Jerzy Zenowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Zienowicz
Herb
Zenowicz (Deszpot)
Rodzina Zenowiczowie
Data urodzenia ok. 1510
Data śmierci 1583
Ojciec Mikołaj Zenowicz
Żona

Zofia Hlebowicz
Anna Słucka

Dzieci

Krzysztof Zenowicz
Halszka (Zofia), ż. Michała Wiśniowieckiego

Jerzy Zenowicz (Jurij Mikołajewicz Zianowiewicz, Jerzy Zienowicz, ok. 1510-1583) – polski starosta (tenutariusz) czeczerski i propojski (1547-70), lepelski od 1570 i dzisieński 1577, kasztelan połocki (1566-1570) i smoleński (1579). Był uczestnikiem wojen inflanckich (1558-1583). W okresie postępów reformacji w Rzeczypospolitej przyszedł na kalwinizm.

W 1573 roku potwierdził elekcję Henryka III Walezego na króla Polski[1].

Działalność wojskowa[edytuj]

W czasie wojen o dominium Maris Baltici w 1559 r. na polecenie Zygmunta II Augusta udał się wraz z Janem Chodkiewiczem do Inflant w celu ochrony granic. Z oddziałem 500 żołnierzy ochraniał Rzeżycę. Brał udział w bitwie pod Czaśnikami (1564), gdzie został ranny w głowę, gdy jego oddziały wraz z oddziałami kniazia Bohdana Iwanowicza Sołomareckiego i wojewody nowogródzkiego Mikołaja Sapiehy zadały pierwszy cios wojskom rosyjskim.

W 1568 roku obronił Leplę, za co został starostą (dzierżawcą) lepelskim.

Działalność religijna i gospodarcza[edytuj]

Był właścicielem dóbr ziemskich na Żmudzi, w powiatach oszmiańskim, mińskim, orszańskim i rzeczyckim. Jako pierwszy z prawosławnej dotąd rodziny Zenowiczów przeszedł na kalwinizm i w rodzinnych Smorgoniach ufundował zbór kalwiński, gdzie został pochowany.

Rodzina[edytuj]

Pochodził z rodziny Zenowiczów herbu własnego. Z małżeństwa z Anną Słucką[potrzebny przypis][2] miał dwoje dzieci:

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Świętosława Orzelskiego bezkrólewia ksiąg ośmioro 1572-1576, Kraków 1917, s. 150.
  2. Nie wiadomo, która żona była matką jego dzieci.