Jerzy Rutowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Bohdan Rutowicz
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1928
Łódź
Data i miejsce śmierci 3 lutego 2018
Warszawie
Zawód producent filmowy
Współmałżonek Iza Rutowicz
Lata aktywności od 1955
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Jerzy Rutowicz (ur. 7 czerwca 1928 w Łodzi, zm. 3 lutego 2018 w Warszawie[1] lub w Legionowie[2]) – polski kierownik produkcji i producent filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie[3]. W 1951 roku Rutowicz podjął pracę w administracji w Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi. Następnie rozpoczął pracę w Zespole Autorów Filmów Fabularnych w Warszawie, Zjednoczonych Zespołach Realizatorów Filmowych oraz Przedsiębiorstwie Realizacji Filmów w Warszawie.

Karierę w przemyśle filmowym rozpoczął jako kierownik zdjęć w połowie lat 50 w Godzinach nadziei w reżyserii Jana Rybkowskiego. Później swoich sił próbował we współpracy realizatorskiej, reżyserskiej oraz jako II kierownik produkcji. Pracował przy ponad 80 produkcjach filmowych i telewizyjnych. Wśród nich znalazły się takie dzieła jak Pociąg[4] i Faraon Jerzego Kawalerowicza, Do widzenia, do jutra Janusza Morgensterna, Zaduszki Tadeusza Konwickiego, a potem – Nie ma mocnych i Kochaj albo rzuć.

W 1966 roku razem z Jerzym Bossakiem, Wandą Jakubowską, Janem Rybkowskim i Jerzym Kawalerowiczem stworzył Stowarzyszenie Filmowców Polskich. W latach 1987–89 był członkiem Komitetu Kinematografii. Od 1986 pełnił funkcję dyrektora Zespołów Polskich Producentów Filmowych.

Od 1997 był właścicielem firmy producenckiej Rutowicz Films Lamberts.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Iza Irena Rutowicz[5] – kostiumolog[6]. Brat operatora filmowego Wiesława Rutowicza, stryj aktora Rafała Rutowicza.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Kierownik zdjęć

Współpraca produkcyjna

  • 1956: Wraki
  • 1962: Mandrin, Le bandit gentilhomme
  • 1999: Sturmzeit

Kierownictwo produkcji II

Obsada aktorska

  • 1958: Orzeł (jako oficer estoński)

Kierownik produkcji

Współpraca realizatorska

  • 1969-1971: Wyzwolenie (ros. Освобождение; Oswobożdienije)

Współpraca reżyserska

  • 1991: Dzieci Bronsteina (tytuł oryginalny: Bronsteins Kinder)

Organizacja zdjęć

  • 2007: Dywersant 2. Koniec wojny

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1989, jako dyrektor "Zespołów Filmowych" – producenta filmu, otrzymał Europejską Nagrodę Filmową "Felixa" za "Krótki film o zabijaniu"[7][8].

Wyróżniony Nagrodą Stowarzyszenia Filmowców Polskich za wybitne osiągnięcia artystyczne w 2013[9][10].

Za swoją pracę został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Rutowicz nie żyje. Miał 89 lat. wp.pl. [dostęp 2018-02-05].
  2. Nie żyje Jerzy Rutowicz. Stowarzyszenie Filmowców Polskich 2002 - 2018. [dostęp 2018-02-05].
  3. Waldemar Kulesza: Encyklopedia Kto jest kto? : Polska 1992–93. s. 299.
  4. Łukasz Figielski, Bartosz Michalak: Prywatna historia kina polskiego. Wydawn. słowo/obraz terytoria, 2005, s. 162. ISBN 83-89405-53-9.
  5. 45 lat filmu „Sami swoi” (pol.). Express-Miejski.pl, 2012-08-27. [dostęp 2018-02-07].
  6. Iza Irena Rutowicz w bazie filmpolski.pl
  7. Stowarzyszenie Filmowców Polskich: Nie żyje Jerzy Rutowicz. 2018-02-07. [dostęp 2018-02-13].
  8. Waldemar Kulesza: Encyklopedia Kto jest kto?: Polska 1992-93. New Age Studio, 1992, s. 299. ISBN 83-900841-0-4.
  9. Laureaci Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2013. Nagroda Specjalna dla Stanisława Janickiego!. 2013-12-19. [dostęp 2018-02-05].
  10. Nagrody Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2013 przyznane (pol.). Culture.pl, 2013-12-19. [dostęp 2018-02-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Waldemar Kulesza: Encyklopedia Kto jest kto? : Polska 1992-93. Warszawa: New Age Studio, 1992, s. 418. ISBN 83-900841-0-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]