Jim Palmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jim Palmer
Ilustracja
miotacz
Pełne imię i nazwisko James Alvin Palmer
Pseudonim Cakes
Data i miejsce urodzenia 15 października 1945
Nowy Jork, Nowy Jork
Debiut 17 kwietnia 1965
Ostatni występ 12 maja 1984
Statystyki
Win–loss record 268–152
ERA 2,86
Strikeouty 2212
Kariera klubowa
Lata Kluby
1965–1984 Baltimore Orioles
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1990
Głosów 92,6% (1. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

James Alvin Palmer (ur. 15 października 1945) – amerykański baseballista, który występował na pozycji miotacza przez 19 sezonów w Major League Baseball.

Palmer podpisał kontrakt jako wolny agent z Baltimore Orioles w 1963[1]. 17 kwietnia 1965 zaliczył debiut w MLB w meczu przeciwko Boston Red Sox[1]. W tym samym roku Orioles pokonali w World Series Los Angeles Dodgers 4–0; Palmer wystąpił w meczu numer 2 rozegrał pełny mecz i zaliczył shutout[2]. 13 sierpnia 1969 w spotkaniu z Oakland Athletics rozegrał no-hittera[3].

W 1970 po raz pierwszy zagrał w All-Star Game i wystąpił w dwóch meczach World Series, w których Orioles pokonali Cincinnati Reds 4–1[4]. W sezonie 1973 miał najlepszy wskaźnik ERA (2,40), zaliczył 22 wygrane (3. wynik w lidze) i po raz pierwszy otrzymał nagrodę Cy Young Award dla najlepszego miotacza w American League[1]. W 1975 zwyciężył w MLB w klasyfikacji zwycięstw, zaliczył najwięcej shutoutów (10) i miał najlepszy wskaźnik ERA 2,09[1]. W latach 1976–1977 zaliczył najwięcej zwycięstw i rozegrał najwięcej inningów; w 1976 po raz trzeci został nagrodzony Cy Young Award jako pierwszy zawodnik w American League[1][5].

W 1983 zwyciężył w World Series po raz trzeci i jednocześnie stał się jedynym miotaczem w historii MLB, który zdobywał mistrzostwo w trzech różnych dekadach[5]. Po raz ostatni zagrał 12 maja 1984[1]. W późniejszym okresie był między innymi komentatorem dla stacji ABC, od 1989 jest sprawozdawcą meczów Orioles w lokalnej stacji telewizyjnej[5][6]. W 1990 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame[7].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
All-Star 1970, 1971, 1972, 1975, 1977, 1978 [1]
Gold Glove Award 1976, 1977, 1978, 1979 [8]
3× zwycięzca w World Series 1966, 1970, 1983 [5]
AL Cy Young Award 1973, 1975, 1976 [1]
Baseball Hall of Fame od 1990 [7]
# 22 zastrzeżony przez Orioles 1985 [9]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Jim Palmer Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 24 listopada 2013].
  2. 1966 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 24 listopada 2013].
  3. No-hitters by club (ang.). mlb.com. [dostęp 24 listopada 2013].
  4. 1970 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 24 listopada 2013].
  5. a b c d Jim Palmer Biography (ang.). sabr.org. [dostęp 24 listopada 2013].
  6. Broadcasters - Jim Palmer (ang.). orioles.com. [dostęp 24 listopada 2013].
  7. a b Palmer, Jim (ang.). baseballhall.org. [dostęp 24 listopada 2013].
  8. Rawlings Gold Glove Award winners (ang.). mlb.com. [dostęp 24 listopada 2013].
  9. Retired Uniform Numbers in the American League (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 24 listopada 2013].