Jerzy Wroński (malarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jerzy Wroński (ur. 1930 w Ciechankach, zm. 29 czerwca 2016[1] w Krakowie) – polski malarz, profesor, wykładowca Uniwersytetu Śląskiego.

Życiorys[edytuj]

W latach 1950-1956 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa. Jeszcze w trakcie studiów współtworzył z przyjaciółmi Grupę Nowohucką, która zainaugurowała w Krakowie nurt malarstwa materii. Wszyscy jej członkowie zostali następnie przyjęci do Stowarzyszenia Artystycznego Grupa Krakowska. W latach 1979-1995 Jerzy Wroński pełnił funkcję prezesa tego stowarzyszenia. Wcześniej przez kilka kadencji był też członkiem zarządu okręgu krakowskiego Związku Polskich Artystów Plastyków i rady artystycznej Sekcji Malarstwa Zarządu Głównego ZPAP. Od roku 1960 zajmował się także pedagogiką artystyczną, początkowo w Krakowie, następnie na UMCS w Lublinie, a od roku 1975 - w Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.

Prowadzona przez ponad pięćdziesiąt lat działalność artystyczna była ciągiem doświadczeń polegających na eksploracji żywiołowych procesów naturalnych oraz ujawnianiu tkwiącego w nich potencjału twórczego. Początkowo były to monochromatyczne obrazy-reliefy, kształtowane przy udziale pełzającego płomienia, potem „akwarele metamorficzne” oraz „rysunki dyfuzyjne”, w których inny żywioł – woda – użyty w mikroskopijnych ilościach, stanowił główną siłę sprawczą. Późniejsze zaś połączenie tych antagonistycznych żywiołów, czyli doświadczenie polegające na zetknięciu ich na szkiełku i wielokrotnym powiększeniu efektu na papierze światłoczułym, doprowadziło do powstania realizowanego od połowy lat 80. unikalnego cyklu obrazów-fotogramów, nazwanych później kopciogramami.

Prace w zbiorach muzealnych[edytuj]

Kolekcje innych instytucji i osób prywatnych w Austrii, Danii, Macedonii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, USA i w Polsce

Przypisy

  1. Jerzy Wroński (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2016-07-02].

Linki zewnętrzne[edytuj]