Jimmy Doolittle

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
James Harold Doolittle
Jimmy
Ilustracja
generał generał
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1896
Alameda
Data i miejsce śmierci 27 września 1993
Pebble Beach (Kalifornia)
Przebieg służby
Lata służby 1917–1959
Siły zbrojne Seal of the United States Department of the Air Force.svg US Air Force
Stanowiska dowódca 12., 15. i 8. Armii Lotniczej USA
Główne wojny i bitwy rewolucja meksykańska,
I wojna światowa,
II wojna światowa,
wojna koreańska
Odznaczenia
Command Pilot Badge
Medal Honoru (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Distinguished Service Medal - dwukrotnie (Stany Zjednoczone)
Srebrna Gwiazda  (Stany Zjednoczone)
Bronze oakleaf-3d.svg
Bronze oakleaf-3d.svg
Zaszczytny Krzyż Lotniczy - trzykrotnie (Stany Zjednoczone)
Air Medal (czterokrotnie) Brązowa Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Mexican Border Service Medal Medal Zwycięstwa American Defense Service Medal Asiatic-Pacific Campaign Medal European-African-Middle Eastern Campaign Medal Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej National Defense Service Medal Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wojenny (Belgia) (1940-1945) Oficer Narodowego Orderu Kondora Andów (Boliwia) Order Abdóna Calderóna I klasy (Ekwador) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1939–1945 (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania)

James „Jimmy” Harold Doolittle (ur. 14 grudnia 1896 w Alameda, zm. 27 września 1993 w Pebble Beach w Kalifornii) – amerykański pilot, generał United States Air Force. Zasłynął przeprowadzeniem podczas II wojny światowej „Rajdu Doolittle'a” – pierwszego udanego nalotu bombowego na Tokio.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

James Doolittle podczas II wojny światowej
Gen. James Harold Doolittle otrzymuje z rąk prezydenta USA Ronalda Reagana i senatora Barry'ego Goldwatera (po prawej) czwartą gwiazdkę generalską, 10 kwietnia 1985

Urodził się w Alameda w Kalifornii, lecz młodość spędził na Alasce. W 1925 otrzymał jako jeden z pierwszych tytuł doktora inżynierii lotniczej na Massachusetts Institute of Technology.

Dzięki serii przełomowych, śmiałych lotów stał się w okresie międzywojennym jednym z najsłynniejszych lotników. We wrześniu 1922 samolotem DeHavilland DH-4 przeleciał całe USA, z Pablo Beach na Florydzie do San Diego w Kalifornii w 21 godzin i 19 minut, dokonując po drodze zaledwie jednego międzylądowania w celu uzupełnienia paliwa. W 1925, pilotując wodnosamolot Curtiss R3c, zwyciężył w wyścigu o Puchar Schneidera. Ustanowił rekordy prędkości samolotu, wiele z nich osiągając na skrajnie trudnym pilotażowo samolocie Gee Bee.

Jego najistotniejszym wkładem w rozwój lotnictwa było jednak opracowanie techniki latania przy pomocy instrumentów. Jako pierwszy pilot wystartował, wykonał lot i wylądował samolotem korzystając wyłącznie z instrumentów pokładowych. Był współtwórcą sztucznego horyzontu.

W styczniu 1942, w randze podpułkownika, został członkiem sztabu Sił Lotniczych Armii. Przygotował – i zgłosił się na ochotnika do prowadzenia – pierwszego amerykańskiego nalotu na Japonię. 18 kwietnia 1942 16 średnich bombowców B-25 Mitchell, pilotowanych przez ochotników, wystartowało z lotniskowca Hornet i zaatakowało cele w Tokio, Kobe, Osace i Nagoi. Misja miała niewielkie znaczenie militarne, ale dała ogromny efekt propagandowy. Sam Doolittle wyskoczył ze spadochronem nad Chinami i powrócił do USA. Otrzymał z rąk prezydenta Roosevelta najwyższe amerykańskie odznaczenie – Medal Honoru i awans na generała.

W lipcu 1942 Doolittle został przeniesiony do 8 Armii Lotniczej, a we wrześniu tego samego roku objął dowództwo 12 Armii Lotniczej w Afryce Północnej. W marcu 1943 został dowódcą Strategicznych Sił Lotniczej w Afryce Północnej. Następnie został dowódcą 15 Armii Lotniczej, aż wreszcie w styczniu 1944 objął dowodzenie 8 Armii Lotniczej, którą dowodził – w Europie i na Pacyfiku – do zakończenia wojny. 10 maja 1946 przeszedł do rezerwy i objął stanowisko wiceprezesa Shell Oil, by w późniejszym czasie przejąć kierowanie firmą.

Zmarł 27 września 1993 w Pebble Beach w stanie Kalifornia. Został pochowany na Narodowym Cmentarzu w Arlington w stanie Wirginia.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]