Jerzy Wądołkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Wądołkowski
Data i miejsce urodzenia 16 marca 1895
Warszawa
Data i miejsce śmierci 22 maja 1964
Milanówek
Organizacja harcerska Związek Harcerstwa Polskiego
członek Komendy Naczelnej ZHP, kierownik Wydziału Regulaminowego
Okres sprawowania od 27 lipca 1917
do 2 listopada 1918
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)
Jerzy Wądołkowski
Jurek
major dyplomowany major dyplomowany
Przebieg służby
Lata służby 1915–1946
Siły zbrojne Polska Organizacja Wojskowa,
Legiony Polskie (1914–1918),
Wojsko Polskie (II RP)
Jednostki Batalion Warszawski POW,
I Brygada Legionów Polskich,
Batalion Harcerski Wojska Polskiego,
5 Pułk Piechoty Legionów,
84 Pułk Strzelców Poleskich,
6 Dywizja Piechoty (II RP)
Stanowiska dowódca kompanii (w BH WP, w 5pp),
dowódca batalionu (w 84 pp)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
Wojna polsko-ukraińska,
Wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa

Jerzy Wądołkowski pseud. Jurek (ur. 16 marca 1895 w Warszawie, zm. 22 maja 1964 we Milanówku) – polski działacz niepodległościowy i społeczny, harcmistrz, współtwórca harcerstwa w Warszawie, major dyplomowany Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Jerzy Wądołkowski ukończył Szkołę Realną Stowarzyszenia Techników im. Stanisława Staszica w Warszawie, uzyskując maturę w 1914 roku, w 1918 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, jednak studiował jedynie przez 1 semestr. W roku 1925 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną[1].

Już w czasie nauki w gimnazjum, jesienią 1911 roku, z polecenia Związku Młodzieży Polskiej „Przyszłość”, do którego należał, utworzył w szkole drużynę skautową. W marcu 1912 roku drużyna ta połączyła się z działającym również w tej szkole plutonem skautowym, prowadzonym przez Janusza Rudnickiego (utworzonym z ramienia Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”). Od listopada 1911 roku uczestniczył również w działalności tajnej komisji, która z czasem przekształciła się w Naczelną Komendę Skautową[2].

W 1915 roku wraz z innymi starszymi skautami wstąpił do Batalionu Warszawskiego POW. Po dołączeniu Batalionu do I Brygady Legionów Polskich służył w I Brygadzie do 1917 roku, kiedy został odkomenderowany do pracy w tajnej POW ze skierowaniem do pracy w harcerstwie. Od 27 lipca 1917 roku do 2 listopada 1918 roku był członkiem Komendy Naczelnej ZHP, pełniąc jednocześnie funkcję kierownika Wydziału Regulaminowego oraz komendanta Okręgu 1A (męskiego) Stołecznego w Warszawie. Wszedłszy w skład Wydziału Wojskowego przy utworzonym w listopadzie 1918 roku Naczelnym Inspektoracie Harcerstwa Polskiego przygotowywał harcerzy do rozbrajania Niemców, wspólnie z POW, w dniach 10–11 listopada 1918 roku. Sam brał również udział w rozbrajanu oraz zajmowaniu gmachów publicznych i wojskowych. Do połowy kwietnia 1919 roku był dowódcą kompanii w Batalionie Harcerskim Wojska Polskiego. Od 15 kwietnia walczył w 5 Pułku Piechoty Legionów. Od 1920 roku był już zawodowym oficerem WP. Kolejne etapy jego służby:

We wrześniu 1939 roku został internowany w Rumunii, skąd został 8 lutego 1941 roku wydany Niemcom. Był jeńcem oflagów: VI E Dorsten i VI B Dössel, następnie przebywał w szpitalu oflagu VII A Murnau. We wrześniu 1946 roku wrócił do Polski. Był ciężko chory, żył z renty[3].

Po śmierci został pochowany w Milanówku.

Napisał broszurkę: Regulaminy. Część I. Próby na stopnie harcerskie (Warszawa, 1918).

Awanse[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Jerzy Wądołkowski był synem Antoniego i Stanisławy z Kręckich. Był drugim z ich trzech synów (Karol (1893–1920, kawaler orderu Virtuti Militari, zginął w wojnie z bolszewikami, a Ignacy urodził się w 1897 roku). Mieli trzy siostry: Reginę (1900–1996), późniejszą żonę Henryka Dyducha, Anielę i Annę (właśc. Marię)[2][5].

Nie założył rodziny[3].

Przypisy

  1. a b c Stanisław Korwin-Szymanowski, Wojciech Bogusławski, Marek Gajdziński, Jerzy Wądołkowski, 16 Warszawska Drużyna Harcerzy im. Zawiszy Czarnego [dostęp 2016-12-21].
  2. a b Miszczuk 2012 ↓, s. 227.
  3. a b c d e Miszczuk 2012 ↓, s. 228.
  4. M.P. z 1999 r. Nr 31, poz. 481
  5. Profil Jerzego Wądołkowskiego na stronie Wielkiej genealogii Marka Minakowskiego.

Bibliografia[edytuj]