Jerzy Stelmach (filozof prawa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Stelmach
Państwo działania Polska
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1954
Kraków
Profesor nauk prawnych
Specjalność: teoria i filozofia prawa
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1983
UJ
Habilitacja 1991 – prawo
UJ
Profesura 22 października 1996
Doktor honoris causa
Uniwersytet w Heidelbergu – 2007
Uniwersytet w Augsburgu – 2011
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Jerzy Marian Stelmach (ur. 25 lutego 1954 w Krakowie[1]) – polski teoretyk i filozof prawa, profesor nauk prawnych, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, radca prawny, kolekcjoner sztuki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1973 rozpoczął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, które ukończył w 1977. Następnie podjął studia doktoranckie na Katedrze Teorii i Filozofii Prawa, studiując jednocześnie filozofię, której absolwentem został w 1981. W 1983 na podstawie pracy pt. Normatywne problemy interpretacji teorii prawa napisanej pod kierunkiem profesora Kazimierza Opałka uzyskał stopień doktora nauk prawnych[2]. Habilitował się w 1991 w oparciu o dorobek naukowy oraz rozprawę zatytułowaną Hermeneutyczne ujęcie filozofii prawa. W 1996 otrzymał tytuł profesora nauk prawnych[3].

Zawodowo związany z macierzystą uczelnią jako wykładowca teorii prawa, wstępu do prawoznawstwa i sztuki negocjacji prawniczych. Od 1996 na stanowisku profesora (od 2003 profesor zwyczajny[1]), został także kierownikiem Katedry Teorii i Filozofii Prawa, a następnie Katedry Filozofii Prawa i Etyki Prawniczej. W latach 1993–1999 był prodziekanem, a w latach 1999–2002 dziekanem Wydziału Prawa i Administracji UJ. Powołany w skład Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Członek Komisji Prawniczej Polskiej Akademii Umiejętności.

Podjął także praktykę w zawodzie radcy prawnego. Zajął się też kolekcjonowaniem dzieł sztuki[4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2012, za wybitne osiągnięcia w pracy naukowo-badawczej i działalności dydaktycznej, za zasługi na rzecz rozwoju nauki, został odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. W 2000 otrzymał Krzyż Kawalerski tego orderu[6]. Wyróżniony tytułami doctora honoris causa uniwersytetów w Heidelbergu (2007) i Augsburgu (2011).

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Życiorys Jerzego Stelmacha. vrg.pl, marzec 2017. [dostęp 2021-03-27].
  2. Kazimierz Opałek. law.uj.edu.pl. [dostęp 2015-10-20].
  3. Jerzy Stelmach, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2019-05-03].
  4. Prawnicy o pasjach: kolekcjonowanie jest ostrą jazdą. rp.pl, 25 października 2015. [dostęp 2019-05-03].
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 października 2012 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2013 r. poz. 233).
  6. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 września 2000 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2000 r. nr 39, poz. 755).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Trafiają się znakomite dzieła mocno niedoszacowane (wywiad Janusza Miliszkiewicza z Jerzym Stelmachem), „Rzeczpospolita” z 31 stycznia 2013.
  • Jerzy Stelmach. uj.edu.pl. [dostęp 2015-04-04].
  • Jerzy Stelmach, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2019-05-03].