Joanna Kluzik-Rostkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joanna Kluzik-Rostkowska
Joanna Kluzik-Rostkowska (cropped).jpg
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1963
Katowice
Minister edukacji narodowej
Okres od 27 listopada 2013
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Krystyna Szumilas
Minister pracy i polityki społecznej
Okres od 13 sierpnia 2007
do 16 listopada 2007
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Anna Kalata
Następca Jolanta Fedak
Przewodniczący partii Polska Jest Najważniejsza
Okres od 17 marca 2011
do 4 czerwca 2011
Przynależność polityczna Polska Jest Najważniejsza
Następca Paweł Kowal
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Polska Jest Najważniejsza
Okres od 23 listopada 2010
do 7 czerwca 2011
Przynależność polityczna Polska Jest Najważniejsza
Następca Paweł Poncyljusz
Zmiany w składzie Rady Ministrów: Joanna Kluzik-Rostkowska, 13 sierpnia 2007
Joanna Kluzik-Rostkowska na konwencji Platformy Obywatelskiej (2011)

Joanna Grażyna Kluzik-Rostkowska (ur. 14 grudnia 1963 w Katowicach) – polska dziennikarka, polityk, od 2013 minister edukacji narodowej, w 2007 minister pracy i polityki społecznej, w 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, od 2005 do 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, posłanka na Sejm VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Córka Henryka i Krystyny Kluzików. Wychowanka XXI Kadrowego Szczepu OMEGA Hufca ZHP Katowice. Absolwentka IV Liceum Ogólnokształcącego im. gen. Stanisława Maczka w Katowicach. Ukończyła studia dziennikarskie na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

W czasie studiów działała w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W latach 80. współpracowała z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze" oraz innymi czasopismami drugiego obiegu.

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1989 pracowała jako dziennikarka działu politycznego "Tygodnika Solidarność" (tam poznała Jarosława Kaczyńskiego, wówczas redaktora naczelnego tejże gazety).

W 1992 była kierownikiem działu reportażu miesięcznika "Konfrontacje". W tym samym roku rozpoczęła pracę w "Expressie Wieczornym" (jego redaktorem naczelnym był ówczesny poseł Porozumienia Centrum Andrzej Urbański), gdzie była m.in. zastępcą kierownika działu krajowego i reportażu oraz kierownikiem działu reportażu. W trakcie swojej kariery dziennikarskiej zajmowała się m.in. dziennikarstwem śledczym, była również korespondentką zagraniczną (w tym w Bośni i Czeczenii)[1].

Od 1996 pracowała jako dziennikarz działu krajowego i politycznego tygodnika "Wprost". Od 2000 kierowała działem gospodarczym tygodnika "Nowe Państwo". W latach 2001–2004 była pierwszym zastępcą redaktor naczelnej tygodnika "Przyjaciółka".

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 2004 rozpoczęła pracę w Urzędzie m.st. Warszawa na stanowisku głównego specjalisty w biurze prasowym. W tym samym roku wstąpiła do Prawa i Sprawiedliwości. W 2005 została mianowana na stanowisko pełnomocnika Prezydenta Warszawy ds. kobiet i rodziny. W wyborach parlamentarnych w 2005 kandydowała do Sejmu z warszawskiej listy Prawa i Sprawiedliwości, jednak nie uzyskała mandatu.

17 listopada 2005 objęła stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, przejmując m.in. część kompetencji Pełnomocnika Rządu do spraw Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn (urząd ten został zlikwidowany przez nowego premiera Kazimierza Marcinkiewicza). Funkcję tę pełniła do 13 lipca 2007. Tego samego dnia została powołana przez premiera Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego.

Tuż przed objęciem przez nią stanowiska w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej udzieliła wywiadu "Gazecie Wyborczej", w którym m.in. wypowiedziała się pozytywnie o zapłodnieniach in vitro, co wywołało sprzeciw popierającej rząd w parlamencie Ligi Polskich Rodzin. W innych publicznych wypowiedziach m.in. krytykowała organizację Marszów Równości i Parady Równości. Jednocześnie skrytykowała propozycje zmian w ustawie o oświacie autorstwa Romana Giertycha, które obejmowały m.in. zakaz tzw. propagandy homoseksualnej.

W lipcu złożyła dymisję i przeszła do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, kierowanego przez Grażynę Gęsicką. 13 sierpnia 2007, po zerwaniu koalicji PiS z LPR i Samoobroną, wróciła do pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej na urząd ministra. Stanowisko to zajmowała do 16 listopada 2007, tj. do zaprzysiężenia jej następcy w rządzie Donalda Tuska.

Wcześniej w tym samym roku w wyborach parlamentarnych uzyskała mandat poselski, kandydując jako lider listy PiS w okręgu łódzkim i otrzymując 41 171 głosów.

26 kwietnia 2010 została szefową sztabu wyborczego kandydata na prezydenta z ramienia Prawa i Sprawiedliwości Jarosława Kaczyńskiego.

5 listopada 2010 decyzją Komitetu Politycznego PiS wraz z Elżbietą Jakubiak została wykluczona z partii. 16 listopada 2010 wspólnie z kilkoma politykami PiS ogłosiła złożenie wniosku o utworzenie stowarzyszenia Polska Jest Najważniejsza. Została również wybrana na prezesa ugrupowania[2]. 23 listopada powstał klub parlamentarny o tej samej nazwie, na czele którego stanęła. W styczniu 2011 była wśród autorów wniosku o rejestrację partii o tej nazwie. Ugrupowanie zostało wpisane do ewidencji 17 marca tego samego roku. 28 kwietnia 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał ją w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego, z zasiadania w której zrezygnowała 15 czerwca tego samego roku[3].

Joanna Kluzik-Rostkowska kierowała ugrupowaniem[4] do momentu wyboru na jego prezesa Pawła Kowala 4 czerwca 2011 na pierwszym kongresie partii[5]. 3 dni później ustąpiła z funkcji szefa klubu parlamentarnego PJN na rzecz Pawła Poncyljusza[6]. 13 czerwca zrezygnowała z członkostwa w partii i jej klubie parlamentarnym, podejmując współpracę z Platformą Obywatelską[7]. 28 czerwca została przyjęta do klubu parlamentarnego tego ugrupowania[8]. W wyborach parlamentarnych została liderem listy PO do Sejmu w okręgu rybnickim, uzyskała mandat poselski liczbą 22 418 głosów[9].

20 listopada 2013 premier Donald Tusk zapowiedział jej nominację na stanowisko ministra edukacji narodowej[10]. Urząd ten objęła 27 listopada 2013 na skutek powołania jej przez prezydenta Bronisława Komorowskiego[11]. 22 września 2014 objęła to samo stanowisko w rządzie Ewy Kopacz.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 2009: wśród najlepiej ocenianych posłów w rankingu tygodnika "Polityka"
  • 2009: nominacja do tytułu "Polka Roku 2009", przyznawanego przez "Wysokie Obcasy" (kobiecy dodatek "Gazety Wyborczej")

Przypisy

  1. Agnieszka Sopińska: Joanna od Kaczyńskiego. gazetaprawna.pl, 30 kwietnia 2010. [dostęp 6 listopada 2010].
  2. "Polska jest najważniejsza". Dla piętnastu. tvn24.pl, 17 listopada 2010. [dostęp 17 listopada 2010].
  3. Rada Bezpieczeństwa Narodowego. bbn.gov.pl. [dostęp 5 lipca 2011].
  4. Pozycja 12304. Monitor Sądowy i Gospodarczy nr 188/2011, 28 września 2011. [dostęp 28 września 2011].
  5. Paweł Kowal prezesem PJN. rmf24.pl, 4 czerwca 2011. [dostęp 4 czerwca 2011].
  6. Kolejna zmiana we władzach PJN – jest nowy szef klubu. wp.pl, 7 czerwca 2011. [dostęp 7 czerwca 2011].
  7. Joanna Kluzik-Rostkowska odchodzi PJN. interia.pl, 13 czerwca 2011. [dostęp 13 czerwca 2011].
  8. Kluzik-Rostkowska już oficjalnie w klubie PO. interia.pl, 28 czerwca 2011. [dostęp 28 czerwca 2011].
  9. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  10. Kandydaci na ministrów. premier.gov.pl, 20 listopada 2013. [dostęp 20 listopada 2013].
  11. M.P. z 2013 r. poz. 1005

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]