Joachim Weingart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Joachim Weingart
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1895
Drohobycz
Data i miejsce śmierci 1942
Oświęcim
Dziedzina sztuki malarstwo
Kwiaty w wazonie

Joachim Weingart, także Weingarten (ur. 1895 w Drohobyczu, zm. 1942 w Oświęcimiu) – polski artysta malarz pochodzenia żydowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu gimnazjum we Lwowie rozpoczął 1912 naukę rysunku w Szkole Przemysłu Artystycznego w Weimarze. 1914 kontynuował studia na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu.

Dzięki ufundowanemu przez Karola Katza stypendium wyjechał 1916 do Berlina. Podczas drugiego pobytu w Berlinie 1922 w pracowni Aleksandra Archipenki poznał tam Zygmunta Menkesa, z którym 1923 wyjechał do Paryża, gdzie wspólnie wynajęli pokój w Hôtel Medical. Tam sąsiadowali z Eugeniuszem Żakiem i Markiem Chagallem.

Weingart miał w Polsce dwie indywidualne wystawy: we Lwowie (1923) oraz w Warszawie (1932).

W Paryżu wraz z Alfredem Aberdamem, Leonem Weissbergiem i Zygmuntem Menkesem stworzyli „Grupę Czterech”. Ich wspólna wystawa odbyła się w roku 1925 w galerii “Au Sacre du Printemps”, prowadzonej przez Jana Śliwińskiego.

1930 zawarł kontrakt z marszandem René Gimpelem. Po rozwodzie z żoną, córką francuskiego lekarza, artysta popadł w depresję.

Po wybuchu II wojny światowej nadal przebywał w Paryżu. Aresztowany przez Niemców 30 marca 1942 został internowany w obozie w Pithiviers i 17 lipca 1942 przewieziony do Oświęcimia.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Joanna Pollakówna: Malarstwo polskie t.5 - Między wojnami 1918-1939, "Auriga", Warszawa 1982 ​ISBN 83-221-0191-0
  • Nadine Nieszawer: ”Peintres juifs de l’Ecole de Paris 1905-1939” Editions Denoël Paris 2000 ​ISBN 978-220-725142-3