Jewgienij Czazow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jewgienij Iwanowicz Czazow
Евге́ний Ива́нович Ча́зов
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1929
Niżny Nowogród
profesor nauk medycznych
Specjalność: kardiologia
Alma Mater Kijowski Instytut Medyczny
Instytucja 4 Główny Zarząd przy Ministerstwie Ochrony Zdrowia ZSRR
Odznaczenia
Państwowa Nagroda Federacji Rosyjskiej Złota Gwiazda Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Leninowska Nagroda Państwowa ZSRR Nagroda Państwowa ZSRR Nagroda Państwowa ZSRR
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” I klasy Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” II klasy Order „Za Zasługi dla Ojczyzny” III klasy Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)

Jewgienij Iwanowicz Czazow (ros. Евге́ний Ива́нович Ча́зов, ur. 10 czerwca 1929 w Niżnym Nowogrodzie) – radziecki kardiolog, doktor nauk medycznych, profesor, akademik Akademii Nauk ZSRR, minister ochrony zdrowia ZSRR (1987-1990), Bohater Pracy Socjalistycznej (1978).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1953 ukończył Kijowski Instytut Medyczny, później studiował terapię szpitalną u kardiologa A. Miasnikowa w 1 Instytucie Medycznym w Moskwie, gdzie 1956 został kandydatem nauk medycznych, później był pracownikiem naukowym w Instytucie Terapii Akademii Nauk Medycznych ZSRR. W 1963 został doktorem nauk medycznych, w 1965 profesorem, 1965-1967 był dyrektorem Instytutu Terapii Akademii Nauk Medycznych ZSRR, przemianowanego 1967 na Instytut Kardiologii, a 1976 na Instytut Kardiologii Klinicznej im. Miasnikowa, 1967-1986 był szefem 4 Głównego Zarządu przy Ministerstwie Ochrony Zdrowia ZSRR. Podczas pracy stosował leczenie trombolityczne; od 1960 zaczął stosować leki trombolityczne w leczeniu zawałów. Wniósł poważny wkład w rozwój nauki medycznej w ZSRR. W latach 1968-1986 zastępca ministra, a od 17 lutego 1987 do 20 marca 1990 minister ochrony zdrowia ZSRR. Jako główny terapeuta był osobistym lekarzem przywódców ZSRR: Leonida Breżniewa, Jurija Andropowa, Konstantina Czernienki, Michaiła Gorbaczowa, prezydenta Rosji Borysa Jelcyna, i przywódców innych państw. W Księdze Rekordów Guinnessa figuruje jego nazwisko jako lekarza, który leczył 19 przywódców 16 państw. W 1971 został akademikiem Akademii Nauk Medycznych ZSRR, a 1979 akademikiem Akademii Nauk ZSRR (od 199: RAN). W 1974 wybrany deputowanym Rady Najwyższej ZSRR (do 1989). Autor ponad 500 prac naukowych, w tym 15 monografii, z dziedziny problemów kardiologii klinicznej. 1981-1982 zastępca członka, a 1982-1990 członek KC KPZR. Honorowy obywatel Niżnego Nowogrodu (26 kwietnia 2009) i Biszkeku.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]