Jerzy Ziomek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Ziomek
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1924
Dąbrowa Górnicza
Data i miejsce śmierci 13 października 1990
Puszczykowo
Zawód, zajęcie historyk literatury
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Jerzy Ziomek (ur. 7 sierpnia 1924 w Dąbrowie Górniczej, zm. 13 października 1990 w Puszczykowie[1]) – polski historyk literatury, badacz literatury Odrodzenia i Oświecenia, zajmujący się także teorią literatury.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Mieczysława Ziomka i Marii Ziomek, z d. Szetler. Okres II wojny światowej spędził w Dąbrowie Górniczej. Po zakończeniu wojny był uczniem I Liceum Ogólnokształcącego im. Waleriana Łukasińskiego w Dąbrowie Górniczej, egzamin maturalny zdał w 1946[1]. Następnie rozpoczął na Uniwersytecie Wrocławskim studia polonistyczne, które ukończył w 1950[1]. Już w 1947 opublikował pierwszy artykuł naukowy (Cytat literacki w "Trylogii" Henryka Sienkiewicza - w Pamiętniku Literackim), od 1948 pracował na macierzystej uczelni oraz Pracowni Oświecenia Instytutu Badań Literackich PAN[1]. W 1951 obronił pracę doktorską Publicystyka „Kuźnicy Kołłątajowskiej” napisaną pod kierunkiem Tadeusza Mikulskiego, od 1952 pracował na UWr jako adiunkt[1]. W 1953 został przeniesiony służbowo na Uniwersytet Poznański (później im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) został zatrudniony jako zastępca profesora, w 1954 jako docent, w latach 1954-1956 był prodziekanem Wydziału Filologicznego[1]. W latach 1960-1969 kierował Katedrą Literatury Polskiej, w latach 1961-1965 był dziekanem Wydziału Filologicznego UAM[1]. W 1965 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego[1]. Od 1969 kierował założonym przez siebie Zakładem Teorii Literatury (od 1988 Katedrą Teorii Literatury)[1]. W 1983 został profesorem zwyczajnym[1].

Ściśle współpracował w Instytutem Badań Literackich PAN, był m.in. kierownikiem Pracowni Historii Literatury Polskiej XVI w. (1968-1970), był także kierownikiem literackim Lubuskiego Teatru im. L. Kruczkowskiego w Zielonej Górze (1967-1971) i kierownikiem literackim Teatru Nowego w Poznaniu (1972-1973)[1]. W latach 1963-1964 był redaktorem naczelnym pisma Proscenium, w latach 1968-1969 pisma Zeszyty Teatralne[1].

Był członkiem Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej (1946-1948), Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej (1948-1950) i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (od 1951)[1].

Odznaczony m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi (1954)[2], Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1976)[1] i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1976)[1].

Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu[3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Hugo Kołłątaj (1949)
  • Jan Kochanowski. Rekonesans (1953)
  • Wizerunki polskich pisarzy katolickich. Szkice i polemiki (1964)
  • Kazimierz Brandys (1964)
  • Renesans (1973) - w serii Historia literatury polskiej IBL PAN, jedenaście wydań do 2019, w tym liczne dodruki wydania 11
  • Powinowactwa literatury. Studia i szkice (1980)
  • Literatura Odrodzenia (1987) - w serii Dzieje Literatury Polskiej. Synteza uniwersytecka, trzy wydania do 1999
  • Retoryka opisowa (1990)
  • Prace ostatnie. Literatura i nauka (1994)
  • Rzeczy komiczne (2000)

Dla serii Biblioteka Narodowa przygotował Wybór pism Biernata z Lublina (1954) i Psałterz Dawidów Jana Kochanowskiego (1960). Był także redaktorem serii Dzieje Literatury Polskiej. Synteza uniwersytecka

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik bibliograficzny. Tom dziewiąty. W-Z, wyd. IBL PAN i wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 2004, s. 485-489
  2. M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1588
  3. Informacje na stronie um.poznan.pl