Jerzy Remer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Ludwik Remer (ur. 1888 w Zatorze, zm. 16 lutego 1979 w Toruniu) – polski historyk sztuki i konserwator zabytków, generalny konserwator zabytków w latach 1930–1937, wieloletni dyrektor Muzeum Okręgowego w Toruniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W zawodzie konserwatora zabytków praktykował w Paryżu[1]. Od początku niepodległej RP pracował w urzędach konserwatorskich – najpierw w Częstochowie i w Kielcach a później w Wilnie.

Od 1930 był generalnym konserwatorem zabytków. Został odsunięty ze stanowiska w 1937 i przeniesiony do Krakowa, kiedy sprzeciwił się zamierzonemu zakupowi i wywiezieniu do Warszawy późnogotyckiego poliptyku św. Jana Jałmuźnika z klasztoru Augustianów w Krakowie[2]. W okresie międzywojennym pracował w kilku organizacjach, zajmujących się ochroną zabytków: Towarzystwie Opieki nad Zabytkami Przeszłości, Polskim Związku Historyków Sztuki, Towarzystwie Ochrony Sztuki Ludowej, Polskim Towarzystwie Krajoznawczym oraz w Międzynarodowej Komisji Zabytków Historycznych[3].

W latach 1938–1939 był konserwatorem zabytków w województwie warszawskim i białostockim. W czasie wojny mieszkał i pracował w Warszawie, po wojnie był wojewódzkim konserwatorem zabytków w pomorskim urzędzie wojewódzkim w Bydgoszczy. W 1947 został dyrektorem Muzeum Okręgowego w Toruniu i był nim do 1971, pracował także w tamtejszym Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, do którego sprowadził go wraz z innymi intelektualistami lwowskimi i wileńskimi Ludwik Kolankowski[4].

Działał w Stronnictwie Demokratycznym, zasiadając w jego Wojewódzkim Komitecie w Bydgoszczy. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy, a także Krzyżami Oficerskim[5] i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi[6]. Zasłużony członek SD[7]. W 1966 roku otrzymał nagrodę państwową II stopnia.[8]

Zmarł w 1979 w Toruniu, został pochowany na miejscowym cmentarzu św. Jerzego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Dettloff, Odbudowa i restauracja zabytków architektury w Polsce w latach 1918–1930. Teoria i praktyka, Universitas, Kraków, 2006, s. 74, przyp. 161
  2. Tamże, s. 73
  3. Tamże, s. 75
  4. Informacje na stronie UMK
  5. 29 października 1947 „za zasługi położone w zabezpieczeniu arcydzieł kultury polskiej” M.P. z 1947 r. nr 149, poz. 893, pkt 2
  6. 15 listopada 1946 „za zasługi położone w pracach kulturalno-oświatowych” M.P. z 1947 r. nr 81, poz. 539, pkt 54
  7. "Kurier Polski", nr 38 z 19 lutego 1979, str. 2 (nekrolog)
  8. Nowiny Rzeszowskie, nr 170 (5306), 20 lipca 1966, s. 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]