Jim Armstrong

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jim Armstrong
Ilustracja
Jim Armstrong ze złotym medalem ZIP 2010
Państwo  Kanada
 Kolumbia Brytyjska
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1950
Victoria
Miejsce zamieszkania Richmond
Wzrost 189 cm
Masa ciała 125 kg
Gra praworęczna
Klub Richmond Curling Club
Drużyna
Skip Jim Armstrong
Trzeci Darryl Neighbour
Druga Ina Forrest
Otwierająca Sonja Gaudet
Występy
Paraolimpiada 1 (2010)
MŚ mikstów {{{MŚMx}}}
3 (2009, 2011, 2013)
Brier 6 (1973, 1974, 1983, 1984, 1987, 1992)
Dorobek medalowy
Zimowe igrzyska paraolimpijskie
Złoto
Vancouver 2010
Złoto
Soczi 2014
Mistrzostwa świata na wózkach
Złoto
Vancouver 2009
Złoto
Perth 2011
Złoto
Soczi 2013
The Brier
Brąz
London 1974
Brąz
Sudbury 1983
Srebro
Edmonton 1987

Jim Armstrong, właśc. James P. Armstrong (ur. 30 czerwca 1950 w Victorii) – kanadyjski curler poruszający się na wózku inwalidzkim, mistrz paraolimpijski z 2010.

Do 2007 był pełnosprawnym curlerem, wówczas po kontuzji pleców i kolana zaczął poruszać się na wózku. Armstrong po raz pierwszy zagrał w curling w 1958. W karierze wystąpił 6 na the Brier oraz jednokrotnie w Canadian Junior Curling Championships (1967) i Canadian Mixed Curling Championships (1973)[1].

Na the Brier zadebiutował w 1973, był drugim w zespole Jacka Tuckera, Kolumbia Brytyjska zakończyła występ z bilansem 5-5. W następnym turnieju to on był kapitanem, z rezultatem 6 wygranych i 4 porażek zajął 3. miejsce. W rywalizacji ogólnokrajowej wystąpił po 9 latach, zespół pod wodzą Berniego Sparkes'a dotarł do półfinału, gdzie przegrał 3:6 przeciwko Ontario (Ed Werenich)[2]. Rok później Kolumbia Brytyjska zajęła 7. pozycję. Najlepszy rezultat Armstrong osiągnął w Labatt Brier 1983, kiedy to w półfinale zespół pokonał 8:6 Nową Fundlandię i Labrador, w finale uległ jednak Ontario (Russ Howard) 7:11[3].

Ostatni raz Jim Armstrong wystąpił na Brier w 1992, grał jako skip. Zespół ostatecznie sklasyfikowano na 7. miejscu (5 wygranych i 6 przegranych spotkań)[4]. Podczas występów na mistrzostwach kraju trzykrotnie przyznano mu Ross Harstone Trophy.

Armstrong wygrał Canadian Wheelchair Curling Championship 2008 i reprezentował Kanadę na Mistrzostwach Świata 2009. Kanada jako gospodarz po raz pierwszy sięgnęła po złoto w tej konkurencji. Zespół Armstronga w finale pokonał 9:2 Szwedów (Jalle Jungnell). Drużyna obroniła w 2009 tytuł mistrzowski w kraju[5] i 6 października 2009 Kanadyjska Federacja Curlingu wybrała ją jako reprezentację na Zimową Paraolimpiadę 2010[6]. Zespół Armstronga obronił tytuł mistrza Chrisa Dawa z Turynu 2006 w finale pokonując Koreę (Kim Hak-sung) 8:7[7].

Nie przegrywając żadnego z 11 meczów Armstrong doprowadził reprezentację na MŚ 2011 do kolejnego złotego medalu, w finale Kanadyjczycy pokonali Szkotów (Aileen Neilson) 7:3[8]. Zespół Armstronga powtórzył sukces w 2013, w ostatnim meczu turnieju w Soczi ekipa z Richmond pokonała 4:3 Szwecję (Jalle Jungnell)[9].

Drużyna[edytuj | edytuj kod]

Czwarty Trzeci/-a Drugi/-a Otwierający/-a
Drużyny wózkarskie
2012/2013 Jim Armstrong Dennis Thiessen Ina Forrest Sonja Gaudet
2010/2011 Jim Armstrong Darryl Neighbour Ina Forrest Sonja Gaudet
MŚ 2009 Jim Armstrong Darryl Neighbour Ina Forrest Chris Sobkowicz
CWCC
2008/2009
Jim Armstrong Frank LaBounty Whitney Warren Jacqueline Roy
Drużyny męskie
1992 Jim Armstrong Ron Thompson Greg Monkman Ed Fowler
1984 Bernie Sparkes Jim Armstrong Ron Thompson Jim Heitz
1983 Bernie Sparkes Jim Armstrong Al Cook Keiven Bauer
1974 Jim Armstrong Bernie Sparkes Gerry Peckham Clark Winterton
1973 Jack Tucker Bernie Sparkes Jim Armstrong Gerry Peckham
1963 Jim Armstrong Gordon Paterson Torrey Gillot David Vyner
Drużyny mikstowe
1973 Jim Armstrong Marion Chamberlin Gerry Peckham Leslie Clark

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia jest dentystą. W kwietniu 2010 Jim i jego syn zostali aresztowani za przemyt podrobionych, chińskich tabletek Viagry i Cialis z Waszyngtonu do Kanady[10]. W październiku 2010 jego syn został skazany na rok i jeden dzień więzienia, Jim Armstrong musiał zapłacić grzywnę 30 tys. dolarów i odbyć prace społeczne[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]