samym roku otrzymał pracę w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji na stanowisku kierownika planowania, następnie objął stanowisko kierownika działu ekonomicznego w Krajowym Związku Transportu. W 1956 r. został wybrany prezesem Klubu Seniorów Lotnictwa[9]. Międzynarodowa Federacja Lotnicza w 1977 roku wyróżniła Osińskiego dyplomem Paula Tissandiera za wyjątkowy wkład w dziedzinie lotnictwa. W 1981 powstała idea postawienia pomnika dla upamiętnienia profesorów Politechniki Warszawskiej udziału grupy pracowników naukowych tej uczelni w pracach nad rozszyfrowaniem systemu sterowania niemieckimi pociskami rakietowymi V1 i V2. Jerzy Osiński był członkiem Komitetu budowy pomnika i jako prezes Warszawskiego Klubu Seniorów Lotnictwa podjął decyzję afiliowania Komitetu budowy pomnika przy klubie aby komitet mógł działać legalnie pomimo nieprzychylności władz państwowych. Pomnik poświęcony udziałowi profesorów Politechniki Warszawskiej w akcji V1 i V2 odsłonięto po śmierci Osińskiego w 1991 r. Jerzy Osiński zmarł w 1982 roku, pochowany jest na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Wyróżnienia i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skrzydlata Polska ma 82 lata (pol.). altair.com.pl. [dostęp 2018-06-05].
  2. Dane z 31 grudnia 1931r., źródło: „Skrzydlata Polska" luty/marzec 1931, str25
  3. Historia Aeroklubu Warszawskiego (pol.). aeroklub.waw.pl. [dostęp 2018-05-03].
  4. Skrzydlata Polska nr 2-3 1931r. str40
  5. „Skrzydlata Polska” nr6/1938
  6. Marek Matuszelański, Sport balonowy w Polsce w okresie międzywojennym str69
  7. Wzlot młodych skrzydeł (pol.). modelarze-krosno.xq.pl. [dostęp 2018-05-10].
  8. Zygmunt Kozak Organizacja i działalność Ligi Lotniczej w latach 1946-1950, s. 5
  9. Historia pomnika „Akcji V-1 i V-2” przed gmachem WEiTI PW (pol.). biuletyn.pw.edu.pl. [dostęp 2018-06-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Elsztein „Spotkanie w Porcie Praskim" Nowa Gazeta Praska

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Narodowe Archiwum Cyfrowe, zdjęcie z I Zawodów Balonowych Juniorów,1938r.