Jerzy Ziomek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Ziomek
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1924
Dąbrowa Górnicza
Data śmierci 13 października 1990
Zawód, zajęcie historyk literatury
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej

Jerzy Ziomek (ur. 7 sierpnia 1924 w Dąbrowie Górniczej, zm. 13 października 1990) – polski historyk literatury.

Od 1949 roku należał do PZPR[1]. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim w 1951 jako uczeń Tadeusza Mikulskiego. Karierę akademicką rozpoczął we Wrocławiu, jednocześnie pracował także w IBL PAN. Od 1953 był związany z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza, gdzie pracował do końca życia, w ostatnich latach pełniąc funkcję kierownika Katedry Teorii Literatury.

Zajmował się głównie okresem Odrodzenia, a także Oświecenia, teorią literatury i literaturą współczesną. Napisał ponad 200 prac – najbardziej znane to obszerna synteza Renesans (1973) i mniejsza Literatura Odrodzenia (1987, w serii wydawniczej "Dzieje Literatury Polskiej"), Wizerunki polskich pisarzy katolickich (1963), Powinowactwa literatury (1980), Retoryka opisowa (1990) i wydane już po jego śmierci Prace ostatnie (1994). Opracował Psałterz Dawidów Jana Kochanowskiego i wybór pism Biernata z Lublina.

Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej[1].

Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 1153. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Informacje na stronie um.poznan.pl