Jerzy Tyszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: inne osoby tego imienia i nazwiska.
Jerzy Tyszkiewicz
Jerzy Tyszkiewicz
Jerzy Tyszkiewicz
Herb Jerzy Tyszkiewicz
Data i miejsce urodzenia 1596
Wisztyniec
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1656
Domnowo
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 17 maja 1627[1],
19 grudnia 1633[2],
9 grudnia 1649[3]
Sakra biskupia brak danych

Jerzy Tyszkiewicz herbu Leliwa (ur. 1596 w Wisztyńcu, zm. 17 stycznia 1656 w Domnowie), biskup żmudzki i wileński

Syn Eustachego Jana i Zofii z Wiśniowieckich. Kształcił się w akademiach jezuickich w Wilnie, Lublinie i Poznaniu oraz na Akademii Krakowskiej. Po przyjęciu święceń kapłańskich został kanonikiem krakowskim a następnie w 1626 wileńskim. 17 maja 1627 prekonizowany biskupem tytularnym Methone i sufraganem wileńskim. 19 grudnia 1633 został nominowany ordynariuszem żmudzkim; rządy w tej diecezji objął 25 czerwca 1634 r. Dbał o karność duchowieństwa i rozwój szkolnictwa, przeprowadził wizytację diecezji, czterokrotnie przeprowadził synod diecezjalny (1636, 1639, 1643, 1647). W 1637 ufundował kalwarię w miejscowości nazwanej Kalwarią Żmudzką oraz osadził tam dominikanów fundując także ich klasztor. W 1632 konsekrował kościół dominikanów w Sejnach. Skutecznie łączył administrację swojej diecezji z działalnością polityczną w senacie oraz sejmach i sejmikach.

W 1635 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[4]. Za rządów Władysława IV angażował się w działalność dyplomatyczną. W 1638 był legatem Władysława IV do papieża Urbana VIII, od którego uzyskał tytuł prałata domowego. W 1644 przewodniczył katolickiej delegacji na odbywające się w Toruniu Colloquium Charitativum – rozmowę ewangelików i katolików mającą doprowadzić do pojednania wyznań.

W 1648 roku był elektorem Jana II Kazimierza Wazy z Księstwa Żmudzkiego[5].

9 grudnia 1649 przeniesiony na biskupstwo wileńskie. Przeprowadził w nim synod diecezjalny, wizytował parafie. W okresie wojny szwedzkiej przebywał w Królewcu.

Za jego zgodą biskup Jerzy Białłozor 20 października 1655 roku podpisał ugodę kiejdańską oddającą Wielkie Księstwo Litewskie pod protekcję Szwecji[6][7].

Pochowany w katedrze wileńskiej.

Przypisy

  1. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. IV, Münster 1935, s. 240. (łac.)
  2. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. IV, Münster 1935, s. 304. (łac.)
  3. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. IV, Münster 1935, s. 370. (łac.)
  4. Volumina Legum, t. III, Petersburg 1859, s. 425.
  5. Svffragia Woiewodztw, y Ziem Koronnych, y Wielk. Xięstwa Litewskiego. Zgodnie na Naiaśnieyszego Iana Kazimierza Obranego Krola Polskiego [...]. Dane, między Warszawą, a Wolą, Dnia 17. Listopada, Roku 1648, [b.n.s].
  6. Władysław Konopczyński, Kazimierz Lepszy, Akta Ugody Kiejdańskiej 1655 roku, w: Ateneum Wileńskie, r. X, Wilno 1935, s. 204 [32]
  7. Sławomir Koper, Wielcy zdrajcy. Od Piastów do PRL, Warszawa 2012, s. 138.

Bibliografia[edytuj]