Joanna Broniewska-Kozicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joanna Broniewska-Kozicka
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1929
Kalisz
Data i miejsce śmierci 1 września 1954
Warszawa
Zawód reżyser
Lata aktywności 1950-1954
Joanna Broniewska - Kozicka w 1954 roku

Joanna Broniewska-Kozicka (ur. 24 listopada 1929 w Kaliszu[1], zm. 1 września 1954 w Warszawie) – polska reżyserka filmów dokumentalnych, córka poety Władysława Broniewskiego, który poświęcił jej dużą część swojej twórczości. Używała nazwiska Joanna Kozicka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Władysława i Janiny Broniewskich, zwana Anką. Do wybuchu wojny mieszkała w Warszawie. Małżeństwo jej rodziców rozpadło się w 1938 roku. W 1939 wyjechała z matką do Związku Radzieckiego. Po agresji III Rzeszy na Związek Radziecki zostały wysłane w głąb kraju do sowchozu , później mieszkały w Kujbyszewie i Moskwie . Z tego okresu zachowała się korespondencja Anki z ojcem , który w ZSRR został uwięziony za "polski nacjonalizm" , a po uwolnieniu wyruszył z Armią Andersa na Bliski Wschód i starał się - mimo dzielącej ich odległości - nie stracić duchowego kontaktu z córką.

Po powrocie do Polski 16 letnia Anka skończyła w Łodzi Liceum Marii Konopnickiej i zaczęła studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego (historia sztuki i socjologia) oraz na Wydziale Dziennikarstwa . W czasie praktyki w redakcji tygodnika Po Prostu poznała swego przyszłego męża, dziennikarza Stefana Kozickiego . Ślub wzięli w grudniu 1947. Latem 1948 Anka wraz z mężem przeniosła się do Łodzi, gdzie rozpoczęła pracę jako asystentka reżysera przy filmie Dom na pustkowiu i jednocześnie studiowała socjologię na Uniwersytecie Łódzkim . Jesienią 1948 urodziła córkę Ewę, kontynuowała pracę przy filmie oraz trzeci rok socjologii. Studia socjologiczne i dziennikarskie wkrótce przerwała. Po uzyskaniu stypendium państwowego w październiku 1949 wyjechała do Paryża, gdzie zdała egzaminy na drugi rok Wydziału Realizatorskiego Instytutu Filmowego I.D.H.E.C .

Po ukończeniu instytutu filmowego , w styczniu 1951 wróciła do Polski i obroniła dyplom w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi przedstawiając jako film dyplomowy "Komunę Paryską" ,do którego materiały zebrała we Francji. Zaczęła pracę w Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie jako samodzielny reżyser.

Latem 1951 była asystentką reżysera filmów dokumentalnych Jorisa Ivensa przy realizacji filmu o Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Berlinie. W 1952 nakręciła w WFD film "Pałac Młodzieży". W 1953 zrealizowała kolejny dokument "Brygada zaczyna szturm" (o budowie Elektrowni Jaworzno)

W tymże 1953 roku zaczęła zbierać dokumentację do filmu " Wisła" . Współautorem scenariusza (autorem poetyckiego komentarza ) był jej ojciec Władysław Broniewski. Wspólnie objeżdżali kraj. W 1954 realizację filmu (po zakończeniu zdjęć w Kazimierzu nad Wisłą ) przerwała tragiczna śmierć 24 letniej Anki w wyniku zatrucia gazem.

Po jej śmierci Władysław Broniewski napisał cykl siedemnastu wierszy zatytułowany "Anka", który krytycy literatury nazwali współczesnymi Trenami[2].

Spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. 2A, grób 13).

Realizacje[edytuj | edytuj kod]

  • Komuna paryska /1951/
  • W pałacu młodzieży /1952/
  • Brygada zaczyna szturm /1953/
  • Wisła (niedokończony) /1954/

Przypisy

  1. Recenzja książki "Anka (Władysław Broniewski)" Biblionetka 6 maja 2006
  2. Dorota Blednicka "Władysław Broniewski / Anka – wiadomości wstępne" Kulturalna Polska 20 stycznia 2006

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]