Jerzy Regulski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Regulski
Jerzy Regulski.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 lipca 1924
Podkowa Leśna
Data i miejsce śmierci 12 lutego 2015
Warszawa
Senator I kadencji
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego
Jerzy Regulski podczas konferencji Samorządna Rzeczpospolita w koncepcjach transformacji ustrojowej 1989 roku w Senacie RP (2014)
Nagrobek Jerzego Regulskiego

Jerzy Juliusz Regulski (ur. 9 lipca 1924 w Zarybiu, zm. 12 lutego 2015 w Warszawie[1]) – polski ekonomista, od 2010 do 2015 doradca społeczny Prezydenta RP ds. samorządu, ekspert z zakresu samorządu terytorialnego, senator I kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj]

Był praprawnukiem pułkownika Józefa Regulskiego, synem Janusza i Haliny z Maciejowskich. W czasie II wojny światowej był żołnierzem Narodowych Sił Zbrojnych. Po wojnie więziony do 1946 za działalność w niepodległościowych organizacjach studenckich związanych z NSZ.

Ukończył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej i w paryskim Centre de Recherche d'Urbanisme. Obejmował stanowiska profesora nadzwyczajnego nauk technicznych oraz profesora zwyczajnego nauk ekonomicznych. W 1985 otrzymał tytuł naukowy profesora. Opublikował ponad 200 książek i rozpraw, wykładał na 78 uniwersytetach. Otrzymał tytuły doktora honoris causa Uniwersytetu Łódzkiego[2] oraz duńskiego Uniwersytetu w Roskilde.

Od lat 80. organizował badania nad odtworzeniem samorządu terytorialnego. Podczas rozmów Okrągłego Stołu w 1989 był jednym ze współprzewodniczących zespołu ds. samorządowych. W tym samym roku został senatorem I kadencji z województwa jeleniogórskiego z ramienia Komitetu Obywatelskiego, następnie przystępował do ROAD i Unii Demokratycznej. Kierował pracami parlamentarnymi nad pakietem reformy samorządowej, by następnie, jako pełnomocnik rządu ds. reformy samorządu terytorialnego, koordynować od 1990 wprowadzanie jej w życie. W latach 1992–1997 pełnił funkcję ambasadora, stałego przedstawicielem RP przy Radzie Europy w Strasburgu. Był także przewodniczącym Rady ds. Reform Ustrojowych Państwa przy Prezesie Rady Ministrów w okresie rządu Jerzego Buzka.

W 1989 należał do inicjatorów powołania Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej, w której do śmierci zajmował stanowisko prezesa. W 2007 zasiadł w radzie programowej reaktywowanego przez Stefana Bratkowskiego Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi w 2010[3]. 7 października 2010 został powołany na stanowisko doradcy społecznego prezydenta ds. samorządu.

W 2014 opublikował wspomnienia Życie splecione z Historią (wyd. Ossolineum).

Ordery i wyróżnienia[edytuj]

Postanowieniem z 16 kwietnia 2012, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, za wybitne osiągnięcia w transformacji politycznej i ustrojowej kraju, za konstruktywne działania na rzecz rozwoju demokracji lokalnej i reformy samorządu terytorialnego, odznaczony Orderem Orła Białego[4], którym został uhonorowany 3 maja 2012[5].

W 1999, za wybitne zasługi w działalności państwowej i publicznej, postanowieniem z 15 lipca zmienionym postanowieniem z 5 listopada prezydent Aleksander Kwaśniewski nadał mu Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski[6][7].

Został wyróżniony także medalem Krajowego Sejmiku Samorządu Terytorialnego (1994). Otrzymał Nagrodę im. Grzegorza Palki za zasługi dla samorządu oraz nagrodę polskich stowarzyszeń samorządowych za przeprowadzenie reformy ustrojowej państwa (2000).

W 2012 został honorowym obywatelem Warszawy.

W 2015 został pośmiertnie odznaczony Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego[8].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]