Jezioro Otmuchowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jezioro Otmuchowskie
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 opolskie

Rzeka

Nysa Kłodzka

Data budowy

1928–1933

Data uruchomienia

1933

Typ zapory

ziemna

Pojemność całkowita

130,45 mln m³

Powierzchnia

20,6 km²

Głębokość

18,4 m

Funkcja

retencyjna, energetyczna, rekreacyjna

Położenie na mapie Sudetów
Mapa konturowa Sudetów, po prawej znajduje się owalna plamka nieco zaostrzona i wystająca na lewo w swoim dolnym rogu z opisem „Jezioro Otmuchowskie”
Ziemia50°27′48″N 17°07′20″E/50,463333 17,122222

Jezioro Otmuchowskie[1] (Zbiornik Otmuchów[2]) – zbiornik zaporowy, zbiornik retencyjny wybudowany w latach 1928-33 (nosił wówczas nazwę Staubecken Ottmachau) na rzece Nysa Kłodzka[3], tuż powyżej miasta Otmuchów, zapora ziemna. Przy maksymalnym piętrzeniu (18,6 m) zbiornik ma powierzchnię 20,6 km² i pojemność 130,45 hm³[2].

Zbiornik zamyka zlewnię Nysy Kłodzkiej o powierzchni 2352 km². Jego pojemność, oszacowana w 2001 roku na nowo w związku z sedymentacją osadów rzecznych, mierzona do wysokości przelewu (215 m n.p.m.) wynosiła 130,45 mln m³[4].

Uroczyste oddanie do użytku zbiornika o nazwie Ottmachauer See oraz uruchomienie elektrowni wodnej nastąpiło 17 czerwca 1933. Elektrownia wodna, znajdująca się przy odpływie, posiada dwie turbiny Kaplana o łącznej mocy 4,8 MW i zasila sieć energetyczną kraju. Przepływ wynosi 2×21,5 m³/s, przy różnicy poziomów 16 m.

Zbiornik należy do tak zwanej Kaskady Nysy Kłodzkiej, składającej się 4 zbiorników wodnych (Zbiornik Topola, Zbiornik Kozielno tworzące Zalew Paczkowski, Jezioro Otmuchowskie i Jezioro Nyskie) w środkowym biegu Nysy Kłodzkiej.

W pobliżu jeziora znajduje się unikalne na skalę krajową siedlisko czapli siwej. Wody jeziora są bogate w ryby, szczególnie w sandacze[3]. Po drugiej stronie miasta Otmuchów znajduje się Jezioro Nyskie.

W okolicach zapory gniazdują białorzytki. Można napotkać ogorzałki, rzadziej uhle, lodówki lub markaczki a także nura rdzawoszyjego i czarnoszyjego. W części zachodniej zbiornika w trzcinach i zaroślach wierzbowych gniazdują 3 gatunki perkozów, bączek, kropiatka oraz błotniak stawowy, a od końca kwietnia usłyszeć można brzęczki. Przelotnie zalatują celem odpoczynku kuliki wielkie, czajki, siewnice oraz biegusy zmienne i krzywodziobe. Stwierdzono także obecność kamusznika, ostrygojada i płatkonoga szydłodziobego[5].

Elektrownia[edytuj | edytuj kod]

Elektrownia ma szczególną konstrukcję, jest umieszczona po stronie jeziora, a nie za zaporą jak to zazwyczaj wykonuje się. Wyposażona jest w dwie turbiny turbiny Kaplana. Wał każdej z turbin jest pionowy i połączony jest z także pionowym wałem generatora, które umieszczono w szybach, 7 m poniżej poziomu elektrowni. Budynek elektrowni to hala o długości blisko 100 m szerokości i wysokości ponad 11 m. Wykonany jako szkielet stalowy i silnie przeszklony[6].

W 2014 r. zakończono modernizację elektrowni, wymieniono turbiny i generatory. Po modernizacji każdy z generatorów ma moc zainstalowaną 3487,5 kW, którą osiąga przy przepływie 18 m³/s i spadzie wody 21,5 m. Synchroniczne generatory obracają się z prędkością 272,7 obr/min[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz nazw wód stojących
  2. a b Mały Rocznik Statystyczny. Główny Urząd Statystyczny, 2008. [dostęp 2009-06-25].
  3. a b Sławek Pawlik: Jezioro Otmuchowskie. wedkuje.pl. [dostęp 2008-12-03].
  4. Ryszard Kosierb. Zmiany pojemności zbiorników retencyjnych kaskady Nysy Kłodzkiej. „Gospodarka wodna”. SIGMA-NOT. 
  5. Antoni Marczewski i Michał Maniakowski: Ptasie ostoje. Warszawa: Carta Blanca, 2010, s. 346. ISBN 978-83-61444-29-9.
  6. a b Elektrownia wodna Otmuchów. [dostęp 2021-03-14].
Widok na jezioro, w oddali Góry Złote