Jerzy Urbankiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Urbankiewicz
Ilustracja
po aresztowaniu przez NKWD 1944
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1915
Łódź
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 2004
Łódź
Miejsce spoczynku Cmentarz św. Anny w Łodzi
Zawód prawnik, pisarz
Narodowość polska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941)

Jerzy Urbankiewicz (ur. 23 czerwca 1915[1] w Łodzi, zm. 11 sierpnia 2004 w Łodzi) – polski pisarz, dziennikarz, oficer kawalerii Wojska Polskiego i Armii Krajowej. Z wykształcenia prawnik[2].

Życiorys[edytuj]

Od 19 września 1934 roku do 15 lipca 1935 roku był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Szkołę ukończył z 1. lokatą w stopniu tytularnego plutonowego podchorążego. Praktykę odbył w 2 Pułku Strzelców Konnych w Hrubieszowie. W 1937 roku został mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów rezerwy kawalerii[3]. Brał udział w kampanii wrześniowej w 1939 (4 Pułk Ułanów Zaniemeńskich)[4]; internowany, do kwietnia 1940 przebywał w obozie na Litwie. Po ucieczce współpracował z egzekutywą Kedywu Okręgu Wileńskiego AK, od 1943 był jej dowódcą[4][2]. W październiku 1944 aresztowany przez NKWD, wyrok 15 lat zsyłki, 12 lat spędził w łagrze w Workucie[4][2]. Gdy powrócił do Polski w 1956 na łamach „Nowej Kultury” opublikował artykuł Cztery listy z Workuty[2], pierwszą publikację o łagrach w Polsce.

Podjął pracę w Polskim Radiu i Telewizji Polskiej, również współpracownik „Dziennika Łódzkiego” (autor cotygodniowych felietonów)[4]. Publicysta miesięczników „Aspekt Polski”, „Kultura i Biznes”. Od 1990 redagował i wydawał miesięcznik „Wiano” (trybuna AK-owców wileńskich). Założył w Łodzi Muzeum AK Okręgu Wileńskiego[4]. Działał w Towarzystwie Przyjaciół Łodzi[5] oraz Stowarzyszeniu Pisarzy Polskich[2].

Był laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody Miasta Łodzi (1995) i Medalu Europy (2000, przyznanego przez Federację Zjednoczonych Kombatantów w Paryżu)[2]. Został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari 5 klasy, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1993)[6], a w 1999 awansowany na podpułkownika rezerwy WP[2].

Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. Recenzent wielu prac naukowych z dziedziny kawalerii. Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Patria.

Pochowany na cmentarzu św. Anny w Łodzi[7].

Twórczość[edytuj]

Autor książek poświęconych tematyce łódzkiej i wojskowej[2]:

  • Sukiennice nad Łódką, Łódź 1968
  • Za płotem Paradyzu, Łódź 1969
  • Prawie Pitaval, Łódź 1973
  • Złotook, Warszawa 1978
  • Sezon w Łodzi nie zaszkodzi, Łódź 1978
  • Śledztwo w sprawie Geo-2a, Warszawa 1980
  • Dwa stopnie Celsjusza, Łódź 1982
  • Czerwone goździki stępiają wrażliwość, Lublin 1984
  • Passe-partout w ciepłym kolorze, Łódź 1984
  • Szmerek na widowni, Łódź 1984
  • Gdzie są konie z tamtych lat, Łódź 1986
  • Szabla zardzewiała..., Warszawa 1991
  • Trzeci dzień purgi, Białystok 1994
  • Parchy Szwaby Goje, Łódź 1995
  • Workuta, Łódź 1995
  • Legenda Jazdy Polskiej, Łódź 1996–1997

Przypisy

  1. Wojciech Grochowalski: Opowieść o pułkowniku Jerzym Urbankiewiczu. Łódź: Papier-service, 2006, s. 13. ​ISBN 8389695405
  2. a b c d e f g h Jerzy Urbankiewicz. spplodz.eu. [dostęp 2012-07-06].
  3. Radomyski 1992 ↓, s. 70, 116.
  4. a b c d e ppł. Jerzy Urbankiewicz. katolik.edu.pl. [dostęp 2012-07-06].
  5. Znani w TPŁ (w: O TPŁ). tplodzi.eu. [dostęp 2012-07-06].
  6. Monitor Polski, poz. 97
  7. Ryszard Bonisławski, Joanna Podolska: Spacerownik, Od Olechowa na Chojny. gazeta.pl, 2008-10-16. [dostęp 2012-07-07]. s. 5.

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Radomyski: Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992. ISBN 8385621067.

Linki zewnętrzne[edytuj]